กลับเข้ามาในลานบ้านได้ไม่นาน ซูเหยาก็เห็นว่ามีคนมายืนอยู่ด้านนอก
เจียงชิงเคอยืนอยู่นอกลานบ้าน โบกมือเรียกเธอ
“ซูเหยา มานี่หน่อย”
ซูเหยาลุกขึ้น เปิดประตูออกไปหาเจียงชิงเคอ
“มาทำอะไรเหรอ?”
เจียงชิงเคอขมวดคิ้ว ดึงซูเหยาไปหลบหลังต้นไม้ที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
“ซูเหยา เธอยังมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าฉันมาทำอะไร? ฉันถามหน่อย คืนนั้นเราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันจะหาเงินมาให้เธอ แล้วเธอก็ไป ทำไมถึงคอยขัดขวางฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า?! นี่เธอหลอกใช้ฉันอยู่หรือไง?!”
ซูเหยาทำหน้าไร้เดียงสา
“ฉันไปหลอกใช้เธอตอนไหน? ฉันไม่ได้ขัดขวางเธอสักหน่อย!”
เจียงชิงเคอหัวเราะเยาะ
“ยังจะทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกเหรอ? ป้าหลี่บอกฉันหมดแล้ว ลูกในท้องเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรแท้ ๆ แต่ดันมาปวดท้องเอาวันที่ป้าเขาไปยืมเงินให้เธอเนี่ยนะ? เธอตั้งใจชัด ๆ!”
ซูเหยาทำท่าตกใจ ยกมือขึ้นปิดปาก
“หา? หมายความว่าป้าสะใภ้ใหญ่เป็นคนที่เธอให้ไปหาเหรอ?! ทำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะ! ฉันยังกลัวเลยว่าป้าจะเอาเงินไปยืมคนอื่นจนเธอไม่ได้เงิน ก็เลยแกล้งปวดท้องนี่ไง!”
เจียงชิงเคอถึงกับพูดไม่ออก
“เธอพูดเหลวไหล! เธอจะมีน้ำใจขนาดนั้นได้ยังไง?!”
เจียงชิงเคอไม่เชื่อคำพูดของซูเหยาเลยสักนิด
ผู้หญิงคนนี้ ช่วงนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ความคิดซับซ้อนยิ่งกว่ารังผึ้ง จะมีน้ำใจขนาดนั้นได้ยังไง?!
ซูเหยาจิ๊ปาก
“เรื่องจริงนะ! ตอนนี้ฉันก็ทำเพื่อตัวเองเหมือนกัน ฉันก็อยากได้เงินแล้วรีบไปให้พ้น ๆ เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นท้องก็โตขึ้นทุกวัน พอถึงตอนนั้นจะไปก็ยิ่งลำบาก!”