หวังเฉียงหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู รีบห้ามแม่ของตัวเอง
“แม่! พูดให้น้อยหน่อย!”
ป้าหวังตวัดสายตามองลูกชายอย่างเย็นชา
“ฉันพูดผิดตรงไหน?! ใคร ๆ ก็รู้ว่าตระกูลเซี่ยมารับช่วงต่อ! ถ้าตอนนั้นฉันไม่ห้ามแกไว้ ป่านนี้บ้านหวังของเราคงถูกสูบเลือดจนหมดตัวไปแล้ว!”
ใบหน้างดงามของซูเหยาคลี่ยิ้ม
“ป้าหวังพูดถูกค่ะ พวกคุณไม่มีวาสนาจริง ๆ บ้านหวังมีลูกชายสืบตระกูลคนเดียวมาถึงหกรุ่น จะมีวาสนาได้ลูกแฝดสามได้ยังไงล่ะคะ?
เอ๊ะ ได้ยินมาว่าพี่ต้าเฉียงไปดูตัวเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ถูกปฏิเสธอีกแล้วนี่คะ? บ้านคุณให้สินสอดตั้งห้าร้อยหยวน ยังหาภรรยาไม่ได้เลยเหรอคะ? ตอนนั้นบ้านฉันเรียกแค่สามร้อยหยวนเองนะคะ! จุ๊ ๆ อายุสามสิบแปดแล้ว ระวังจะไม่มีใครสืบสกุลให้ล่ะ แบบนั้นแย่แน่”
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าภาคภูมิใจของป้าหวังก็บิดเบี้ยวไปทันที
เธอชี้หน้าซูเหยาอย่างโกรธจัดแล้วด่า
“นังเด็กสารเลว อย่าเพิ่งได้ใจไป! แค่บ้านฉันเลือกมาก ไม่ใช่ว่าหาผู้หญิงไม่ได้! แล้วเธอท้องลูกสามคนแล้วจะยังไง? ผู้ชายของเธอก็เกลียดเธออยู่ดีไม่ใช่หรือไง! เขาเคยปกป้องเธอบ้างไหม?!
แทนที่จะไปห่วงเรื่องบ้านคนอื่น เอาเวลาไปคิดดีกว่าว่าจะหาเงินที่ไหนให้พ่อขี้เหล้ากับน้องชายขี้พนันของเธอ!”
ซูเหยาคว้ามือป้าหวังไว้ พลางหัวเราะเยาะ
“ก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ ป้าหวังเองก็ควรห่วงลูกชายให้มาก ๆ ระวังถึงตอนนั้นจะเอาเงินไปผูกกับผักเน่า ๆ ในตลาดจนเต็มชาม ก็ยังไม่มีใครเอา ลูกชายป้าเอาเงินไปผูกมากแค่ไหนก็ขายไม่ออกหรอกค่ะ!”
พูดจบ เธอก็สะบัดมืออวบอ้วนของป้าหวังทิ้ง จนอีกฝ่ายเซถลา
ใบหน้าใหญ่โตของป้าหวังเขียวคล้ำด้วยความโกรธ เธอโยนจอบทิ้ง พับแขนเสื้อขึ้นอย่างเหลืออด เตรียมลงมือทำร้ายซูเหยา