“ที่นี่แหละ!”
ฮอลล์พาโจวเสวี่ยและคณะ “ฝ่าฟันอุปสรรค” กลับมายังนอกกำแพงตะวันตกอีกครั้ง
โชคดีที่เขาเพิ่งเดินเส้นทางนี้มาหยกๆ การพาเพื่อนร่วมทีมกลับมาจึงนับว่าคุ้นเคย
“……ที่นี่มีตึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ควิกอ้าปากค้าง
ไม่ใช่แค่เขา นอกจากฮอลล์แล้ว อีกห้าคนก็รู้สึกงุนงง
รวมถึงโจวเสวี่ยด้วย
เหตุผลนั้นไม่มีอะไรอื่น
——หลังภัยพิบัติมาหลายปี มีเพียงภายในกำแพงเท่านั้นที่เป็นเขตที่พักอาศัยของมนุษย์ นี่กลายเป็นความเชื่อร่วมกันของมนุษย์ผู้รอดชีวิต
และ
นอกจากที่พักที่จัดให้โดยทางการแล้ว ใครกันมีความสามารถสร้าง…ร้านอาหารขึ้นมานอกกำแพงเองได้?
เป็นผู้เปลี่ยนแปลงด้วยหรือเปล่า? แต่ถ้าเป็นผู้เปลี่ยนแปลงที่มีความสามารถด้านการก่อสร้างจริง แล้วแสงสีขาวนี่มันอะไรกัน?
โจวเสวี่ยรู้สึกได้อย่างเฉียบแหลมว่าบนเกราะป้องกันแสงขาวนั้นมีพลังบางอย่างที่เธออธิบายไม่ถูก
หรือว่า “เถ้าแก่หลิง” ที่ฮอลล์พูดถึงไม่ได้เปิดร้านคนเดียว?
แล้วมันฝรั่งเผาที่กินได้นั่นมันอะไรกันอีก ยังมีผู้เปลี่ยนแปลงที่ถอนพิษอาหารได้อีกหรือ?
ที่นี่มีทีมผู้เปลี่ยนแปลงที่แข็งแกร่งอยู่?
ไม่ใช่
เมืองชายแดนไม่อนุญาตให้มีผู้เปลี่ยนแปลง ทุกคนที่ปลุกพลังได้ต้องรายงานแก่สามเมืองใหญ่
อีฟวเกปิดบังข้อเท็จจริงที่ว่ามีคนในองค์กรของพวกเขาและแก๊งเฮยซีปลุกพลังขึ้นมา โจวเสวี่ยรู้ดี
งั้นที่เห็นนี่…มันอะไรกัน?
“ใช่ผู้เปลี่ยนแปลงหรือเปล่า?” เสวี่ยไหลถามคำถามที่เธอกำลังคิดในใจออกมา