ในลานบ้าน
เจียงเฉินยืนอยู่หน้าโต๊ะ มองวัตถุดิบพื้นฐานทั้งสามอย่าง
ข้อความในไลฟ์ยังไหลรัวไม่หยุด คนส่วนใหญ่ต่างพากันหัวเราะเยาะว่าสามคนนี้เพ้อฝันเกินไป
และในเวลานั้นเอง
แผงเสมือนสองแผงกะพริบวาบขึ้นตรงหน้าเจียงเฉิน
จากนั้นเสียงกลไกใสกังวานก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังผลิตโครงการพิเศษ!】
【ระบบสร้างสูตรผสมเพื่อให้ได้เอฟเฟกต์ภาพที่ดีที่สุดให้คุณโดยอัตโนมัติแล้ว!】
【วิเคราะห์ความบริสุทธิ์ของวัสดุปัจจุบันแล้ว ข้อมูลอัตราส่วนผสมถูกส่งให้เรียบร้อย เพื่อความปลอดภัยของโฮสต์ ระบบจะติดตั้งอุปกรณ์ตั้งเวลาให้ผลิตภัณฑ์โดยอัตโนมัติ】
เจียงเฉินมองข้อมูลที่ผุดขึ้นตรงหน้า ซึ่งระบุอย่างแม่นยำเป็นกรัมทีละรายการ มุมปากยกขึ้น
มาได้จังหวะพอดี
ประหยัดเวลาลองผิดลองถูกไปได้เลย
เขาหยิบตาชั่งอิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กบนโต๊ะขึ้นมา มันเป็นของที่โจวเฟยหยิบติดมือมาจากร้าน
เจียงเฉินเริ่มชั่งผงต่าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ
เทผงสีเหลืองลงไป
เทผลึกสีขาวลงไป
บดถ่านไม้สีดำจนละเอียดแล้วเทลงไป
จากนั้นก็ยัดชิ้นส่วนทั้งหมดที่ระบบให้มาลงไปด้วย
ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ไม่เข้าใจ ทำตามระบบไว้ย่อมไม่ผิดแน่!
ช่างภาพยืนอยู่ห่างออกไปสองเมตร มองท่าทางคล่องแคล่วของเจียงเฉิน พลางรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นจนควบคุมไม่อยู่
“เจียงเฉิน……”
“นะ...นายจะทำของแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
“ของนี่มันอันตรายนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้น...นายต้องติดคุกแน่”
“แล้วนายยัดสายไฟเข้าไปทำไมเนี่ย?”
เจียงเฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้า มือหนึ่งถือไม้เล็ก ๆ คนส่วนผสมเบา ๆ
“ไม่ต้องเครียด สายไฟนี่เอาไว้ทำเป็นชนวน”
“เรื่องนี้ตามทฤษฎีแล้วทำได้แน่นอน”
“พวกเราแค่ทำการทดลองเคมีเล็ก ๆ น้อย ๆ หาอะไรสนุก ๆ ให้พี่น้องในไลฟ์ดูกันเท่านั้น”
“ก็แค่การสำรวจทางวิทยาศาสตร์ จะเรียกว่าอาชญากรรมได้ยังไง?”
พอพูดจบ จำนวนผู้ชมในไลฟ์ก็พุ่งขึ้นอีกระลอก
【ความนิยม】+1+1+1+1.....
