[จุดฝากสมอง]
“ไอจี กำลังจะแพ้แล้ว”
ตอนซูเยี่ยนลืมตาขึ้น เสียงจากโต๊ะผู้บรรยายก็ดังเข้าหู แฝงความเสียดายที่พยายามกดเอาไว้
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง
ตรงหน้าคือห้องพักนักกีฬาที่มืดสลัว
บนผนังแขวนจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ แสดงสกอร์ที่บาดตา
ไอจี 0:1 เจดีจี
มุมขวาล่างของจอคือเหล่าผู้เล่นเจดีจี ซุ่นยิ้มจนเห็นเขี้ยว สเกาต์ถอดหูฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ส่วนเปยซ์ยังคุยอะไรบางอย่างกับจัวอยู่
ทางฝั่งไอจี กล้องกวาดผ่านที่นั่งผู้เล่น พี่ช่ายเอนพิงพนักเก้าอี้ จ้องหน้าจอเงียบงัน
พี่จี้ก้มหน้า นิ้วยังคงเคาะแป้นพิมพ์เบา ๆ ราวกับกำลังทบทวนจังหวะเมื่อครู่
เหวยยกมือทั้งสองข้างปิดหน้า ก่อนจะถูแรง ๆ
กาจื่อนั่งเงียบอยู่ริมสุด สีหน้าไร้ซึ่งความเปลี่ยนแปลง
กล้องหยุดที่เมโกะเป็นคนสุดท้าย
เขานั่งอยู่ตำแหน่งซัพพอร์ต สายตาเหม่อลอยมองหน้าจอ แม้กรรมการจะเตือนให้ถอดหูฟังก็ยังไม่มีปฏิกิริยา
คอมเมนต์ลอยผ่านหน้าจอไป
“ฟอร์มของเมโกะดูไม่ค่อยดีเลยนะ”
“สายตาแบบนั้น... ใจพังแล้วหรือเปล่า?”
“จบเห่”
“ไอจีจะมาตกรอบคัดเลือกอีกแล้วเหรอ?”
“ทีมวางอันดับสี่ของแอลพีแอล? อย่าออกไปขายหน้าเลย”
ซูเยี่ยนผุดลุกขึ้นยืน
ไม่ใช่สิ
ภาพนี้เขาเคยเห็นมาก่อน
ในเส้นเวลาที่เขาจำได้ ไอจีเสียเกมแรกในรอบคัดเลือกแบบบีโอไฟว์ครั้งนี้ ก่อนจะพลิกกลับมาชนะรวดสามเกม คว้าชัยเหนือเจดีจี 3:1 และได้สิทธิ์เป็นทีมวางอันดับสี่ของแอลพีแอล
จากนั้นก็ไปแข่งรอบคัดเลือกข้ามภูมิภาคกับทีวัน ทีมวางอันดับสี่ของแอลซีเค แล้วก็...
แพ้
จบลงที่อันดับสิบเจ็ด
เขาจำคืนนั้นได้ดี ตัวเองนั่งอยู่ในห้องเช่าคนเดียว มองเฟกเกอร์กับผู้เล่นทีวันกอดกันฉลองชัย มองแผ่นหลังของพี่ช่ายที่เก็บอุปกรณ์อย่างเงียบ ๆ มองพี่จี้ที่ขอบตาแดงก่ำ แต่ยังคอยปลอบเพื่อนร่วมทีม
คืนนั้นเขานอนไม่หลับ พลิกไปพลิกมา ก่อนจะลุกขึ้นมาหารีเพลย์เกมบีโอไฟว์ระหว่างไอจีกับทีวัน แล้วดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่งปวดแสบตา เขาจึงฟุบหลับสนิทอยู่บนโต๊ะ
แล้วก็——
เขาตื่นขึ้นมา
ตื่นขึ้นที่นี่
“นี่มัน...” ซูเยี่ยนก้มมองมือตัวเอง ผิวขาว นิ้วยาวเรียว ข้อนิ้วชัดเจน
เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องหน้า ใบหน้าหนุ่มวัยเยาว์ปรากฏบนหน้าจอ
คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาเป็นประกาย แนวกรามได้รูป ผิวพรรณดีจนไม่น่าเชื่อ
นี่คือใบหน้าของเขาตอนอายุสิบเก้า
ความทรงจำของเขาไม่เลือนรางแม้แต่น้อย ชาติก่อน ไอจีชนะเจดีจี 3:1 จริง ๆ
เมโกะปรับฟอร์มได้ในสามเกมหลัง และทำผลงานได้ยอดเยี่ยม
แต่ตอนนี้ สภาพของเมโกะแย่กว่าชาติก่อนเสียอีก สีหน้าเหม่อลอยแบบนั้นชัดเจนว่าเป็นสัญญาณบอกว่าจิตใจกำลังจะแตกสลาย
นั่นหมายความว่า...
