ตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนที่ระฆังในเมืองจะดังขึ้น ที่ด้านในของกำแพงตะวันตกก็เริ่มมีคนมาจับกลุ่มกันเป็นหย่อม ๆ
พอฟ้าสว่างขึ้นไม่นาน หลงเชี่ยนและพวกก็มาถึง
“อาซี! พี่หย่า! พี่สือ!”
ลีน่าโบกแขนทักทายอย่างดีใจ
“เจียเหวินพวกนั้นก็มาด้วยนะ” หลี่หลินดึงแขนเสื้อลีน่าแล้วชี้ไปอีกทางหนึ่ง
“ลีน่า! เมื่อคืนพี่ชายแกะพายไม้ให้อีกอัน ดูสิ!”
เจียซือวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา อวดผลงานของพี่ชายเมื่อคืนให้เด็กหญิงดูด้วยความยินดี
ในวันสิ้นโลก การจะเปลี่ยนอะไรก็ต้องใช้เงิน เฟอร์นิเจอร์ที่หลงเหลือจากก่อนวันสิ้นโลกจึงกลายเป็นของมีค่า
ในห้องของสองพี่น้องมีเฟอร์นิเจอร์ดี ๆ อยู่ไม่กี่ชิ้น ทั้งคู่ปรึกษากันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็รื้อม้านั่งตัวเล็กออก
ทำเป็นพายไม้อันเล็ก
“พอหาเงินได้แล้ว เราก็ค่อยไปแลกเฟอร์นิเจอร์ใหม่” สองพี่น้องตกลงกันเช่นนี้
หากเป็นเมื่อก่อน แค่อิ่มท้องก็ยากแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเอาเงินส่วนเกินไปแลกเสื้อผ้าเฟอร์นิเจอร์ที่จุดทางการในเมืองเลย
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
นับตั้งแต่มีร้านอาหารจงหัว กับกล่องมหัศจรรย์นั่น ถุงเงินน้อย ๆ ของสองพี่น้องก็พองโตขึ้นอย่างรวดเร็ว!
“สุดยอดไปเลย! แบบนี้ก็แกะได้เหรอ”
“แน่นอนอยู่แล้ว เมื่อก่อนบ้านข้าทำงานไม้! พี่ชายข้าเก่งจะตาย!” เจียซือทำท่าภูมิใจ
มันไม่เหมือนเดิมจริง ๆ
หลงเชี่ยนมองเด็ก ๆ พูดคุยกัน ใบหน้าพวกเขาเต็มไปด้วยความดีใจที่ยากจะปิดบัง
แม้แต่ผู้ใหญ่คนอื่น ๆ ที่รออยู่ตรงนี้ก็ยังกระซิบกระซาบกัน พอตั้งใจฟังเนื้อหาที่คุยกันก็ล้วนเป็นเรื่องอย่าง ‘เมื่อวานเจ้าไปเก็บเห็ดมาหรือเปล่า มันแพงกว่ามันฝรั่งไหม ไปเก็บที่ไหน’