แววตาของเซี่ยหลินเย็นชา ทั้งยังเจือความโกรธและไม่ยินยอม
มิน่าล่ะ สองวันนี้ถึงพูดว่าอยากใช้ชีวิตกับเขาดี ๆ ที่แท้ไม้แข็งไม่ได้ผล ก็เลยหันมาใช้อ่อนไงล่ะ
เธอรู้ว่าทำแบบนี้ แม่ของเขาก็จะยื่นเงินให้เธอใช้เอง
ผู้หญิงคนนี้ ช่างเจ้าแผนการเสียจริง!
แม้เขาจะไม่เคยเชื่อคำพูดของซูเหยาที่ว่าอยากใช้ชีวิตกับเขาดี ๆ แต่ไหน ๆ ก็มีลูกด้วยกันแล้ว แถมยังตั้งสามคน เขากับซูเหยาก็ได้แต่ต้องผูกพันกันไว้
เธอรู้ว่าแม่ของเขาใจอ่อน ก็เลยคิดแผนนี้ขึ้นมา!
ซูเหยารู้ว่าเจ้าหมอนี่เข้าใจผิดอีกแล้ว คิดว่าเธอหมายตาเงินก้อนนั้นอยู่ จึงได้แต่พูดแก้ตัวอย่างจนใจว่า
“ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้คิดจะเอาเงินของแม่”
จางหงชุ่ยกลับยัดเงินใส่อ้อมแขนซูเหยา พลางถลึงตามองเซี่ยหลิน
“เหยาเหยา อย่าไปสนใจเขาเลย! แม่เต็มใจให้ลูกใช้! ให้หลานของแม่ใช้!”
ซูเหยายังไม่ทันพูด เซี่ยหลินก็ก้าวเข้ามาอีกก้าว ก่อนหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า
“ซูเหยา เธอคิดให้ดีนะว่า กล้าเอาเงินก้อนนี้ไปทำเรื่องเหลวไหลหรือเปล่า”
พูดจบ เขาก็หันหลัง แบกจอบเดินจากไป
จางหงชุ่ยตะโกนไล่หลัง
“ไอ้เด็กบ้า! กลับมานี่เดี๋ยวนี้!”
เซี่ยหลินทำเหมือนไม่ได้ยิน แล้วเดินจากไปตรง ๆ
ซูเหยางงไปชั่วขณะ
เรื่องเหลวไหลอะไรกัน? เขาคิดอะไรไปเองอีกแล้วเนี่ย?!
อ้อ! เขาคงคิดว่าเธอไปตัวเมืองเพื่อไปหาชู้รักอย่างสวี่เจ๋อเจ๋อสินะ?!
ซูเหยากุมขมับอย่างหมดคำพูด
“ช่างเถอะแม่ แม่ไปตัวเมืองเถอะ ถ้าฉันเอาเงินแม่มาใช้อีก ฉันกลัวเขาจะหย่ากับฉันจริง ๆ”
กรรมที่เจ้าของร่างเดิมก่อไว้แท้ ๆ ภาพจำนี้ฝังแน่นเสียจนเธอทำอะไรก็ถูกตีความผิดไปหมด
“พูดอะไรอย่างนั้น! ถ้าเขากล้าหย่ากับลูก แม่จะหักขาเขาเอง!”
แม้จางหงชุ่ยจะพูดแบบนั้น แต่ก็อดจนใจไม่ได้
เซี่ยหลินหัวแข็ง มีความคิดเป็นของตัวเองเหมือนพ่อของเขา ให้แต่งกับคนที่ไม่ชอบ เขาก็ย่อมขุ่นเคืองอยู่แล้ว