หลังจากซื้อโต๊ะหม่าล่าทั่งแบบปิ้งย่างอย่างเจ็บใจ ในมือก็เหลือ 150 ส่วน
หลิงจิงใช้ไปอีก 50 ส่วนซื้อม้านั่งกลมสิบตัว วางไว้ข้างโต๊ะหม่าล่าทั่งเสียบไม้
โต๊ะยาวนี้ตามหลักนั่งได้แปดคน เบียดหน่อยก็นั่งได้สิบคน
หลังจากจัดวาง ร้านก็แน่นขนัดแล้ว
ระหว่างโต๊ะหม่าล่าทั่งเสียบไม้กับโต๊ะที่ย้ายไปทางขวาสำหรับกินอาหารหม้อใหญ่ มีช่องว่างไม่กว้างนัก พอให้คนเดินผ่านได้
โอเค เพียงพอแล้ว
ตอนนี้แผงลอยธรรมดาของเธอก็ยัดอะไรเข้าไปอีกไม่ได้แล้ว
ส่วนในมือก็เหลือเพียง 100 ส่วน
กลับไปสู่ยุคก่อนปลดแอกเลยทีเดียว
หลิงจิงใช้ 20 ส่วนซื้อกระดูกวัวสามชั่งจากร้านค้า 40 ส่วนซื้อหม้อสเตนเลสใบใหญ่สำหรับต้มน้ำซุป
10 ส่วนซื้อนมผงพร่องมันเนยถุงใหญ่พิเศษ ใช้ 10 ส่วนซื้อซอสปรุงรสหม่าล่าทั่งหนึ่งถุง
ใช้ 5 ส่วนซื้อไม้เสียบห้าร้อยอัน 10 ส่วนซื้อซอสงาขวดใหญ่
ส่วนที่เหลือ 5 ส่วนซื้อถาดอาหารแบบใช้แล้วทิ้ง
ส่วนในมือถูกใช้จนหมดเกลี้ยง
ดีที่ตอนนี้ไม่ต้องใช้เงินแพงซื้อหอมและกระเทียมแล้ว ในกล่องแลกของมีทั้งหอมทั้งกระเทียม
ส่วนเกือบสองพันฟังดูเหมือนมาก แต่พอจะทำอะไรใหม่ ๆ เงินก็ไหลออกเหมือนน้ำ
ไม่เคยพอเลย
ถ้าเงินพอ หลิงจิงยังเตรียมจะจัดโต๊ะเครื่องปรุงเล็ก ๆ ใส่พริกขี้หนู น้ำมันงา น้ำมันหอย อะไรพวกนั้นให้ครบ
แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่มีเงื่อนไขนั้น ไว้หาเงินคืนได้ก่อนค่อยว่ากัน
เอาล่ะ ใช้เงินไปแล้ว ต้องเริ่มทำงานแล้ว!
ท้องฟ้ามืดลง
ผู้คนภายในกำแพงต่างกลับไปยังห้องของตัวเอง รอทหารรักษาเมืองมาตรวจห้อง
พวกเขาอาจวิตกกังวล หรืออาจกำลังนึกถึงอาหารร้อน ๆ ที่ได้กินตอนกลางวัน หรือมีกำลังใจเต็มเปี่ยมพร้อมจะไปลุยงานใหญ่ที่ฟาร์มในวันพรุ่งนี้