ออกจากหมู่บ้านที่พักครอบครัวแล้ว เวินหลีแวะไปเดินที่สหกรณ์อีกหน่อย จากนั้นไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ แล้วห่อของกลับไปเก็บในมิติ พอมีอาหารแล้ว เธอก็หาที่เปลี่ยว ๆ เข้ามิติรอให้มืดค่ำ
กว่าจะถึงสี่ทุ่ม เธอก็มุ่งไปที่หมู่บ้านที่พักครอบครัว เมื่อรู้ที่อยู่ของตาซ่งแล้ว คราวนี้เธอตรงไปเจอตำแหน่งแน่ ๆ
บ้านของตาซ่งแม้เป็นลานบ้านเล็ก แต่ข้างในมีแค่สามห้องกับครัวเดียว ไม่ได้ใหญ่เท่าไหร่ แต่ถ้าเทียบกับตึกแถวทางเดินรวม บ้านชั้นเดียวก็ยังกว้างกว่าแถมเงียบสงบกว่าด้วย
เวินหลีปีนกำแพงเข้ารั้วลานเล็ก เห็นว่าห้องที่ติดกับลานบ้านยังมีไฟสว่างอยู่ เธอแอบชิดมุมกำแพง รอเงียบ ๆ ใครจะรู้ว่าการรอครั้งนี้คือสองชั่วโมง
ต้องบอกเลยว่าฤดูหนาวทางเหนือหนาวสะใจจริง ๆ ถ้าไม่มีน้ำพุวิญญาณติดตัว ป่านนี้เธอคงทนรออยู่กลางลมหนาวนานขนาดนี้ไม่ไหวแล้ว
พอเห็นตาซ่งปิดไฟ เธอก็ย่อตัวย่องไปใต้หน้าต่าง
บังเอิญหน้าต่างไม่ได้ล็อก เธอยกมือดันหน้าต่างออกเบา ๆ ก็เห็นห้องที่จัดเหมือนห้องหนังสือ
พอปีนเข้าไปทางหน้าต่างแล้ว เธอไม่รีบหาของ แต่เข้ามิติไปนั่งพักสักครู่ กระทั่งถึงตีสองถึงออกจากมิติ ได้ยินเสียงหายใจแผ่วเบาในห้อง คราวนี้เธอวางใจเดินไปห้องนอนได้เลย
คงเพราะไว้ใจความปลอดภัยของหมู่บ้านที่พักครอบครัว ตาซ่งไม่ได้ล็อกประตูห้องนอน
เวินหลีแอบเดินไปริมเตียง แล้วหยิบยามอมออกมาป้อนใส่ปากเขาเบา ๆ ขณะที่กำลังอ้าปากนิด ๆ แถมยังใจดีป้อนน้ำให้อีกนิดหน่อย