“เถ้าแก่หลิง!”
หลิงจิงเพิ่งเติมไม้เสียบลงบนโต๊ะหม่าล่าทั่งฉวนฉวนเซียงเสร็จ ก็ได้ยินคนเรียกนาง
หันไปมอง เห็นคนห่อตัวมิดชิดหกคน
อืม... ตอนนี้ในร้านของนาง คนที่ไม่ถอดผ้าปิดปากมีน้อยลงจริง ๆ
แต่ดูจากรูปร่างที่เรียกนางและโบกมืออย่างร่าเริงไม่หยุด ก็เหมือนคนป่าเมื่อคืนนี้มาก
หลิงจิงเดินเข้าไป
“ฮอลล์?”
“ใช่ขอรับ! เถ้าแก่ยังจำข้าได้!” คนที่สวมผ้าปิดปากพูดอย่างดีใจ
“อืม”
เมื่อเช้าก็เพิ่งกินหม่าล่าทั่งเสร็จไปไม่ใช่หรือ ตอนนี้อย่างมากก็แค่เที่ยง นางคงไม่ขี้ลืมขนาดนั้น
“เถ้าแก่หลิง นี่หัวหน้าหน่วยของพวกเรา”
คนป่าฮอลล์กดเสียงลงอย่างมีนัยสำคัญ กระซิบบอกนาง
หลิงจิงกวาดตามองผู้มาเยือน
อืม... หกคน ตาสีเขียวทุกคน
น่าจะเป็นผู้เปลี่ยนแปลงทั้งหมดสินะ?
ทำไมแขกอื่นถึงไม่ตื่นเต้นที่เห็นผู้เปลี่ยนแปลงเลย... หลิงจิงจำได้ว่าใครเคยบอกไว้ ผู้เปลี่ยนแปลงล้วนมาจากสามเมืองใหญ่ พวกเขาไม่ค่อยได้พบเจอ
อ้อ... พวกนี้สวมผ้าปิดปากทุกคน เห็นแค่เพียงดวงตา
ดูยังไงก็เหมือนถูกพิษเข้าร่าง ใกล้ตายเต็มที
รูปลักษณ์เช่นนี้ในร้านไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร
มีแขกแบบนี้มาทุกวัน
แม้หลิงจิงจะไม่รู้ว่าผู้เปลี่ยนแปลงพวกนี้มาจากไหน แต่นางก็ไม่คิดจะสืบเสาะ
อะไรอย่างเมืองชายแดนหรือสามเมืองใหญ่ไม่ค่อยเกี่ยวอะไรกับนาง นางสนใจเรื่องการจัดการร้านอาหารของตัวเองมากกว่า
ไม่ว่าเจ้าจะเป็นคนธรรมดาหรือผู้เปลี่ยนแปลง ตราบใดไม่สร้างความวุ่นวาย ก็ล้วนเป็นแขกของร้านอาหารจงหัว
“มีธุระอะไรกับข้าหรือ? มีข้อสงสัยเกี่ยวกับเมนูหรือไม่?”
หลิงจิงถาม เมื่อเห็นคนพวกนี้ยืนอยู่ที่หน้าแผงเมนูตลอด
“อืม มีข้อสงสัยบางอย่างจริง ๆ”