พ่อของอาเจ๋อยืนอยู่ข้าง ๆ รับบุหรี่ต้าเฉียนเหมินที่หลี่เซียงตงยื่นให้มาจุดสูบ เขาสูดควันเข้าไปคำหนึ่ง พลางมองเด็กหนุ่มสองสามคนตรงหน้าอยู่ด้วยกัน บรรยากาศครึกครื้นแบบนี้ช่างดีจริง ๆ
เขาไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายสบายใจอย่างนี้มานานแล้ว มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม «ตงจื่อจะเอาหางหมูไปรักษาอาการน้ำลายไหลของลูกสาวหรือ? ห้ามหั่นนะ ต้องให้เด็กอมทั้งหาง»
หลี่เซียงตงพยักหน้าตอบ «ใช่เลย ลูกสาวผมน้ำลายไหลย้อยเต็มปาก»
เซี่ยงหลินทำท่าภูมิใจ «ตงจื่อพูดจาไม่รู้จักระวังปาก เอ็งนึกว่ากำลังรดน้ำในนาอยู่หรือไง ถึงได้บอกว่าน้ำลายไหลย้อยเต็มปาก»
พ่อของอาเจ๋อหัวเราะ «ลูกสาวของตงจื่อเป็นเด็กมีบุญ»
หลี่เซียงตงพยักหน้าเห็นด้วย «คุณอาพูดถูกแล้ว มีพ่ออย่างผมอยู่ทั้งคน ต่อไปลูกสาวผมต้องมีความสุขไปตลอดแน่»
«นี่ ปินจื่อ ฝีมือแล่เนื้อของนายเป็นยังไงบ้าง เลาะกระดูกข้างในหางหมูออกให้หมดได้ไหม?»
พอหั่นเนื้อเสร็จ พวกเขาก็เอาเนื้อหัวหมูกับเครื่องในมาคลุกปนกัน แล้วแบ่งกันคนละชามใหญ่ ทั้งน้ำแกงทั้งเนื้อ
หลี่เซียงตงไม่ได้ใช้ชาม เขาขอขวดเหล้าเปล่าสองใบจากอาเจ๋อ เทเหล้าในกระบอกชาใส่ขวดแล้วล้างกระบอกชาให้สะอาด ขวดหนึ่งใส่เนื้อ ส่วนอีกขวดใส่หางหมูไว้ให้ลูกสาวโดยเฉพาะ