บทที่ 5 คืนเข้าหอ
เห็นอิ๋นซิ่งคีบถั่วหมักเกลือให้จินหลิงและอวี้หลิง หนึ่งคำซ้ายหนึ่งคำขวา
ยายซุนโกรธจนอกแทบระเบิด
แต่ทุกครั้งที่กำลังจะระเบิดอารมณ์ ก็สบตากับสองลูกสะใภ้เข้าพอดี
จึงต้องฝืนสะกดกลั้นเอาไว้อย่างทุลักทุเล
อิ๋นซิ่งทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลย
กินข้าวเสร็จ ก็เก็บล้างถ้วยชาม
กลับมาถึงห้อง เห็นพี่ชิงเป่ยยังคงหน้าบึ้งตึง
"พี่ชิงเป่ย ในหม้อยังมีน้ำเหลืออีกมาก ท่านจะอาบน้ำก่อนหรือไม่?"
"อืม" เซียวชิงเป่ยพยักหน้า
ลุกเดินเข้าไป มองน้ำร้อนในกะละมัง แล้วถอดเสื้อนอกออกโดยตรง
เผยให้เห็นร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่ง อิ๋นซิ่งมองแล้วหน้าแดงฉานในทันที
รีบก้มหน้ากลับเข้าไปในห้อง
พอเซียวชิงเป่ยอาบน้ำเสร็จกลับมาที่ห้อง อิ๋นซิ่งก็ปูที่นอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"อาบเสร็จแล้วหรือ?"
"อืม พวกเจ้าไปอาบเถิด"
"อ้อ" อิ๋นซิ่งหันหลังเดินออกไป
"ท่านพ่อ พวกเราดูดีหรือไม่?" จินหลิงและอวี้หลิงยิ้มตาหยีมองพ่อ
ที่แท้อาบน้ำสะอาดแล้วรู้สึกสบายถึงเพียงนี้เชียว!
"ดูดี" เซียวชิงเป่ยเอ็นดูฟอดแก้มลูกสาวทั้งสอง
ก่อนหน้านี้ลูกสาวมักถูกปล่อยให้สกปรกมอมแมม
ไม่คิดเลยว่าอาบน้ำจนสะอาดแล้วจะดูดีถึงเพียงนี้!
เห็นมือของพวกนางเต็มไปด้วยบาดแผลเล็กแผลใหญ่
จิตใจรู้สึกอึมครึมยิ่งนัก
"……"
เขาต้องสร้างผลงานให้เป็นที่ประจักษ์ ให้ลูกสาวทั้งสองได้ใช้ชีวิตที่ดี
ครั้นอิ๋นซิ่งกลับเข้ามา ก็เห็นเซียวชิงเป่ยกำลังจดจ่อมองเด็กทั้งสองด้วยความเอ็นดู
"เด็ก ๆ หลับแล้วหรือ?"
"หลับแล้ว" เซียวชิงเป่ยช่วยห่มผ้าให้อีกครั้ง
"อ้อ" อิ๋นซิ่งถอดรองเท้าคลานขึ้นเตียง
ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถามข้อกังขาในใจออกมา
"พี่ชิงเป่ย เหตุใดพี่ถึงคิดจะแต่งข้า?"
ทุกครั้งที่พบหน้าพี่ชิงเป่ย ก็แค่ทักทายกันตามธรรมเนียม
มิได้เห็นว่าพี่มีใจให้ตนเลย
พรุ่งนี้พี่ก็จะไปเป็นทหารจากไปแล้ว เหตุใดถึงได้แต่งข้ามาเล่า?
