“ไม่ใช่เพราะซุนเถียะชื่อนั่นหรอกหรือ? ทำเอาตอนนี้ฉันไม่กล้าอาบน้ำในบ้านตัวเองแล้ว ถ้าเกิดมันไปแอบดูตรงกำแพงบ้านฉันอีก แล้วนายก็ไม่อยู่ ฉันไม่ต้องเสียท่าให้ไอ้สารเลวนั่นหรอกหรือ?”
ระหว่างที่เกาหยาลันพูด เธอสังเกตเห็นว่าหลี่ต้าจู้ไม่ได้ปกปิดสายตาแม้แต่น้อย เขาจ้องมองเธอตรง ๆ จนแก้มนวลงามแดงระเรื่อขึ้นมาสองข้าง
น้ำเสียงของเธอออดอ้อน ดวงตาหยาดเยิ้มขณะพูดว่า “ต้าจู้โง่ ยังมองอีก... ไม่งั้นเข้ามาอาบด้วยกันสิ พี่สาวจะถูหลังให้”
หลี่ต้าจู้อึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรปฏิเสธหรือตอบตกลงดี
ถ้าเป็นสุภาพบุรุษจริง ๆ เขาก็ควรปฏิเสธไปตรง ๆ
แต่ตอนนี้เขาจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษให้ใครดูกัน?
สู้ทำตามสัญชาตญาณของร่างกายไม่ดีกว่าหรือ...
“พี่หยาลัน ตอนนี้ผมไม่โง่แล้ว พี่ยังกล้าให้ผมอาบด้วยกันอีกเหรอ?” หลี่ต้าจู้เลิกคิ้วข้างหนึ่งถาม
เกาหยาลันยิ้มยั่วเย้า “ยังไงคุณก็เห็นไปแล้ว จะกลัวอะไรล่ะ?”
“งั้นผมเข้าไปนะ...”
หลี่ต้าจู้ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถอดเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำข้างในทันที
ส่วนเกาหยาลันก็ถูหลังให้เขาอย่างอ่อนโยน ราวกับเป็นสามีภรรยากัน...
“เสร็จแล้ว ต้าจู้ หันมาสิ พี่จะช่วยอาบข้างหน้าให้ด้วย” เกาหยาลันเอ่ยราวกับไม่ใส่ใจ แต่แท้จริงแล้วหัวใจเต้นระทึกแทบไม่เป็นส่ำ
หลี่ต้าจู้เงียบ ๆ แล้วหันกลับมา
คราวนี้เกาหยาลันเห็นเต็มตา ดวงตางามทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว