—————————
หลัวเฟยเป็นสาวขยันอย่างที่คิด ตลอดเจ็ดแปดวันมานี้ เธอมาช่วยงานบ้านตระกูลเซี่ยตั้งแต่เช้าตรู่ทุกวัน ราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
แรงงานเดินมาถึงหน้าประตู ใครจะปล่อยให้เสียเปล่าล่ะ? ซูเหยายึดหลักไม่ให้สิ้นเปลืองเป็นสำคัญ จึงใช้เธอทำความสะอาดบ้านทั้งหลังเสียเลย
“โอ๊ย วันนั้นพี่รองของเธอบอกว่าครัวรกมาก ถ้ามีคนช่วยเก็บกวาดก็คงดีนะ”
หลัวเฟยรีบเสนอตัวทันที “ฉันทำเอง!”
ซูเหยาเอ่ย “โอ๊ย หญ้าในแปลงผักขึ้นสูงเสียแล้ว พี่รองของเธอยังบอกว่าอยากกินผักสดอยู่เลย น่าเสียดายที่หญ้าดกจนต้นกล้าผักแทบไม่เหลือ”
หลัวเฟยตอบ “ฉันทำเอง!”
ซูเหยาถอนใจ “เฮ้อ ฟืนเยอะจัง เดี๋ยวพี่รองของเธอกลับจากนาแล้วยังต้องผ่าฟืนอีก ถ้ามีใครช่วยเขาได้ เขาคงซาบซึ้งใจมากแน่ ๆ”
หลัวเฟยตอบ “ฉันทำเอง!”
ซูเหยาเอ่ย “เสื้อผ้าสกปรกตั้งเยอะ พี่รองของเธอไม่มีเสื้อผ้าสะอาดใส่แล้ว ถ้ามีใครช่วยซักให้ เขาคงดีใจมากเลยนะ”
หลัวเฟยกัดฟันตอบ “ฉันทำเอง!”
ขณะที่ซูเหยากำลังใช้คนอย่างเพลิดเพลิน ก็มีเงาร่างสองร่างเดินเข้ามาจากนอกลานบ้าน
คนหนึ่งสูง อีกคนเตี้ย ดูคุ้นตาอยู่บ้าง
ซูเหยาหรี่ตามอง นี่ไม่ใช่พ่อกับน้องชายจอมสูบเลือดของเจ้าของร่างเดิมหรอกหรือ?
เป็นอย่างที่คิด ซูเหยายังไม่ทันเอ่ยปาก ซูเย่าจู่ก็ร้องเรียกขึ้นมาก่อนอย่างยินดี