หูเสวี่ยเหวินเห็นสีหน้าของติงฉิงจากด้านข้าง จึงถามอย่างสงสัย
“เสี่ยวติง นายเคยเห็นกระถางสัมฤทธิ์กลมใบนี้ไหม?”
ติงฉิงยิ้มเจื่อน ๆ แล้วตอบว่า “กระถางสัมฤทธิ์ใบนี้ฉันขายให้เถ้าแก่คนหนึ่งที่ถนนของเก่าเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่คิดเลยว่าคืนนี้มันจะถูกเอามาประมูลที่นี่!”
คราวนี้แม้แต่หลี่อ้ายเหลียนที่เงียบมาตลอดก็ยังถามว่า “นายเป็นคนขายเหรอ? ขายได้เท่าไร?”
“138,000!”
จังหวะนั้นเอง ภาพจากทุกมุมของภาชนะสำริดใบนี้ก็ปรากฏบนจอขนาดใหญ่บนเวที
ติงฉิงคิดในใจว่า พอขึ้นจอแล้ว เจ้านี่ดูประณีตงดงามขึ้นมาเป็นพิเศษเลย!
“กระถางสัมฤทธิ์กลมหูรูปสัตว์จากราชวงศ์ฮั่นตะวันตกใบนี้ เปิดประมูลที่ 50,000 หยวน เพิ่มราคาแต่ละครั้งไม่น้อยกว่า 5,000 หยวน!”
กระถางสัมฤทธิ์กลมใบนี้แม้ไม่มีลวดลายฉูดฉาด แต่ก็ดูสง่างามน่าเกรงขาม
อีกทั้งราคาเริ่มต้นก็ไม่สูง หลายคนจึงพากันเสนอราคาเพิ่ม
“55,000!”
“60,000 ครั้งที่หนึ่ง!”
“80,000! 80,000 ครั้งที่หนึ่ง!”
หลายคนชอบกระถางสัมฤทธิ์กลมใบนี้ เพราะมันเรียบง่ายไม่หวือหวา แต่ดูภูมิฐานมาก แถมยังเป็นของหายากอีกด้วย
ผ่านไปไม่กี่นาที ในที่สุดมันก็ขายได้ในราคา 210,000 หยวน
ราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผล อย่างไรเสียคนขายก็ซื้อมาเกือบ 140,000 หยวน ได้กำไรสัก 70,000 ก็เป็นเรื่องปกติ
จากนั้นงานประมูลก็มีของเก่าอีกหลายชิ้น แต่ราคาไม่สูงนัก อยู่ในช่วง 50,000 ถึง 500,000 หยวน
ของประมูลที่ประณีตงดงามเป็นพิเศษมักไม่ถูกนำมาประมูลในงานการกุศลแบบนี้ เพราะเงินที่ประมูลได้ต้องนำไปบริจาค ของดีระดับหายากสุดยอดจึงมักถูกนำไปประมูลในงานใหญ่