ติงฉิงคิดว่า ดูท่าการรวยจากการซื้อลอตเตอรี่คงไม่ใช่เรื่องง่าย
เขาดูลอตเตอรี่ที่นี่ไปประมาณสามถึงสี่ร้อยใบ ถึงจะเจอรางวัล 500 หยวนแค่ใบเดียว ถ้าซื้อไปหมดคงขาดทุนยับ
เขาควักเงิน 100 หยวนออกมาซื้อลอตเตอรี่สองใบ กลัวว่าถ้าซื้อแค่ใบเดียวแล้วถูกรางวัลขึ้นมา สาวน้อยคนนี้จะสงสัย แต่ถ้าซื้อมากกว่านี้เขาก็รู้สึกว่าไม่คุ้ม รางวัลมีแค่ 500 หยวน ถ้าซื้อ 10 ใบก็ต้องจ่าย 50 หยวนแล้ว ตอนนี้เขามีเงินติดตัวแค่ 100 หยวนเท่านั้น
“เอาสองใบครับ!”
สาวขายลอตเตอรี่เห็นเขาซื้อแค่สองใบ ราคา 10 หยวน แต่กลับยื่นแบงก์ 100 หยวนมาให้ จึงไม่อยากทอนเงินให้ติงฉิงแล้วพูดว่า “สุดหล่อ ซื้อแค่สองใบ 10 หยวนเอง สแกนจ่ายผ่านวีแชตเถอะ!”
ติงฉิงหน้าแดง พูดอย่างกระดากอายว่า “ขอโทษนะครับ พอดีวีแชตของผมโดนระงับเพราะทำผิดกฎ เลยสแกนจ่ายไม่ได้!”
สาวเจ้าเนื้อไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือเปล่า จึงจำใจทอนเงิน 90 หยวนให้เขา
ติงฉิงรับเงิน 90 หยวนมา แล้วขูดแผ่นเคลือบของลอตเตอรี่ทั้งสองใบออก
ใบหนึ่งเขียนว่า: ขอบคุณที่มีส่วนร่วมในนโยบายสวัสดิการของชาติ!
อีกใบถูกรางวัล 500 หยวน
สาวเจ้าเนื้อรับลอตเตอรี่ที่ถูกรางวัล 500 หยวนไป แล้วมองชายหนุ่มอย่างประหลาดใจ
“โห สุดหล่อ ดวงดีจริง ๆ ซื้อแค่สองใบก็ถูกรางวัล 500 หยวนแล้ว ซื้อเพิ่มอีกสักหน่อยสิ ไม่แน่อาจถูกรางวัล 10,000 หยวนก็ได้นะ!”
ติงฉิงรู้ดีว่าลอตเตอรี่หลายร้อยใบที่เขาดูไป มีแต่รางวัล 1 หยวนกับ 5 หยวน เขาไม่คิดจะซื้อเพิ่มหรอก!
เขาจึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ผมต้องไปกินข้าวแล้ว”
สาวเจ้าเนื้อไม่พูดอะไรต่อ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากซื้อ จะเกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์
เขาจึงรับเงินรางวัล 500 หยวน จูงหมาออกจากแผงขายลอตเตอรี่สวัสดิการแห่งนี้
เขามาถึงร้านซาลาเปา ข้างในร้านมีผู้คนพลุกพล่าน เขาเลยไปนั่งที่โต๊ะริมถนน จากนั้นก็ซื้อเสี่ยวหลงเปาหนึ่งเข่ง โจ๊กหนึ่งชามกับผักดองอีกนิดหน่อย แล้วนั่งกินข้างโต๊ะ
แน่นอนว่าเสี่ยวหลงเปาเข่งเล็กนี้มี 8 ลูก เขาแบ่งให้เจ้าหมากิน 5 ลูก ตอนนี้มันกำลังโต จะปล่อยให้อดอยากไม่ได้
อาหวง หมาแสนรักของเขาไม่ได้ตัวใหญ่เลย อายุเพิ่ง 4 เดือน กำลังอยู่ในช่วงโตพอดี
เขากินซาลาเปาไป 3 ลูกกับโจ๊กอีกหนึ่งชาม ก็รู้สึกอิ่มแล้ว
มื้อนี้ราคาไม่แพง รวมทั้งหมดแค่ 10 หยวน คนหนึ่งคนกับหมาหนึ่งตัวกินจนอิ่ม
เขากำลังจะลุกขึ้น จูงหมาไปซื้ออาหารหมาที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง
ตอนนั้นเอง หญิงชราคนหนึ่งอายุราว 60 กว่าปี สวมเสื้อผ้าเก่าขาด เดินมาหยุดตรงหน้า ในมือเธอถือจานใบหนึ่ง ส่วนบนหลังก็สะพายห่อผ้าเก่า ๆ ไว้
หญิงชรากระซิบถามติงฉิงว่า “พ่อหนุ่ม สนใจซื้อของโบราณไหม?”
