ซูอวิ๋นไม่คิดว่าเวินหลีจะพูดความจริงออกไป เธอไม่กลัวเหรอว่าทุกคนจะรู้เรื่องที่เธอทำ?
เวินหลีเลิกคิ้ว ส่งสายตาท้าทายให้ซูอวิ๋นแวบหนึ่ง
ยังไงเธอก็ทำให้ซูอวิ๋นสลบไป ต่อให้เฉินเจี๋ยกับโจวคนที่สองกล้าพูด ก็คงไม่กล้าบอกว่าเป็นคำสั่งของเธอ เรื่องนี้เธอเป็นเหยื่อต่างหาก
เหยื่อซัดคนที่ทำร้ายตัวเองสักหน่อยจะผิดอะไร?
ผู้ใหญ่บ้าน: “สหายจือชิงซู ลองคิดดูอีกที จือชิงแซ่เจียงจะไปที่อื่นหรือเปล่า?”
“จือชิงแซ่เจียงน่ะไม่เคยอยู่ว่าง เขาคงมีคนใหม่แล้วล่ะสิ?”
คนพูดเป็นหนุ่มในหมู่บ้าน ทำเอาทุกคนหัวเราะลั่น
“พรืด~”
“ฮ่าๆๆ เรื่องนี้ก็ไม่แน่นะ!”
ข้อสันนิษฐานนี้ก็ไม่แน่เหมือนกัน ซูอวิ๋นกับเจียงเยว่เอ๋อหน้าซีดสลับเขียว ดูไม่ได้เลย
ในเมื่อเจียงเฉินมาพัวพันกับซูอวิ๋นได้ ทำไมจะหาคนอื่นไม่ได้?
ผู้ใหญ่บ้าน: “สหายจือชิงเวิน ไม่รู้จริงๆ หรือว่าจือชิงแซ่เจียงไปไหน?”
“ผู้ใหญ่บ้าน ฉันไม่รู้จริงๆ ไปถามเฉินเจี๋ยกับพวกเขาดีกว่า พวกเขาอาจรู้!”
“ได้ ฉันจะให้คนไปถามเดี๋ยวนี้!”
พอคนเดินออกไป เวินหลีก็กลับเข้าบ้านไปพักทันที
เฉินเจี๋ยกับพวกไปในป่าลึก กว่าจะกลับมาก็อย่างน้อยพรุ่งนี้เย็น
ถึงทุกคนจะรู้ว่าเจียงเฉินอยู่ไหน เจียงเฉินก็ถูกปล้ำไปแล้ว
คนในป่าลึกสามัคคีกันดี ถ้าจะไปช่วยเจียงเฉินออกมา ก็ต้องให้เจียงเยว่เอ๋อกับซูอวิ๋นปวดหัวกันไป
อืม! เธอได้สงบเงียบไปอีกพักแล้ว
ทางด้านนี้ เจียงสองไปที่บ้านสกุลเฉินในหมู่บ้านชิ่งหลี่ ได้คำตอบว่าเฉินเจี๋ยไปป่าลึกยังไม่กลับบ้าน