“อะไรนะ?! 1,500 หยวน?!”
จางหงชุ่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แม้แต่หลัวเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยังตาโต
ไม่ใช่แค่ตกใจกับตัวเลข แต่ยังตกใจกับการที่ลูกสาวแต่งงานและตั้งท้องแล้ว พวกเขายังเรียกสินสอดตามจำนวนลูกในท้องอีก
นี่มันปล้นกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?!
บ้านนี้มันสุดโต่งจริง ๆ!
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ขอแค่พี่รองหย่ากับซูเหยา เธอก็มีโอกาสแล้ว!
พอคิดถึงตรงนี้ แววตาของหลัวเฟยก็เป็นประกายขึ้นมา
เซี่ยหลินหน้าดำคร่ำเครียด คิ้วเข้มขมวดแน่น
“ผมไม่มีเงิน”
ซูเย่าจู่ได้ยินแล้วก็หัวเราะเย็นชา
“ไม่มีเงินงั้นเหรอ? พี่ชายใหญ่ของนายไม่ได้มีเงินชดเชยสามพันหยวนหรือไง? นายไม่อยากให้หรือไม่มีให้กันแน่? ฉันบอกไว้เลยนะ! เงินนั่นเอาไว้สร้างบ้านใหม่กับแต่งเมียให้ฉัน พี่สาวฉันรักฉันที่สุด ถ้านายไม่ให้ ระวังเธอจะพาลูกหย่ากับนาย! แล้วนายจะไม่ได้อะไรสักคน ไม่ว่าจะลูกคนโตหรือลูกคนเล็ก!”
ซูเหยาที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้น หัวใจก็หล่นไปอยู่ตาตุ่ม เธอเผลอมองเซี่ยหลินทันที
แย่แล้ว ไอ้หมอนี่พูดถึงเงินชดเชยทำไม?! ไม่รู้หรือไงว่าเงินก้อนนี้เป็นจุดอ่อนไหวของเซี่ยหลิน?!
เป็นอย่างที่คิด สีหน้าของเซี่ยหลินเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาบนหน้าผาก
หึ... ใช่สิ เขามาหาเพื่อขอเงินแบบนี้ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
ทั้งหมดก็เพราะเขาแต่งงานกับภรรยาที่แสนดีคนหนึ่ง
ซูเหยาร้องในใจว่าแย่แล้ว รีบก้าวออกไปพูดว่า
“พูดเหลวไหลอะไร?! เอาแต่พูดถึง 1,500 หยวน จะปล้นกันหรือไง?! ฉันบอกให้รู้ไว้เลยว่าเงินสินสอดให้ไปแล้ว วันนี้ไม่มีให้แม้แต่หยวนเดียว พวกคุณรีบกลับไปได้แล้ว!”