ติงฉิงมองหญิงชราอย่างระแวดระวัง ตอนนี้ตามถนนมีมิจฉาชีพแบบนี้เยอะมาก โดยเฉพาะพวกหลอกขายของโบราณปลอม บางคนเอาภาพเขียน《ภาพริมแม่น้ำในเทศกาลเช็งเม้ง》มาขาย บางคนก็ขายภาพเขียนเก่า《108 ขุนพลแห่งซ้องกั๋ง》
แทบไม่มีข้อยกเว้น คนที่ขายของโบราณปลอมพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นชายชราหรือหญิงชรา พวกมิจฉาชีพมองออกว่าหลายคนเห็นคนแก่แล้วก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้
นอกจากนี้ คนซื้อของโบราณบางคนยังคิดว่าคนแก่พวกนี้ไม่รู้ราคา จึงเอาสมบัติประจำบ้านออกมาขายถูก ๆ แต่สุดท้ายก็ได้ของปลอมกองโตกลับไป
(พ่อของผู้เขียนก็เคยซื้อภาพริมแม่น้ำในเทศกาลเช็งเม้งกลับมาหนึ่งภาพในราคา 300 หยวน ทำเอาคนทั้งบ้านหัวเราะกันอยู่นาน)
แม้ติงฉิงจะระวังว่าหญิงชราอาจกำลังขายของปลอม แต่เขาก็ไม่ได้ด่าเธอ เพียงเหลือบมองจานลายครามในมือของหญิงชรา
แวบแรกเขาก็ดูออกว่าจานใบนี้น่าจะมาจากสมัยราชวงศ์ชิง เป็นจานที่บ้านคนมีฐานะใช้ใส่อาหาร กว้างราว 30 เซนติเมตร บนจานวาดภาพชายชราคนหนึ่งกำลังตกปลา ตรงกลางภาพมีศาลาอยู่หลังหนึ่ง ในศาลาคล้ายจะมีคนกำลังอ่านหนังสือ
ด้านนอกศาลามีสะพานเล็ก ๆ บนสะพานมีคนตัดฟืนแบกฟืนอยู่ไหล่หนึ่งไหล่ ส่วนไกลออกไปในทุ่งนาคล้ายจะมีชาวนากำลังถากหญ้า
ดูแล้วจานใบนี้น่าจะเก่า พอมองหน้าหญิงชราที่คล้ำจากเขม่าควันก็รู้เลยว่าเธอคงขาดสารอาหาร
ติงฉิงไม่อยากปฏิเสธหญิงชรา จึงรับจานมาดู แม้เขาจะไม่รู้เรื่องของโบราณ แต่จานใบนี้ดูเหมือนผ่านการใช้งานมานานมาก
เขารับจานมา พลิกดูด้านล่าง
ตรงกลางก้นจานมีตัวอักษรอยู่หลายตัว
ตรงกลางก้นจานมีอักษร 4 ตัว เขียนว่า【ผลิตในรัชศกเฉิงฮว่า】
เขาไม่รู้ว่าจานใบนี้เป็นของจริงหรือของปลอม และไม่รู้ว่ามีมูลค่าเท่าไร กำลังจะส่งคืนให้หญิงชราอยู่แล้ว
จู่ ๆ ก็มีเสียงกลไกดังขึ้นในหัว: จานลายครามเคลือบสีเขียวอมฟ้าสมัยราชวงศ์ชิง ภาพกลางจานเป็น【ชาวประมง คนตัดฟืน ชาวนา และบัณฑิต】 ซึ่งเป็นหัวข้อที่นิยมกันมากในสมัยราชวงศ์ชิง จานใบนี้เป็นเครื่องถ้วยจากเตาเผาชาวบ้านทั่วไป มูลค่าไม่สูง ประเมินเบื้องต้นที่ 800 หยวน!
