หลิวกุ้ยเซียงพูดไม่ผิด ไม่ว่าอย่างไรเจียงเฉินก็เป็นคนในหมู่บ้าน ดังนั้นวันรุ่งขึ้น เมื่อเห็นว่าเจียงเฉินยังไม่กลับมา และทุกคนก็หาตัวไม่เจอ ผู้ใหญ่บ้านจึงต้องมาหาเวินหลีอีกครั้ง
ผ่านไปหนึ่งวัน คาดว่าเจียงเฉินคงถูกขายไปแล้ว เวินหลีก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีก จึงบอกข้อสันนิษฐานของตัวเองออกไป
“เป็นไปได้ไหมว่าเฉินเจี๋ยพวกนั้นผูกใจเจ็บ แล้วขายจือชิงแซ่เจียงเข้าป่าลึกไป?”
ผู้ใหญ่บ้านมุมปากกระตุก อะไรที่เรียกว่าเฉินเจี๋ยพวกนั้นผูกใจเจ็บ?
ก็เห็นชัด ๆ ว่าเวินหลีเองนั่นแหละที่ผูกใจเจ็บ แต่ยังจะหาคนมารับผิดแทนอีก นิสัยแบบนี้ทำให้ผู้ใหญ่บ้านและคนอื่น ๆ ต้องมองด้วยสายตาใหม่!
“ถ้าอย่างนั้นเธอพอจะเดาได้ไหมว่า พวกเขาเอาเจียงเฉินไปขายที่หมู่บ้านไหน?”
ผู้ใหญ่บ้านเกือบจะพูดตรง ๆ แล้วว่าเวินหลีนั่นแหละคือตัวการ
“ฉันไม่รู้หรอก ฉันก็ไม่เคยเข้าไปในป่าลึก รายละเอียดเป็นยังไง มีแค่เฉินเจี๋ยพวกนั้นเท่านั้นที่รู้!”
เมื่อถามอะไรจากเวินหลีไม่ได้เลย ผู้ใหญ่บ้านจึงต้องจากไปอีกครั้ง แล้วสั่งคนไปเฝ้าอยู่ที่หมู่บ้านชิ่งหลี่
จนกระทั่งฟ้ามืด เฉินเจี๋ยและโจวคนที่สองก็กลับมาจากป่าลึกทั้งตัวมอมแมม
คนที่รออยู่ที่หมู่บ้านชิ่งหลี่รีบแจ้งผู้ใหญ่บ้านทันที ผู้ใหญ่บ้านพาคนมาล้อมทั้งสองคนไว้
เจียงเยว่เอ๋อพุ่งเข้าไปจับโจวคนที่สองที่คิดจะวิ่งหนี “เฉินเจี๋ย โจวคนที่สอง เจียงเฉินอยู่ไหน?”