“ซูเยี่ยน”
ประตูถูกผลักเปิด คนที่เดินเข้ามาคือแดนนี่ หัวหน้าโค้ช
เขาถือสมุดแท็กติกอยู่ในมือ สีหน้าเคร่งขรึม ด้านหลังมีล่ามเดินตามมา
“เกมถัดไปนายลงสนาม เมโกะบอกว่ามือสั่น ต้องขอปรับสภาพจิตใจก่อน”
ซูเยี่ยนเงยหน้าขึ้น สบตากับแดนนี่
แดนนี่ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม แค่พูดว่า “เล่นในแบบของตัวเองให้ดี อย่ากดดันตัวเอง”
ซูเยี่ยนพยักหน้า “เข้าใจแล้วครับ”
ซัพพอร์ตตัวสำรองที่ไม่ได้ลงแข่งเลยสักเกมตลอดช่วงซัมเมอร์ ในเกมชี้เป็นชี้ตาย แค่ไม่ทำให้ทีมเสียเปรียบก็ถือว่าผ่านแล้ว
แต่ซูเยี่ยนรู้ดี
เขารู้ถึงรูปแบบการเล่นและความเคยชินด้านแท็กติกของเจดีจี
เขาดูเกมที่แพ้ทีวันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนการแข่งขันของไอจีตลอดทั้งฤดูกาลฝังอยู่ในสมอง
และตอนนี้ เขามีโอกาสแก้ไขทุกอย่างใหม่
เริ่มจากเจดีจีที่อยู่ตรงหน้านี่ก่อน
ทว่ายังไม่ทันที่ซูเยี่ยนจะจัดระเบียบความคิด เสียงกลไกแหลมบาดหูก็ดังระเบิดขึ้นในสมอง——
【ระบบฉากจำระดับเทพเปิดใช้งานแล้ว】
【ผูกมัดผู้ใช้: ซูเยี่ยน】
【คำอธิบายระบบ: ก่อนเริ่มการแข่งขันแต่ละเกม ระบบจะสุ่มฉากจำหนึ่งฉากจากคลังฉากในตำนานของลีกออฟเลเจนดส์ ตั้งแต่ซีซัน 1 ถึงซีซัน 14 เมื่อเปิดใช้งาน ในเกมนั้นจะเกิดสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกับฉากดังกล่าว ผู้ใช้และเพื่อนร่วมทีมจะได้รับค่าสถานะด้านการเล่นเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่เกี่ยวข้อง เมื่อชนะจะได้รับรางวัลพิเศษเพิ่มเติม】
【เปิดใช้งานครั้งแรก มอบฉากจำสำหรับแนะนำการใช้งาน——】
【กำลังสุ่มฉากจำ...】
วงแหวนแสงที่หมุนอย่างรวดเร็วปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเยี่ยน ภายในมีเศษเสี้ยวภาพนับไม่ถ้วนแวบผ่าน——
...
วงแหวนแสงค่อย ๆ หยุดหมุน
หัวข้อหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเยี่ยน เปล่งประกายสีทองร้อนแรง——
【ฉากจำ: ทำไมถึงมีแค่สามคนไล่ตบห้าคนอีกแล้ว!】
【ที่มา: ศึกชิงแชมป์โลกซีซัน 8 ไอจีปะทะจีทู】
【เงื่อนไขการทำงาน: เมื่อทีมตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบด้านจำนวนคนระหว่างเกมนี้ ผู้ใช้สามารถสั่งการเพื่อนร่วมทีมให้เข้าปะทะแบบคนน้อยกว่าคนมากได้หนึ่งครั้ง】
【ผลลัพธ์: ในสถานการณ์ที่เกี่ยวข้อง ความเร็วในการตอบสนอง ความแม่นยำในการเคลื่อนที่ และอัตราความแม่นยำในการใช้สกิลของทั้งทีมจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย】
【ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่?】
ซูเยี่ยนจ้องหัวข้อนั้นแล้วพลันยิ้มออกมา
สามคนไล่ตบห้าคน
ฉากจำนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ซีซัน 8 ปีที่ไอจีคว้าแชมป์โลก
ที่ดียิ่งกว่านั้นคือ อีกเดี๋ยวเขาก็จะได้ร่วมรบเคียงข้างพี่ช่ายแล้ว
“เปิดใช้งาน”
ซูเยี่ยนพึมพำในใจ
หน้าต่างระบบหายไป ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เขาขยับนิ้วมือ แล้วพบว่าปลายนิ้วคล่องแคล่วผิดปกติ ราวกับทุกข้อต่อได้รับกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ฉีดเข้าไป
“ไปกันเถอะ” แดนนี่เรียกเขาจากหน้าประตู
ซูเยี่ยนลุกขึ้น ตอนเดินผ่านเมโกะ เขาเห็นผู้เล่นมากประสบการณ์คนนั้นก้มหน้า มือทั้งสองประสานกันวางบนเข่า ข้อนิ้วขาวซีดจากการกำแน่น
เขาลังเลอยู่หนึ่งวินาที ก่อนยื่นมือไปแตะไหล่เมโกะเบา ๆ
เมโกะเงยหน้าขึ้น แววตายังคงพร่าเลือนอยู่บ้าง
“จากนี้ฝากผมด้วย” ซูเยี่ยนพูด
เมโกะมองเขาอยู่สองวินาที แล้วพยักหน้า
ซูเยี่ยนเดินตามแดนนี่ออกจากห้องพัก
ทางเดินทอดยาว พื้นถูกขัดจนมันวาว สะท้อนแสงไฟบนเพดาน
เมื่อเดินมาถึงทางเข้าอุโมงค์นักกีฬา เขาก็หยุดฝีเท้า
สูดหายใจเข้าลึก ๆ
เสียงอึกทึกจากสนามแข่งด้านนอกโถมเข้ามาดุจคลื่นทะเล ทั้งเสียงจากโต๊ะผู้บรรยาย เสียงเชียร์ของผู้ชม เสียงแป้นพิมพ์ และกลิ่นอายบางอย่างที่มีเพียงสนามแข่งขันเท่านั้นจะมี กลิ่นที่ทำให้อะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน
ชาติก่อน เขานั่งดูไอจีเอาชนะเจดีจีจากข้างสนาม แล้วก็ดูไอจีพ่ายแพ้ให้ทีวัน
คราวนี้ เขาจะพาไอจีคว้าชัยในเกมนี้ก่อน
จากนั้น เขาจะไปหยุดทีวัน
ซูเยี่ยนก้าวเท้าออกไป เดินเข้าสู่แสงสว่าง