【ทดลองเคมีบ้าบออะไร! สำรวจทางวิทยาศาสตร์บ้าอะไร!】
【พี่ชาย! นายเอาของสามอย่างนี้มาผสมกันตามสัดส่วน แล้วจะบอกฉันว่านี่ไม่ใช่อาชญากรรมเหรอ?】
【ผิดกฎหมาย! ผิดกฎหมายสุด ๆ! อนาคตสดใสจนมีแววต้องติดคุกแล้วพี่!】
【ฉันแค่มาดูรายการวาไรตี้ตลก ๆ นะ พวกนายสามคนอย่าทำตัวเองหายไปเพราะเงินห้าล้านเชียว!】
【คนข้างบน ฉันว่าไม่ใช่พวกเขาอยากทำตัวเองหายไปหรอก พวกเขาอยากพาทีมงานทั้งรายการหายไปด้วยต่างหาก】
【เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?! ทำไมเขายังยัดสายเข้าไปอีก?!】
เจียงเฉินมองข้อความที่ไหลผ่านอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสเป็นประกาย
“ทุกคนวางใจได้”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็รับรองว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน”
“เมื่อกี้ผมคำนวณอย่างละเอียดในหัวแล้ว ไม่น่ามีปัญหา”
โจวเฟยที่อยู่ข้าง ๆ กำลังทำงานจนเหงื่อท่วมตัว
ในมือเขาถือท่อน้ำพลาสติกพีวีซีขนาดใหญ่ เพิ่งไปคุ้ยเจอมาจากกองของเก่าตรงมุมลานบ้าน
ท่อน้ำนั้นทั้งใหญ่ทั้งหนา ดูแข็งแรงทนทานมาก
โจวเฟยค่อย ๆ เทผงสีดำที่เจียงเฉินผสมไว้ลงในท่อพลาสติก
จากนั้นหยิบไม้ขึ้นมาแท่งหนึ่ง แล้วออกแรงกระแทกอัดลงไป
พลางอัดไป พลางหันมาถามเจียงเฉิน
“พี่เฉิน มาถึงขั้นนี้แล้วก็ลุยเลย ยังไงก็ไม่มีใครตายหรอก”
“เออ แล้วก้นท่อนี่ เราจะปิดตายหรือเว้นรูไว้ดี?”
เจียงเฉินหยุดมือ หันไปมองท่อพลาสติกท่อนั้น
“ต้องปิดตายสิ”
“ถ้าไม่ปิดตาย จะเกิดแรงดันในลำกล้องได้ยังไง...เอ่อ ไม่ใช่ จะเกิดเอฟเฟกต์ให้คนดูได้ยังไงล่ะ?”
โจวเฟยพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง
“เข้าใจแล้ว!”
เขารีบไปหากาวแรงยึดสูงกับแผ่นพลาสติกมา แล้วปิดก้นท่อจนแน่นสนิท
จากนั้นก็เทผงลงไปต่อ และออกแรงอัดให้แน่นต่อไป
หวังเจิ้นยืนอยู่ไกลที่สุด ในมือถือกระด้งใบหนึ่ง ยกขึ้นบังหน้าอกไว้ราวกับเป็นโล่
ช่างภาพมองท่าทางหยาบกระด้างของโจวเฟย โดยเฉพาะทุกครั้งที่ไม้ซึ่งใช้กดอัดกระแทกลงไป หัวใจของเขาก็พลอยกระตุกตามไปด้วย
ผู้ชมในไลฟ์ที่มองผ่านหน้าจอยังรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
【เชี่ย ๆ ๆ! หยุดกระแทกได้แล้ว!】
【นี่มันทำดอกไม้ไฟตรงไหน? ชัด ๆ ว่ากำลังทำระเบิดแสวงเครื่องอยู่!】
【ปิดก้นท่อให้สนิท แถมยังกดอัดแรง ๆ อีก? ถ้ามันระเบิดขึ้นมา รัศมีสิบเมตรคงไม่เหลืออะไรสักอย่าง!】
【ฉันแจ้งตำรวจแล้ว! แจ้งจริง ๆ นะ! รายการนี้ฮาร์ดคอร์เกินไปแล้ว!】
【สามคนนี้กล้าทำกันจริง ๆ! คนหนึ่งกล้าสอน คนหนึ่งกล้าทำ อีกคนยังกล้ายืนดูอยู่ข้าง ๆ!】
เวลาผ่านไปทีละนาที
ฟ้าค่อย ๆ มืดลง
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลงบนลานบ้านในชนบท
บนโต๊ะ
มีแท่งทรงกระบอกยาวประมาณสามสิบเซนติเมตร หนาพอ ๆ กับแขน ปิดปลายทั้งสองด้านแน่นสนิท เหลือเพียงชนวนที่ทำขึ้นเองยื่นออกมาเส้นหนึ่ง วางแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
ตอนที่ช่างภาพมือสั่น ค่อย ๆ เลื่อนกล้องเข้าไปถ่ายเน้นแท่ง “ผลงานสำเร็จ” ชิ้นนี้
ข้อความในไลฟ์หยุดชะงักไปชั่วครู่
จากนั้นก็ระเบิดความคึกคักขึ้นอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
จำนวนผู้ชมออนไลน์พุ่งจากหนึ่งหมื่นเป็นสามหมื่นทันที!
