หมู่บ้านโคโนฮะ
เขตที่พักของตระกูลเซ็นจู
"ดันโซ"
"ในตัวแก"
"ทำไมถึงมีกลิ่นอายของวิชาธาตุไม้?"
ชิบะหยุดฝีเท้าลงห่างจากดันโซสิบก้าว
เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่กลับชัดเจนแทรกเข้าไปในหูของทุกคน
ตูม!
คำพูดนั้นดุจสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ กระแทกลงกลางฝูงชน
ทั่วทั้งที่เกิดเหตุแตกตื่นในชั่วพริบตา!
สีหน้าของทุกผู้คนพลันเปลี่ยนไปในฉับพลัน
ฮิวงะ ฮิอาชิหันขวับไปมองดันโซด้วยความเหลือเชื่อ
อุจิวะ ฟุงาคุรูม่านตาสั่นระริก หมัดทั้งสองข้างกำแน่น
ส่วนนาระ ชิคาคุนั้นถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ
กลิ่นอายของวิชาธาตุไม้?
นั่นมันเคคเคเกงไคเฉพาะของตระกูลเซ็นจูเชียวนะ!
ชิมูระ ดันโซ
คนนอกที่ไม่มีแม้แต่สายเลือดเซ็นจู
ในตัวของเขามันจะมีกลิ่นอายวิชาธาตุไม้ได้ยังไง?
หัวหน้าตระกูลแต่ละตระกูลไม่ใช่คนโง่
เกือบจะในชั่วพริบตานั้นเอง
การคาดเดาที่น่าขนลุกก็ก่อตัวขึ้นในสมอง
การทดลองมนุษย์!
การขโมยสายเลือด!
การกระทำที่ผิดมหันต์ข้อห้ามของโลกนินจา กลับเกิดขึ้นกับคนระดับสูง!
สิ่งที่แต่ละตระกูลนินจาหวงแหนที่สุดก็คือเคคเคเกงไคและฮิจิสึของตน
หากคนระดับสูงยังกล้าลอบขโมยสายเลือดของรุ่นที่ 1
เช่นนั้นตระกูลพวกนี้ก็ไม่กลายเป็นเนื้อบนเขียงไปแล้วหรือ?
ชั่วพริบตา
แววตาหลายสิบคู่ที่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรูและความระแวดระวัง ทิ่มแทงไปยังดันโซราวกับคมดาบ
สีหน้าของดันโซแข็งค้างในบัดดล
เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลรินราวกับน้ำตก
เป็นไปได้ยังไง?
ชิบะล่วงรู้ความลับของแขนขวาเขาได้ยังไง?
เขาใช้วิชาผนึกขั้นสูงเป็นสิบๆ ขั้นนะ!
แม้แต่เนตรสีขาวของตระกูลฮิวงะก็ยังมองไม่เห็น!
ไอ้เด็กนี่มันรู้ได้ยังไงกัน?
"เหลวไหลทั้งเพ!"
"ข้าไม่เข้าใจสักนิดว่าเจ้าพูดอะไร!"
"นี่เจ้ากำลังใส่ร้ายผู้เฒ่าโคโนฮะ!"