ติงฉิงได้ยินแล้วถึงกับมึนงง ให้ตายสิ เขารู้ว่าตัวเองมีดวงตาทิพย์แล้ว หรือว่าดวงตาทิพย์นี้จะดูได้ไม่ใช่แค่ว่าของจริงหรือของปลอม แต่ยังประเมินมูลค่าได้ด้วย? ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีเกินไปแล้ว
เดิมทีเขาคิดว่าดวงตาทิพย์ของตัวเองคงใช้ได้แค่ดูว่าข้างในหินหยกดิบมีหยกหรือไม่ ไม่คิดว่าจะใช้ประเมินของโบราณได้ด้วย
ถ้าอย่างนั้น ต่อไปเขาก็ทำธุรกิจได้สารพัดอย่างเลยสิ?
ติงฉิงยิ่งคิดก็ยิ่งดีใจ จึงถามหญิงชราออกไปว่า “คุณยายครับ จานใบนี้จะขายเท่าไร?”
หญิงชราพูดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เพื่อนบ้านบอกว่าของโบราณแบบนี้เอาเข้าเมืองไปขายได้ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะไปขายที่ไหน”
พอหญิงชราพูดแบบนี้ คนที่นั่งกินมื้อเช้าอยู่ข้าง ๆ ก็พากันมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“พ่อหนุ่ม รู้เรื่องของโบราณหรือเปล่า? อย่าโดนหลอกล่ะ เดี๋ยวนี้มีหญิงชรากับตาแก่ขายของโบราณปลอมเยอะจะตาย อย่าเห็นแก่ของถูกเชียว!”
“ใช่ ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันยังเห็นคนซื้อภาพ《ภาพริมแม่น้ำในเทศกาลเช็งเม้ง》เลย สุดท้ายตรวจแล้วเป็นของปลอม คนนั้นจ่ายไปตั้ง 2,000 หยวน ขาดทุนยับเลย!”
พอได้ยินคนรอบข้างพูดกัน หญิงชราก็ยิ่งประหม่า เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
เธอรีบแก้ตัวว่า “ฉันไม่ใช่มิจฉาชีพนะ จานใบนี้ที่บ้านฉันเคยใช้ใส่อาหารจริง ๆ!”
เห็นหญิงชราเริ่มร้อนใจ ติงฉิงก็รีบจับมือเธอพาเดินไปด้านข้าง เขาไม่อยากให้คนอื่นมาพูดจ้ออยู่ตรงหน้าเขา
พอเดินมาถึงข้าง ๆ ติงฉิงก็พูดกับหญิงชราว่า “คุณยายครับ จานใบนี้เป็นเครื่องถ้วยจากเตาเผาชาวบ้าน มูลค่าไม่สูงมาก เอาอย่างนี้ไหม ผมซื้อในราคา 200 หยวน”
พอได้ยินว่าติงฉิงจะซื้อจาน หญิงชราก็ดีใจมาก เธอเคยเอาจานใบนี้ไปถามพวกคนรับซื้อของเก่าตามบ้านแล้ว พวกนั้นให้ราคาแค่ใบละ 30 หยวน เธอคิดว่าถูกเกินไป ตอนนี้จานใบใหญ่ที่ซื้อใหม่ยังราคา 10 หยวนเลย จานของเธออยู่ที่บ้านมาเป็นร้อยปีแล้ว ตอนยังสาวเธอก็เห็นมันอยู่ที่บ้านแล้ว
“ได้จ้ะ พ่อหนุ่ม ฉันขายให้ 200 หยวนก็แล้วกัน!”
ติงฉิงไม่ได้คิดว่าจะทำกำไรจากจานใบนี้ได้เท่าไร ที่สำคัญคือเห็นหญิงชราอายุมากแล้ว แถมยังมีคนตั้งมากมายกล่าวหาว่าเธอเป็นมิจฉาชีพ พอเห็นท่าทางร้อนใจของเธอ เขาก็นึกถึงคุณย่าของตัวเอง เลยอยากช่วยซื้อไว้สักหน่อย อย่างไรระบบดวงตาทิพย์ก็ประเมินแล้วว่าจานใบนี้มีค่าแค่ 800 หยวน เขาจ่ายให้เธอ 200 หยวนก็ไม่ถือว่าทำให้เธอเสียเปรียบเท่าไร อีกอย่าง ตอนนี้เขามีเงินติดตัวรวมกันแค่ 400 กว่าหยวน จ่าย 200 หยวนซื้อจานก็ถือว่าใช้เงินก้อนโตแล้ว
ติงฉิงถือจานไว้ กำลังจะเดินไปกับเจ้าหมา
แต่หญิงชรากลับเรียกเขาไว้อีกครั้ง “พ่อหนุ่ม ฉันยังมีของอีกชิ้นหนึ่ง สนใจไหม?”