【ฉิบหายแล้ว!!!】
【นี่มันของบ้าอะไรวะ?!】
【นี่นายเรียกมันว่าดอกไม้ไฟเหรอ?! นี่มันญาติของซีโฟร์ชัด ๆ!】
【ทั้งรูปทรง ทั้งสัมผัส ทั้งแรงกดดัน บอกว่าเอาไว้ระเบิดบังเกอร์ฉันยังเชื่อเลย!】
【ผู้กำกับอยู่ไหน? ตายไปไหนแล้ว? รีบสั่งหยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าจุดขึ้นมา ทั้งหมู่บ้านได้จัดงานเลี้ยงแน่!】
ช่างภาพเหลือบมองข้อความในไลฟ์ แล้วหันไปมอง “แท่งระเบิด” บนโต๊ะ
ความเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงหนังศีรษะ
ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ในฐานะคนเดียวที่บันทึกภาพอยู่ตรงนั้น เขาต้องถูกจับในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดแน่!
พอคิดได้แบบนั้น ช่างภาพก็ยึดกล้องให้มั่น แล้วรีบวิ่งไปที่ประตูลานบ้าน มือสั่นระริกขณะกดโทรหาผู้กำกับอีกครั้ง
“ผู้กำกับ……”
“ฮือ ๆ ๆ...ผู้กำกับ……”
พอสายต่อ ช่างภาพก็กลั้นไม่อยู่ทันที
ในห้องพักผ่อนหลังฉาก ผู้กำกับกำลังจะสั่งอาหารเดลิเวอรี พอได้ยินเสียงนั้นก็ขมวดคิ้ว
“นายร้องไห้หาใครตายหรือไง?”
“เกิดอะไรขึ้น? ฉันไม่ได้บอกให้ถ่ายดี ๆ เหรอ?”
ช่างภาพย่อตัวอยู่ตรงมุมกำแพง พูดเสียงเบาแต่รัวเร็วราวกับปืนกล
“ผู้กำกับ ผมเป็นช่างภาพจากไลฟ์หมายเลข 952 ไงครับ!”
“รีบมาที่นี่เถอะครับ!”
“รีบมาห้ามพวกเขาเร็ว!”
“พวกเขาทำของออกมาจริง ๆ แล้วครับ!”
“นั่นไม่ใช่ดอกไม้ไฟสักหน่อย แต่มันเป็นระเบิดครับ! ระเบิดที่หนากว่าแขนผมอีก!”
ผู้กำกับถือโทรศัพท์ไว้ในมือ หัวเราะเย็นชาออกมา
“นายอินบทเกินไปหรือเปล่า?”
“คนธรรมดาไม่กี่คน ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง แล้วจะเอาปุ๋ยเก่า ๆ มาทำระเบิดได้เนี่ยนะ?”
“คิดว่าฉันโตมากับการถูกขู่หรือไง?”
ผู้กำกับพูดพลางหันไปมองจอใหญ่
“สลับไปที่กล้องหมายเลข 952 ฉันอยากเห็นนักว่าพวกเขาทำอะไรออกมา”
ผู้ช่วยรีบลงมือทันที
ภาพบนจอใหญ่กะพริบวูบ
ท่อพลาสติกขนาดใหญ่ที่แข็งทื่อ ถูกปิดผนึกแน่นหนา และมีชนวนยาวยื่นออกมาเส้นหนึ่งบนโต๊ะ ปรากฏชัดต่อหน้าทุกคน
ทั้งห้องพักผ่อนเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ชาที่ผู้กำกับเพิ่งจิบเป็นครั้งที่สองยังอยู่ในปาก
“พรวด!”
