ทั้งสองตกลงกันเรียบร้อยแล้วก็หันไปหาซูเจี้ยนกั๋ว
“ได้ งั้นตกลงตามนี้ พรุ่งนี้พวกเราจะมาหาพวกคุณ แล้วไปหาซูเหยาด้วยกัน”
“ได้”
พูดจบ ทั้งสองก็หันหลังเดินจากไป
ซูเย่าจู่ถามซูเจี้ยนกั๋วอย่างไม่เข้าใจ
“จะเรียกพวกเขามาด้วยทำไม? แล้วยังต้องแบ่งเงินให้ตั้งเยอะอีกหรือ?!”
ซูเจี้ยนกั๋วหัวเราะเย็นชา
“แกจะไปรู้อะไร ตอนนี้เราไม่มีทะเบียนสมรสแล้ว ถ้าบุกไปตรง ๆ ก็ไม่ได้อะไรสักหยวน! ร่วมมือกับพวกเขา พรุ่งนี้ไปกดดันให้ซูเหยาจ่ายเงิน พอร้อนใจขึ้นมา ซูเหยาก็จะลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ถึงได้มาครึ่งหนึ่งก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย!”
ซูเย่าจู่พลันดีใจขึ้นมา
“พ่อยังมีวิธีจริง ๆ เงินตั้ง 1,500 หยวนไม่น้อยเลยนะ พอให้เราใช้สนุกได้พักใหญ่! แต่ถ้าเธอยืนกรานจะไปหากองการผลิตล่ะ?”
ซูเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว
“จะไปหากองการผลิตทำไม?! เธอเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปแล้ว จะไปพึ่งกองการผลิตของหมู่บ้านเราไม่ได้ ส่วนกองการผลิตของหมู่บ้านอื่นก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับบ้านในหมู่บ้านเรา! เราพาคนในหมู่บ้านไปด้วย ถ้าเธอไม่ยอมจ่ายเงินก็ทุบบ้านทิ้ง บีบทั้งสองทาง ดูสิว่าเธอจะยอมจ่ายไหม!”
ซูเย่าจู่ถูมืออย่างตื่นเต้น
“ดีเลย! เป็นวิธีที่เยี่ยมมาก ไปกัน!”
ทั้งสองคนกลับมาฮึดสู้ขึ้นมาทันที ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับบ้านตัวเอง
————————
เที่ยงวันถัดมา หลังจากทุกคนช่วยกันทำงาน ลานบ้านที่เดิมทรุดโทรมจนแทบดูไม่ได้ก็ได้รับการจัดเก็บจนพอเป็นรูปเป็นร่าง