หลังจากส่งของเสร็จ เวินหลีก็แวะไปรับจดหมายและพัสดุ
เมื่อเห็นพัสดุชิ้นใหญ่สองห่อ เวินหลีก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคราวนี้พวกเขาส่งอะไรมาให้อีก
เธอหาที่หลบซ่อนเพื่อเก็บของเข้าสู่มิติ จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังสหกรณ์ ช่วงปลายปี ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด เวินหลีกว่าจะเบียดเข้าไปได้ก็พบว่าชั้นวางของหลายชั้นว่างเปล่า
เดิมทีเธอตั้งใจจะซื้อกระทะเหล็กใบเล็กสำหรับทำหม้อไฟ แต่สุดท้ายแถวนั้นไม่มีของเหลือเลย
สุดท้ายเธอต้องไปที่ตลาดมืดอีกครั้ง ให้กู้หวยช่วยหากระทะเหล็กใบเล็กกับเตาเล็กให้ และเมื่อรู้ว่าเธอจะทำหม้อไฟ กู้หวยยังหาถ่านหินมาให้อีก
เวินหลีทึ่งในความเอาใจใส่ของกู้หวย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมในหนังสือต้นฉบับนางเอกถึงเคยรู้สึกใจเต้นกับเขา เพียงแต่คิดว่าเขาอายุมาก สุดท้ายก็เลือกพระเอกอย่างเด็ดเดี่ยว
ดีที่เธอไม่ได้ทำให้กู้หวยต้องเจ็บช้ำ นางเอกไปเมืองหลวงแล้วก็ไม่มีบทของกู้หวยอีก ไม่รู้ว่าบทสรุปของเขาจะเป็นอย่างไร แต่คิดว่าคงไม่เลวร้าย
หลังจากออกจากตลาดมืด เวินหลีหาที่เปลี่ยวเพื่อใส่อุปกรณ์ของใช้จำเป็นลงตะกร้าสะพายหลัง จากนั้นก็ขี่จักรยานกลับเรือนจือชิง
ยังไม่ทันถึง เธอก็เห็นฉีจวินยืนรออยู่หน้าเรือนจือชิงแต่ไกล พอเห็นเธอกลับมาก็รีบเดินเข้ามาหาทันที
“จือชิงเวิน พี่ชายคุณมาหาคุณครับ!”
“ห๊ะ?” เวินหลีเกือบยืนไม่อยู่
“พี่ชายคุณมาแล้ว บอกว่าจะมาเยี่ยมคุณ!”
ในหัวของเวินหลีว่างเปล่า เธอยังไม่ได้เตรียมตัวรับมือกับครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมเลย หนึ่งเพราะนิสัยของเธอกับเจ้าของร่างเดิมไม่เหมือนกันซะทีเดียว สองเธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับหน้าตาของครอบครัวเจ้าของร่างเดิม ตอนนี้ต้องมาเผชิญหน้ากับครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมเธอเลยยังรู้สึกประหม่า