หลี่ต้าจู้ใช้ผ้าขาวห่อเห็ดหลินจือชั้นยอดทั้งสองดอก เตรียมพาเข้าเมืองอำเภอพรุ่งนี้ เผื่อจะมีเถ้าแก่ที่รู้ราคายอมจ่ายเงินก้อนโตซื้อไป!
ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาจึงเริ่มฝึกตำราบำเพ็ญฮวนซีเซินกงอีกครั้ง
ครั้งนี้ หลี่ต้าจู้รู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายเปลี่ยนแปลงไป พลังวิญญาณภายในร่างยิ่งอุดมสมบูรณ์ขึ้น
เขานึกขึ้นมาได้ทันทีว่า ต้องเป็นตอนที่อาบน้ำเมื่อครู่แน่ ๆ เกาหยาลันได้มอบให้เขา……
ตำราบำเพ็ญฮวนซีเซินกงต้องการความยินดีปรีดาเช่นนี้แหละ!
แค่เพียงเท่านั้นก็ทำให้พัฒนาขึ้นมากมายแล้ว ยากจะจินตนาการเลยว่า หากเริ่มบำเพ็ญคู่กันจริง ๆ เขาจะไม่ทะยานขึ้นฟ้าเลยหรือ?
แต่เรื่องแบบนี้เร่งร้อนไม่ได้
แม้เขาจะอยากลองดูว่าการบำเพ็ญคู่เป็นอย่างไร แต่เกาหยาลันกลับไม่เปิดโอกาสให้เลย
ส่วนเหอไช่เซีย……
หลี่ต้าจู้ไม่ได้คิดอะไรกับนาง การช่วยเหลือนางก็เพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณเท่านั้น
เกาหยาลันต่างหากที่เป็นอาจารย์ผู้ชี้ทางให้เขา
จากนั้นหลี่ต้าจู้ก็นั่งขัดสมาธิ ฝึกฝนเรื่อยมาจนถึงวันรุ่งขึ้น
แม้ไม่ได้นอนทั้งคืน เขาก็ไม่รู้สึกเหนื่อยล้า กลับสดชื่นกระปรี้กระเปร่าด้วยซ้ำ!
กึก!
พอได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง หลี่ต้าจู้ก็รู้ว่าเหอไช่เซียตื่นแล้ว จึงรีบลุกจากที่นั่ง
“ต้าจู้ ตื่นเช้าขนาดนี้เลยหรือ? หรือเพราะยกเตียงให้ฉัน นายเลยนอนไม่ค่อยหลับ?” เหอไช่เซียเห็นดังนั้นก็ถามด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
“ไม่หรอก ผมตื่นเช้าแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว” หลี่ต้าจู้ยิ้มบาง ๆ