เวินหลีไม่ได้คิดว่าเหอลี่น่าสงสารแต่อย่างใด เพราะชาติก่อนที่เจ้าของร่างเดิมแต่งกับเหอเฉียง คนตระกูลเหอทุกคนไม่มีใครดีกับเจ้าของร่างเดิมเลย เหอลี่คนนี้ถึงจะไม่ได้ทุบตีด่าทอเจ้าของร่างเดิมเหมือนเหอเจวียน แต่ก็แอบหยิบของดีๆ ของเจ้าของร่างเดิมไปไม่น้อย
คนตระกูลเหอจะมีก็แต่หวังต้าเหมยแม่ของเหอหลินที่ดีกว่าคนอื่นหน่อย แต่ก็แค่ดีกว่าหน่อยเดียว ตระกูลเหอล้วนเป็นผู้รับผลประโยชน์ ไม่มีใครไร้ผิด
“เสี่ยวหลี เธอบอกฉันตรงๆ เถอะ เหอเจวียนมันคิดจะร้ายเธอ แต่สุดท้ายคิดร้ายไม่สำเร็จ ตัวเองกลับเดือดร้อน ก็เลยตกลงไปในน้ำใช่ไหม!”
เวินหลีอดชื่นชมแนวคิดของเฉินเยียนไม่ได้ เฉินเยียนดูเหมือนคนไม่ใส่ใจอะไร แต่จริงๆ แล้วอ่อนไหวกว่าใคร นอกจากผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรง คนอื่นคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่เฉินเยียนกลับคิดได้ถึงขั้นนี้
“อืม ตอนนั้นฉันเห็นเงาสะท้อนในน้ำ ก็หลบทันที ตัวเธอเองยืนไม่มั่นคงก็เลยตกลงไป พอดีเธอเพิ่งตกลงไป ไอ้อ้ายขี้เกียจก็กระโดดลงแม่น้ำต่อ ถึงตอนนั้นก็มีคนตะโกนว่า 'มีคนตกลงน้ำ!' ทันที”
“ฉันว่าแล้ว ทีแรกตอนเที่ยงเป็นเวลาที่ทุกคนพักผ่อน ปกติริมแม่น้ำตอนนี้ไม่มีคนหรอก เป็นไปได้ยังไงที่ใช้เวลาแค่นี้คนทั้งหมู่บ้านรู้เรื่องกันหมด? แถมแม่น้ำนั่นสูงแค่ถึงอกฉันเอง ไม่ใช่เด็กเล็ก แล้วจะเป็นไปได้ยังไงถึงจมน้ำ?”
“จือชิงเฉินของเรานี่ฉลาดจริง ๆ!” เวินหลียิ้มพลางชูนิ้วโป้งให้
เฉินเยียนยกมือขึ้นบีบแก้มเวินหลี “เฮ้ เธอล้อฉันเล่นหรือไง? หรือว่าฉันเดาผิด?”