เซี่ยหลินชะงักไป ความโกรธที่พลุ่งพล่านพลันราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นถังหนึ่ง
หญิงสาวตรงหน้ายังคงยิ้ม ดวงตากลมโตหรี่โค้ง แฝงแววหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย
เซี่ยหลินปล่อยข้อมือซูเหยาทันที แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ฉันไม่อยากให้มีครั้งหน้า”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป ถือเสื้อผ้าเปื้อนของซูเหยาออกจากห้องพักผู้ป่วย
ระหว่างเดิน เซี่ยหลินก่นด่าตัวเองไปด้วย
เมื่อครู่เขาถึงกับใจเต้นระรัวเพราะรอยยิ้มกับคำพูดหยอกเย้าของผู้หญิงคนนี้ ช่างเหลวไหลสิ้นดี!
ผู้หญิงคนนี้นี่แสดงเก่งจริง ๆ!
เซี่ยหลินเดินจากไปด้วยความโมโห พอดีกับที่จางหงชุ่ยซึ่งซื้ออาหารเช้ากลับมาเดินสวนกัน เขาก้มหน้าพูดอะไรกับเธอสองสามคำ ก่อนจะก้าวฉับ ๆ จากไป
จางหงชุ่ยเปิดประตูเข้ามา แล้วรีบยิ้มบอกซูเหยา
“มา กินข้าวเช้าเร็ว เหยาเหยา”
ซูเหยาไม่สนใจเซี่ยหลินแล้ว รีบยิ้มพลางพยักหน้า
“ได้ค่ะ!”
——————
หลายวันต่อจากนั้น เซี่ยหลินวิ่งไปมาระหว่างบ้านกับโรงพยาบาล บ่อยครั้งถึงขั้นหายหน้าไปทั้งวัน
ซูเหยารู้สึกแปลกใจ ปกติต่อให้เซี่ยหลินเกลียดเธอแค่ไหน เขาก็ยังเป็นห่วงลูกมาก ไม่ค่อยเป็นแบบวันนี้ที่ฟ้าใกล้มืดแล้วแต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงา
“แม่คะ อาหลินทำอะไรอยู่ที่บ้านเหรอคะ? วันนี้หนูออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาก็ไม่มารับด้วยเหรอ?”
จางหงชุ่ยเก็บข้าวของ เตรียมพาซูเหยาออกจากโรงพยาบาล
“เขาจะมา เดี๋ยวก็คงถึงแล้ว”
พยาบาลถือยาเดินเข้ามากำชับ