"อิ๋นซิ่ง เจ้าคงทราบนิสัยท่านแม่ข้าดี
สภาพครอบครัวเราก็เป็นเช่นที่เจ้าเห็น ข้าเกรงว่าหากข้าไปแล้ว พวกนางจะรังแกลูก ๆ
จึงคิดหาที่พึ่งให้กับพวกนาง ข้าหวังให้เจ้าช่วยดูแลพวกเด็ก ๆ แทนข้า"
เมื่อเขายังอยู่บ้าน ท่านแม่ก็มักพูดว่าจะขายลูกสาว
ด้วยนิสัยของท่านแม่ นางอาจทำเรื่องเช่นนี้ได้จริง
จึงคิดหาที่พึ่งให้ลูกก่อนจะจากไป
เพียงแต่ยังหาที่เหมาะสมไม่ได้ชั่วขณะ พอดีวันนี้ผ่านทางบ้านอิ๋นซิ่งพอดี
ได้ยินว่าหล่ายต้าจะแต่งนาง จึงไปทาบทามขอแต่ง
อิ๋นซิ่งเป็นคนนิสัยไม่ยอมเสียเปรียบ
นางน่าจะปกป้องลูกสาวได้
ดูก็รู้ว่าหล่ายต้ามิได้มีเจตนาดี
ตนก็ถือว่าช่วยนางเช่นกัน
"……" อิ๋นซิ่ง
ที่แท้พี่ชิงเป่ยมิใช่เพราะชอบนาง จึงแต่งนาง
"พี่ชิงเป่ยสบายใจเถิด ข้าจะดูแลเด็กทั้งสองอย่างดี"
พี่ชิงเป่ยไม่ให้นางต้องแต่งกับหล่ายต้า ก็ถือว่าช่วยนางแล้ว
ช่วยดูแลลูก ๆ ของพี่ก็สมควรแล้ว
อีกทั้งวันนี้พี่พานางไปซื้อเสื้อผ้า แล้วยังพากินของอร่อยอีก
ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีความสุขเหมือนวันนี้เลย
นางรู้สึกขอบคุณพี่ชิงเป่ยยิ่งนัก
ครั้นเห็นนางรับปาก เซียวชิงเป่ยก็โล่งอก
"ขอบใจเจ้า!" เขาล้วงเงินย่อยออกมาจากอ้อมอก
นับได้สามตำลึงยื่นส่งให้
"เงินพวกนี้เจ้าเก็บให้ดี ไว้ใช้ยามคับขัน"
"พี่ชิงเป่ย เงินนี้พี่เก็บไว้เถิด ข้ายังมีอยู่!"
วันนี้พี่ชิงเป่ยซื้อทั้งของกินและเสื้อผ้าให้นาง
ยังจ่ายอีกห้าตำลึงแต่งนาง รวมแล้วใช้เงินไม่น้อย
พรุ่งนี้ก็จะไปร่วมรบแล้ว ควรเก็บเงินไว้ติดตัวมากหน่อย
"ข้ากินอยู่ที่นั่นไม่ต้องใช้เงิน ใช้ไม่หมดหรอก"
เซียวชิงเป่ยยัดเงินใส่มือนางอีกครั้ง
"พวกเจ้าต่อไปย่อมมีที่ต้องใช้เงินอีกมาก เก็บไว้เถิด
อย่าเอาเงินนี้ให้ใคร เก็บรักษาให้ดี"
ไม่ว่าท่านแม่ของเขา หรือท่านแม่ของอิ๋นซิ่ง ล้วนเป็นคนที่ไม่ทำให้สบายใจ
หากเงินนี้ถูกพวกนางยึดไปได้ ชีวิตของแม่ลูกหลายคนนี้ก็ยิ่งยากลำบากขึ้นอีก
อิ๋นซิ่งฟังแล้วเข้าใจความหมายแฝง
"พี่ชิงเป่ยสบายใจได้ ข้าจะไม่ให้ใครเด็ดขาด"
พี่ชิงเป่ยยังไม่วางใจเด็กทั้งสอง
เช่นนั้นก็เก็บเงินนี้ไว้ ใครจะมาเอาจากมือนางไปก็อย่าได้คิด
"อืม" เซียวชิงเป่ยพยักหน้าด้วยความพอใจ
อิ๋นซิ่งเป็นคนเด็ดเดี่ยวพอควร นางคงทำได้
"เวลาก็ดึกมากแล้ว รีบพักผ่อนเถิด"
เขาถอดเสื้อนอกออก แล้วนอนลง
"……" อิ๋นซิ่ง
เห็นร่างกำยำที่มีแต่กล้ามเนื้อของพี่ชิงเป่ย ใบหน้าก็ร้อนวาบขึ้นอีก
ทว่ามีผ้าห่มผืนเดียวเท่านี้ นางจะไม่นอนที่นี่ก็ไม่ได้
ลังเลใจอยู่นาน สุดท้ายก็เริ่มปลดกระดุม
นางกับพี่ชิงเป่ยแต่งงานกันแล้ว
การนอนใต้ผ้าผืนเดียวกันก็เป็นเรื่องปกติ
ถอดเสื้อนอกออก เผยให้เห็นผ้าเอี๊ยมผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีตกที่อยู่ข้างใน
เห็นพี่ชิงเป่ยหลับตา นางก็หน้าแดงนอนลงไปข้าง ๆ
ผ้าห่มผืนเดี่ยวเดิมก็ไม่ใหญ่
แม้อิ๋นซิ่งจะระมัดระวังอย่างยิ่ง แต่แผ่นหลังก็ยังแตะโดนแขนของเซียวชิงเป่ยจนได้
สัมผัสที่ลื่นนุ่มละเอียด ทำให้เซียวชิงเป่ยใจเต้นวูบ
ลืมตาขึ้นก็เห็นแผ่นหลังขาวผ่องของนาง ร่างกายจึงเริ่มร้อนระอุขึ้นมา
"……"
อิ๋นซิ่งขาวจริงแท้!