เขาพ่นมันออกมาเป็นฝอยอีกครั้ง
พ่นใส่แผงควบคุมด้านหน้าจนหมด
“เชี่ยเอ๊ย!!!”
ผู้กำกับเด้งพรวดขึ้นจากโซฟา ดวงตาเบิกโพลงแทบถลน
“ไอ้ของนี่มันอะไรกันวะ?!”
ผู้กำกับร่วมตกใจจนไถลตกจากเก้าอี้ลงไปกองกับพื้น นิ้วที่ชี้ไปยังหน้าจอสั่นระริกไม่หยุด
“ผะ...ผู้กำกับ...รูปร่างนี่...ขนาดนี่...”
“ถ้ามันระเบิดขึ้นมา ทีมงานทั้งรายการของเราต้องเข้าไปนั่งเย็บผ้าในคุกกันหมดแน่!”
ผู้กำกับลนลานสุดขีด เสียงถึงกับแหบแตก
“ฉันก็แค่อยากถ่ายรายการวาไรตี้ห่วย ๆ หาเงินเองนะ!”
“เจ้าพวกนี้คิดจะส่งฉันเข้าคุกเลยหรือไง!”
“เร็ว! ทุกคนอย่ายืนทื่อ!”
“รีบตรวจสอบซิว่าไลฟ์หมายเลข 952 อยู่ที่ไหน?!”
“ทีมรักษาความปลอดภัย! ออกไปให้หมดทุกคน!”
“ไปห้ามพวกเขาไว้! อย่าให้จุดไฟเด็ดขาด!”
หลังฉากทั้งบริเวณพลันโกลาหล เจ้าหน้าที่ผลักประตูออกแล้ววิ่งสุดฝีเท้าไปยังสถานที่ถ่ายทำกลางแจ้ง
ส่วนในลานบ้านชนบทเวลานี้
ฟ้ามืดสนิทแล้ว
เจียงเฉินมองผลงานชิ้นเอกบนโต๊ะอย่างพึงพอใจ
เขาหันไปมองช่างภาพที่หลบอยู่หลังประตูลานบ้าน
“นี่ พี่ช่างภาพ”
“มีไฟแช็กไหม? ขอยืมจุดไฟหน่อย”
ช่างภาพได้ยินแล้วตัวสั่นสะท้านด้วยความตกใจ ถอยหลังกรูดไปสามก้าว
“นะ...นายจะทำอะไร?”
เจียงเฉินเอียงศีรษะเล็กน้อย ชี้ไปยังแท่งทรงกระบอกบนโต๊ะ
“จะทำอะไรได้อีกล่ะ?”
“ก็จุดไฟปล่อยดอกไม้ไฟสิ”
“ไม่งั้นผมจะเสียเวลาทำของนี่มาตลอดทั้งบ่ายทำไมล่ะ? เอาไว้ตั้งโชว์หรือไง?”
โจวเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถูมืออย่างตื่นเต้น คอยเร่งไม่หยุด
“พี่เฉิน เร็วเข้า ๆ!”
“ฟ้ามืดสนิทแล้ว ถ้าจุดตอนนี้แล้วระเบิดขึ้นมา ดอกไม้ไฟต้องสวยตระการตาแน่!”
“ถือเป็นการฉลองที่พวกเราสามคนรวมทีมกันสำเร็จพอดี!”
ตอนนี้หวังเจิ้นถอยไปจนถึงข้างคอกหมูตรงริมสุดของลานบ้านแล้ว
เขาใช้มือทั้งสองข้างปิดหูแน่น หลับตาปี๋ แล้วตะโกนลั่น
“ตอนจะจุดช่วยนับหนึ่ง สอง สามก่อนนะ!”
ช่างภาพมองสามคนบ้าคลั่งนี้จนชาด้านไปหมดแล้ว เขาส่ายหน้ารัวราวกับกลองป๋องแป๋ง
“ผมไม่มี!”
“ผมไม่มีไฟแช็กแน่นอน!”
“อย่ามาหาผม!”
.......