เซี่ยหลินชะงักมือ ก่อนตวัดสายตาเย็นชาไปทางหลัวเฟย
“ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องของเธอ เข้าใจไหม?”
เขาไม่สนใจเรื่องทุกอย่างที่เกี่ยวกับซูเหยา
เมื่อหลัวเฟยได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความรังเกียจซูเหยาของเซี่ยหลิน ในใจก็พลันยินดีขึ้นมา
“ขอโทษค่ะ พี่รอง ฉันจะไม่พูดแล้ว”
ซูเหยาเอ๋ยซูเหยา แล้วถ้าเธอจะหน้าตาเหมือนนางจิ้งจอกแล้วอย่างไร?
พี่รองก็ยังรังเกียจเธอจนถึงที่สุดไม่ใช่หรือ? สักวันฉันจะไล่เธอไปให้พ้นแน่!
———————
หลังมื้อเที่ยง หลัวเฟยก็จากไป
ระหว่างทางกลับบ้าน มีคนเรียกเธอไว้
“สหายหลัว รอก่อน”
หลัวเฟยหันกลับไป คนที่เดินมาคือเจียงชิงเคอ
“ปัญญาชนเจียงนี่เอง ไม่เห็นหน้าหลายวันเลย มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
เจียงชิงเคอรีบยิ้มแล้วเดินเข้ามาหา
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็จะกลับบ้านพักปัญญาชนเหมือนกัน ไปทางเดียวกันพอดี ไปด้วยกันนะ”
ทั้งหมดเป็นเพราะซูเหยา! ถ้าเธอไม่ได้ไปจัดการเรื่องโจวหวน แล้วจะปล่อยให้หลัวเฟยที่โผล่มาจากไหนไม่รู้เข้าบ้านเซี่ยได้อย่างไร?
หลัวเฟยค่อนข้างรู้สึกดีกับเจียงชิงเคอ
เจียงชิงเคอขยันขันแข็ง ทำงานจริงจัง หน้าตาก็ดูซื่อสัตย์ ที่สำคัญที่สุดคือเธอก็ไม่ชอบซูเหยาเหมือนกัน
ศัตรูของศัตรูย่อมเป็นมิตร
เจียงชิงเคอกลอกตาไปมา ก่อนถามด้วยรอยยิ้ม
“ได้ยินว่าช่วงนี้เธอไปช่วยงานที่บ้านเซี่ยทุกวันหรือ? เห็นซูเหยาไหม? รู้สึกไหมว่าเธอเปลี่ยนไปมาก?”
พอหลัวเฟยได้ยินคำถาม ก็พยักหน้ารัวราวกับเจอคนรู้ใจ
“ใช่เลย! เธอเจ้าเล่ห์ขึ้นมาก! เอาแต่เรียกสามีจ๋า ๆ เหมือนผู้หญิงสำส่อนไม่มีผิด ราวกับขาดผู้ชายแล้วจะอยู่ไม่ได้! โมโหจริง ๆ!”