หยางซุ่นรีบพูดว่า:
“พวกเขามีความอดทนจะยื้อกับแก แต่พวกเราไม่มี! ถ้าอยากได้เด็ก ก็เอาเงินมา 5,000 หยวน! ขาดแม้แต่เฟินเดียวก็ไม่ได้! ไม่อย่างนั้นก็ไปกับพวกเราตอนนี้เดี๋ยวนี้!”
ซูเย่าจู่ยิ้มพลางพูดว่า:
“ถ้าไม่มีบ้าน คนในหมู่บ้านก็ไม่ยอมให้เด็กกับผู้หญิงไร้ความสามารถอย่างเธอหรอก แค่พวกคุณเอาเงิน 5,000 หยวนมาให้ พวกเราก็ยกทั้งเด็กทั้งบ้านให้เลย เป็นไง?”
เห็นคนกลุ่มนี้รับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย สีหน้าซูเหยาก็เย็นเยียบราวกับถูกน้ำแข็งจับ
“วันนี้พวกคุณนัดกันมาแล้วใช่ไหม? แต่บ้านเรามีเงินอยู่ก้อนเดียว ฉันควรให้ใครดีล่ะ? เอาอย่างนี้ไหม พวกคุณสู้กัน ใครชนะฉันให้คนนั้น”
ซูเย่าจู่แค่นหัวเราะ
“ไม่ต้องมายุแยงให้แตกคอกัน พวกเราบอกแล้วว่า 5,000 หยวน แล้วจะยกของทั้งสองอย่างให้พวกคุณ ส่วนเงินจะจัดการยังไงก็เรื่องของพวกเรา”
หยางซุ่นเห็นซูเหยากับคนอื่น ๆ เงียบไป จึงถอนหายใจแล้วพูดว่า:
“เวลาเหลือไม่มากแล้วนะ คนจากสำนักงานทะเบียนสมรสในอำเภอบอกว่า ถ้าพวกคุณไม่ให้ความร่วมมือ พวกเขาจะส่งคนมาบังคับให้หย่าทันที ถึงตอนนั้นอยากร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้องหรอก!”
จางหงอิงร้องไห้จนหายใจหอบ ร่างกายชาและสั่นเทา แทบจะทรุดลงไป
เธอยื่นมือสั่นเทาไปจับมือจางหงอิงไว้
“พี่รอง…ฉันกลับไปกับพวกเขาก็ได้ ขอแค่ฉันไม่หย่า พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้…”
จางหงอิงรีบปฏิเสธทันที
“ไม่ได้! เธอจะถูกตีจนตายนะ!”
หยางซุ่นแคะหูอยู่ข้าง ๆ
“ยายแก่ อย่าพูดส่งเดชสิ ฉันไม่เคยตีเธอสักหน่อย เธอไม่ดูตาม้าตาเรือเอง เดินมาชนหมัดฉันต่างหาก”