เวินหลีรับเงินสองเหมาสตางค์ ส่งยาแม่หมูเป็นสัดให้โจวต้าจวงเล็กน้อย ยานี้ฤทธิ์ไม่แรง แต่ก็พอทำให้เหอเฉียงเกิดอารมณ์ได้
“เบาๆ มือหน่อย อย่าเล่นจนคนอื่นพังไปซะก่อน!”
โจวต้าจวงรับห่อยาด้วยสีหน้าปลาบปลื้ม “ผมรักเขาจะตายไป จะทำร้ายเขาได้ยังไง?”
พอตกลงกันเสร็จ เวินหลีคว้าเงินแล้วเดินไปทางป่าอีกด้านหนึ่ง
เมื่อเหอเฉียงเดินโขยกเขยกตามมา ที่นั่นยังมีเงาของเวินหลีอยู่ที่ไหน? เห็นแต่โจวต้าจวงจากหมู่บ้านข้างๆ ยืนอยู่ข้างหน้า
เหอเฉียงรู้จักโจวต้าจวงดี ไอ้หนุ่มนี่หุ่นล่ำสมชื่อ เดิมทีมันชอบเข้ามาคลุกคลีอยู่ใกล้เขา แต่เพราะสมองโจวต้าจวงไม่ค่อยฉลาด แถมยังปากเสียชอบว่าเจียงเยว่เอ๋อ เหอเฉียงเลยไม่ยอมให้มันมาอยู่ในกลุ่มด้วยเด็ดขาด
ต่อมาโจวต้าจวงคงรู้ตัวว่าไม่มีใครอยากคบ มันเลยไม่ค่อยเข้ามาใกล้เขาอีก
คิ้วของเหอเฉียงขมวดแน่น เขาชำเลืองมองไปทั่ว เวินหลีหนีไปไหนไม่รู้แล้ว
“โจวต้าจวง นายมาทำอะไรที่นี่?”
โจวต้าจวงเห็นใบหน้าที่คิดถึงจนแทบบ้าของเหอเฉียง ร่างกายก็เกร็งแน่น เลือดในกายเหมือนพลุ่งพล่านอยากได้ตัวเขามาครอง มันพยายามข่มอารมณ์ตื่นเต้นไว้ แล้วย่องเข้าหาเหอเฉียงอย่างรนราน
“เฉียงจื่อ นาย... มาแล้ว!”
เหอเฉียงถึงได้สังเกตว่าสายตาของโจวต้าจวงไม่ชอบมาพากล เขาถอยหลังสองก้าวอย่างระแวดระวัง
“ถอยไปให้พ้น!”
พอเหอเฉียงถอยไป โจวต้าจวงนึกว่าเขาจะหนี ไม่ทันได้คิดอ่านอะไร มันก็พุ่งเข้าใส่จนเหอเฉียงล้มลงกับพื้น ยังไม่ทันที่เหอเฉียงจะหลุดคำด่าออกมา ปากหนาๆ ของโจวต้าจวงก็จู่โจมเข้ามาแล้ว