"ท่านพี่!"
เด็กสาววิ่งเข้ามา ด้านข้างก้อนหินใหญ่ หลี่หลินก็ตื่นแล้วเช่นกัน
หลิงจิงมองไปด้านหลังเด็กสาว
อืม นำแขกใหม่มาให้เธอจริง ๆ ด้วย
หนึ่ง สอง สาม... ห้าคน
เพียงแต่แต่ละคนต่างตะลึงงัน มองมาทางเธอด้วยสีหน้างุนงง
เหมือนกับตอนที่สองพี่น้องเห็นเธอครั้งแรก
หลิงจิงเข้าใจ
เธอยังคงสวมรอยยิ้มสุภาพแบบพนักงานต้อนรับ แนะนำกับคนที่ยืนนิ่งว่า "ยินดีต้อนรับ ตอนนี้ทางร้านมีมันฝรั่งอบและมันหวานอบ มันฝรั่งอบราคาสี่เหรียญเมือง มันหวานอบราคาหกเหรียญเมือง"
มันฝรั่งอบ...
มันหวานอบ?
มีอยู่จริงด้วย!
หลงเชี่ยนเป็นหัวหน้ากลุ่มคนพวกนี้ และเป็นคนที่ผ่านโลกมามากที่สุด
ตลอดทางที่ผ่านมา นางไม่เคยเชื่อคำพูดของลีน่าเลยจริง ๆ และยังเตรียมรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดที่ว่าที่นี่อาจมีพืชกลายพันธุ์ที่ทำให้คนหลงทาง ทำให้ลีน่าเกิดภาพหลอน
แต่นี่มันอะไรกัน?
ฉากที่สมจริงเช่นนี้ กลิ่นหอมยั่วยวน
หลี่หลินที่ยังไม่ตายและยังพูดคุยกับลีน่าได้
ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงหรือ?
"อา... ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง"
หลงหย่าที่อยู่ข้าง ๆ แอบบีบแขนตัวเองแรง ๆ เจ็บจนน้ำตาแทบไหล ถึงยืนยันได้ว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป
"เราเข้าไปดูกันไหม?"
"...หอมจัง"
คนอื่น ๆ ในทีมพูดขึ้น
หลงเชี่ยนรู้สึกคอแห้ง พูดว่า "...ดี"
ดังนั้น กลุ่มคนจึงลังเลและระมัดระวังอย่างมาก เดินเข้าไปในพื้นที่ที่ถูกแสงสีขาวห่อหุ้มอยู่
ไม่มีการโจมตี และไม่มีพืชกลายพันธุ์ที่จู่ ๆ ก็ฉีกผิวหนังคนแล้วเผยโฉมที่แท้จริง