เดิมทีมิได้มีความคิดใด
แต่ยามนี้เห็นแผ่นหลังนางนุ่มขาวเกือบจะสะท้อนแสง
ความร้อนรุ่มนั้นก็ควบคุมไม่อยู่
ในเมื่อนางเป็นภรรยาของเขาแล้ว
จะทำสิ่งใดก็ไม่เกินเลยไปแล้ว
"อิ๋นซิ่ง!" เขาคว้าตัวนางเข้ามา
กดลงไปใต้ร่างในทันที……
วันรุ่งขึ้น ขณะอิ๋นซิ่งกำลังหลับใหลสะลึมสะลือ ประตูก็ถูกทุบ
"ไอ้ขี้เกียจ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"
ยายซุนยืนอยู่หน้าประตู ตะโกนจนคอแหบ
ครั้งนี้ไอ้บ้านั่นไปแล้ว ดูสิว่าจะจัดการนังแพศยาอย่างไร!
"……" อิ๋นซิ่งสะดุ้งตื่นตกใจสุดขีด
รีบคว้าเสื้อผ้า จะสวมใส่ กลับเจ็บจนคิ้วขมวด
"ซี่—"
เมื่อคืนถูกย่ำยีไปครึ่งค่อนคืน ตอนนี้เนื้อตัวปวดเมื่อยไปหมด
แต่ไม่มีเวลาคิดอื่น รีบสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป
"ท่านแม่ มีอะไร?" พลางมองซ้ายมองขวา
พี่ชิงเป่ยไม่อยู่ คงไปแล้วแน่
น่าจะตื่นเช้ากว่านี้
"มีอะไร? ไปทำอาหารสิ ไม่ต้องให้ข้าสอนเจ้าหรอก ไว ๆ เข้า!"
"อ้อ" อิ๋นซิ่งพยักหน้า
กำลังจะไปทำอาหารที่ครัว ก็เห็นจินหลิงและอวี้หลิง มือหนึ่งถือตะกร้า มือหนึ่งถือมีดตัดฟืน
กำลังมองนางตาปริบ ๆ
"พวกเจ้าถือของพวกนี้จะไปทำอะไร?"
"ท่านย่าให้พวกเราขึ้นไปตัดหญ้าหมูบนเขา" จินหลิงเบะปาก
น้ำตาคลอขังขอบตา
ท่านพ่อไปแล้ว ท่านย่าคงจะใช้พวกนางทำงานอีก
"ตัดหญ้าหมูอะไร! คนในบ้านถมเถไป ต้องให้พวกเจ้าตัดหรือ!"
อิ๋นซิ่งกระชากมีดและตะกร้าจากมือพวกนาง
แล้วโยนทิ้งข้างทาง พวกนางยังเล็กแค่นี้
คนว่างงานในบ้านมากมาย จะต้องใช้พวกนางทำงานด้วยหรือ!
เห็นนางโยนตะกร้าและมีดทิ้งข้างทาง ยายซุนก็โมโหขึ้นทันที
"ที่บ้านไม่เลี้ยงคนที่กินแรงเปล่า! รีบไปทำงานเดี๋ยวนี้!"
กำลังจะยกมือขึ้น อิ๋นซิ่งก็ดึงจินหลิงและอวี้หลิงเข้ามาหาตัว
"เช่นนั้นพี่ใหญ่กับพี่รองของข้าพวกเขากินแรงเปล่าเช่นไร?"
ทั้งวันเอ้อระเหยลอยชายในหมู่บ้าน ไม่เคยเห็นพวกเขาทำงาน
ให้เด็กตัวเล็กแค่นี้ทำงาน ส่วนพวกเขาสบายอยู่เฉย หน้าด้านถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
"อีนังแพศยา……"
ยายซุนกำลังจะด่าทออย่างเสียหาย พี่สะใภ้คนโต หวังกุ้ยฮวา ก็เดินเข้ามา
"อี๋นซิ่งเอ๋อ เจ้าไม่รู้กระมัง พวกพี่ชายเจ้าหลับลึกเพียงใด
พวกเราไม่ใช่เรียกไม่ตื่นดอกหรือ?"
"ใช่ พวกพี่น้องพี่ชายหลับลึกยิ่งนัก" จ้าวซิ่วอวิ๋น พี่สะใภ้คนรอง ก็คล้อยตาม
ก็ไม่ยอมตื่น แล้วเจ้าจะทำอะไรได้เล่า
"เรียกไม่ตื่น งั้นก็ง่าย"