โจวต้าจวงที่หัวตก ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่อเหี่ยว พอถูกเวินหลียั่วยุแบบนี้ ก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในทันที
“จริงเหรอ?”
“แน่นอน แต่ว่า…” เวินหลีลากเสียงยาว แต่ก็ไม่ยอมบอกว่าต่อว่าไปว่าอะไร
โจวต้าจวงร้อนใจจนแทบคลั่ง อยากจะบีบคอเวินหลีให้เธอรีบพูดออกมาเสียเดี๋ยวนั้น
“แต่อะไร? นายรีบพูดสิ!”
“ฉันได้ยินว่าที่บ้านนายกำลังหาคู่ให้อยู่ใช่ไหม?”
สีหน้าของโจวต้าจวงดูไม่ดีขึ้นมาชั่วขณะ รีบแสดงความภักดีทันที
“แม่ฉันชอบหลินเหม่ยหลิงที่เรือนจือชิง แกบอกว่าจือชิงหลินสะโพกใหญ่เลี้ยงลูกง่าย แต่ฉันไม่ชอบจือชิงหลินจริงๆ นะ ฉันชอบเฉียงจื่อคนเดียว!”
เวินหลีได้ยินชื่อหลินเหม่ยหลิง ก็ยืนยันการคาดเดาของตัวเอง
พ่อแท้ๆ ของโจวต้าจวงเป็นเลขาหมู่บ้านข้างๆ ฐานะทางบ้านในหมู่บ้านก็ดีติดอันดับต้นๆ เขายังมีพี่ชายเป็นหัวหน้าพ่อครัวที่ร้านอาหารของรัฐ โจวต้าจวงถึงได้ถูกเลี้ยงจนแข็งแรงกำยำแบบนี้
ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมในชาติก่อน มีจือชิงสาวคนหนึ่งชื่อหลินเหม่ยหลิงที่หมู่บ้านข้างๆ หลังจากแต่งงานกับลูกชายคนเล็กของเลขาหมู่บ้านได้ไม่นาน ก็ผูกคอตายตอนตั้งท้อง
ข่าวอื้อฉาวแบบนี้โพล่ขึ้นมา ทำให้หลายคนตกใจ ตอนนั้นเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมหลินเหม่ยหลิงถึงฆ่าตัวตาย
เพราะบ้านเลขาหมู่บ้านมีเงินมีอำนาจ ภรรยาเลขาหมู่บ้านก็เป็นคนใจดี ไม่ได้ข่มเหงลูกสะใภ้ พอเธอแต่งเข้าไปก็ได้อยู่สุขสบาย
ครอบครัวที่ดีขนาดนี้ทำไมถึงฆ่าตัวตาย?
ต่อมาทุกคนก็คาดเดากันไปต่างๆ นานา ข้อสันนิษฐานที่น่าเชื่อถือที่สุดคือจือชิงหลินดูถูกครอบครัวเลขาหมู่บ้าน และยิ่งดูถูกโจวต้าจวง เพราะเธอเป็นคนในเมือง ไม่อยากมีลูกให้กับไอ้ยักษ์โง่ๆ อย่างโจวต้าจวง