รูม่านตาของเซี่ยหลินหดเล็กลง เขามองหญิงสาวตรงหน้าที่มีสีหน้าจริงจังอย่างไม่อยากเชื่อ
ผู้หญิงคนนี้กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่? เมื่อเช้ายังทะเลาะกับเขาอยู่เลย พอตกบ่ายกลับบอกว่าชอบเขา?
ช่วงนี้เธอเปลี่ยนไปมาก แถมยังพูดอยู่เสมอว่าอยากใช้ชีวิตกับเขาให้ดี
พูดจาเหลวไหลไปเรื่อย คำพูดน่าอายก็หลุดออกจากปากได้ง่าย ๆ ราวกับกลายเป็นคนละคน
คนเราจะเสแสร้งได้ตลอดทั้งวันโดยไม่เผยพิรุธแม้แต่นิดเดียวจริงหรือ?
เธอชอบเขาจริง ๆ หรือมีจุดประสงค์อื่นกันแน่?
เซี่ยหลินเก็บความคิดในแววตาอย่างแนบเนียน ก่อนพูดเสียงเย็นว่า
“อย่าล้อเล่นเลย หมู่บ้านเถาฮวาอยู่ไกล ต้องตื่นแต่เช้า รีบไปนอนเถอะ”
ซูเหยารู้ว่าเซี่ยหลินยังไม่ยอมรับเธอ ต่อให้เธอเอาใจเขาแค่ไหน เขาก็เอาแต่ทำตัวนิ่งเหมือนท่อนไม้
เธอถอนหายใจ แล้วก็ยิ้มพลางพูดว่า
“ก็ได้ งั้นคุณพักผ่อนเร็ว ๆ นะ วันไหนคุณยอมรับฉันจริง ๆ ค่อยย้ายกลับมา”
พูดจบ ซูเหยาก็ยิ้มให้เซี่ยหลิน ทำท่าบ๊ายบายแล้วหันหลังเดินจากไป
เซี่ยหลินมองตามแผ่นหลังของซูเหยาไปตลอด จนเธอลับหายเข้าไปในบ้าน
เขาหันกลับไปปิดประตู ดับไฟ แล้วขึ้นเตียง
——————
วันรุ่งขึ้น ตอนเซี่ยหลินเคาะประตูห้องซูเหยา ฟ้ายังไม่สว่างดี
ซูเหยาปีนออกจากผ้าห่ม ลูบแก้มตัวเองสองสามที แล้วลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน
ระหว่างแปรงฟัน ซูเหยาเอียงหน้ามองเซี่ยหลิน
“เมื่อคืนคุณนอนไม่ค่อยหลับเหรอ?”
เซี่ยหลินเบือนหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว ตอบว่าไม่เป็นไร แล้วก็ถืออ่างเดินออกไป
เมื่อคืนเซี่ยหลินนอนไม่หลับจริง ๆ เขาเอาแต่คิดว่าซูเหยากำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่