กู้หวยเห็นว่าเธอไม่ยอมบอกชื่อจริง ก็ไม่เคี่ยวเข็ญ ยื่นกุญแจให้หนึ่งดอกกับกระดาษโน้ตหนึ่งแผ่น
“ได้เลย สหายจางชุ่ยฮวา นี่คือลานบ้านที่ฉันเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะ คราวหน้านายไปที่นั่นได้เลย นอกจากตอนค้าขาย ปกติแล้วคนของฉันจะไม่ไป นายจะพักผ่อนที่นั่นก็ได้”
เวินหลียิ้มรับกระดาษมากวาดตาดู พลางคำนวณในใจ แต่ถึงอย่างไรเธอก็พอใจน้ำใจของกู้หวยมาก คู่ค้าที่คิดรอบคอบแบบนี้ ร่วมมือด้วยก็ราบรื่นดี
“งั้นก็ขอบคุณพี่ใหญ่กู้มากนะคะ!”
“ในเมื่อตกลงกันได้ พวกเรามาคุยเรื่องผักพวกนั้นหน่อยดีไหม?”
กู้หวยไม่เคยคิดจะทำธุรกิจนี้ ตอนแรกเขาแค่รู้สึกว่าผักพวกนั้นสด รสชาติดี แต่พอได้กินหลายครั้งเข้า เขากลับรู้สึกว่าร่างกายไม่ค่อยเหนื่อยล้าแล้ว ทั้งยังนอนหลับได้ดีขึ้นมาก
เขาก็คิดถึงโอกาสทางธุรกิจขึ้นมาทันที
เวินหลีรู้อยู่แล้วว่ากู้หวยต้องสนใจผักพวกนั้น การติดต่อกับคนฉลาดนี่ดีจริง ไม่ต้องให้เธอทักท้วงอะไรเลย อีกฝ่ายก็คิดไปถึงขั้นต่อไปแล้ว
“นายคิดว่าราคาควรตั้งเท่าไหร่?”
“นายมีของเท่าไหร่?”
“ผักมีไม่เยอะ ทีเดียวได้แค่ 200 ชั่ง!”
ก็ตรงกับที่กู้หวยคาดไว้ ผักพักไว้นานก็เสียง่าย ครั้งละ 200 ชั่งก็เพียงพอแล้ว
“ไอ้ผักพวกนั้นปกติก็ขายกันแค่ 2 เฟินต่อชั่ง แต่ผักของนายรสชาติดี ขาย 1 เหมาต่อชั่ง ว่ายังไง?”
เวินหลีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าตกลง ยุคนี้ผักก็ขายได้ราคาไม่สูงอยู่แล้ว เธอเพียงคิดว่าผักในมิติมันเยอะเกินไป เธอกินไม่หมดอยู่คนเดียว สู้เอาไปขายเสียยังดีกว่า!