เวินหลีได้ฟังป้าหวังเล่าข่าวซุบซิบในหมู่บ้านอีกมากมาย ล้วนเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย
ยังไงก็น่าเบื่อ เวินหลีก็ฟังเป็นเรื่องสนุก กลับทำให้เธอได้กินเผือกไม่น้อย
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกันอย่างออกรส มีกลุ่มหนึ่งตีกันขึ้น
ป้าหวังไม่คิดอะไร โยนเคียวทิ้งแล้ววิ่งไปตรงที่มีเรื่อง เวินหลีรีบตามไป
เดินเข้าไปดู ก็เห็นว่าคนที่ตีกันคือพระเอกเจียงเฉินกับเหอเฉียง แล้วก็ชายหนุ่มหน้าตาไม่คุ้นเคยอีกสองคน
สองคนนั้นใส่เสื้อเชิ้ตผ้าดาเคลอน ดูสภาพฐานะไม่เลว ไม่เหมือนคนบ้านนอก
เจียงเยว่เอ๋ออยู่ด้านข้างร้องไห้อย่างทุกข์ใจ รีบร้อนอยากจะดึงพวกเขาออกจากัน แต่สี่คนนั้นเหมือนหูหนวก ต่างต่อยตีกันอย่างบ้าคลั่ง
“พวกท่านหยุดตีกันเถอะ คุณพี่เฉินหยุดนะ สหายสือหยุดตีกันเถอะ!”
สุดท้ายผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าหมู่บ้านมาด้วยกัน ถึงได้ให้คนไปดึงพวกเขาออกจากัน!
“พวกนายเป็นใคร? ทำไมถึงมาทำร้ายคนในหมู่บ้านเรา?” หัวหน้าหมู่บ้านชี้ไปที่ชายแปลกหน้าสองคน
สือเหล่ยเต็มไปด้วยความแค้น ชี้ไปที่เจียงเฉิน
“สวัสดีหัวหน้าหมู่บ้าน ผมชื่อสือเหล่ย เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมของสหายเจียง วันนี้มาหาเธอมีธุระ ใครจะรู้ว่าคนนี้อยู่ดี ๆ ก็มายุ่งกับสหายเจียง พวกผมทนเห็นสหายเจียงถูกรบกวนไม่ได้ จึงอยากไล่เขาไป แต่เขากลับชกต่อยพวกผมโดยไม่มีเหตุผล เขาลงมือก่อน”
หัวหน้าหมู่บ้านเห็นสภาพหน้าเขียวช้ำของเจียงเฉิน ก็รู้สึกปวดหัวเหลือเกิน
“จือชิงแซ่เจียง เมื่อวานนายเพิ่งแต่งงาน อย่าทำอะไรให้เสียการเสียงาน!”
แววตาของเจียงเฉินหม่นหมอง กำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ทุกวันนี้แค่เขาได้ยืนต่อหน้าหญิงสาวที่รักก็ยังถูกตำหนิ เขารู้สึกราวกับว่าแต่ละลมหายใจ หัวใจก็เจ็บปวดไปหมด