บทที่ 15 แตกหักกับตระกูลเฉิง
“นายควรพูดแล้วทำให้ได้อย่างที่พูด”
เฉิงกว่างเย่ตำหนิเฉิงชิงเหอ ก่อนจะชี้ไปทางเฉินฮ่าวอวี่กับซูอวี่เหยาแล้วพูดว่า “ครั้งนี้ที่ฉันรอดมาได้ ต้องขอบคุณพวกเขาสองคน พวกเขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนาย นายต้องขอบคุณพวกเขาให้ดี”
“ได้เลย ขอบคุณทั้งสองคนที่ช่วยชีวิตผม...”
เฉิงชิงเหอพูดได้ครึ่งเดียวก็หยุด ดวงตาคู่หนึ่งจ้องซูอวี่เหยาอย่างเหม่อลอย
ก่อนหน้านี้เขาตื่นเต้นเกินไป เลยแค่รู้สึกว่าซูอวี่เหยาสวยอยู่บ้าง ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
แต่พอได้เห็นซูอวี่เหยาในตอนนี้ เฉิงชิงเหอก็หลงใหลในใบหน้างดงามล่มเมืองและบุคลิกเย็นชาสง่างามของเธอทันที
สวยเกินไปแล้ว!
เฉิงชิงเหอสาบานว่า ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา เขาเจอสาวสวยมาไม่น้อย แต่ไม่เคยมีใครเทียบซูอวี่เหยาได้เลย
แม้แต่ลั่วปี้เอ๋อร์ ราชินีจอเงินที่ได้รับการขนานนามว่าสวยที่สุดในวงการบันเทิง ก็ยังมีเสน่ห์สู้เธอไม่ได้
ซูอวี่เหยาเคยเห็นท่าทางหื่นกามแบบนี้ของเฉิงชิงเหอมาหลายครั้งแล้ว จึงรู้สึกรังเกียจอย่างมาก แววไม่พอใจวาบผ่านดวงตาคู่งาม
เฉิงกว่างเย่าเตะเฉิงชิงเหอทีหนึ่ง แล้วตวาดว่า “มัวเหม่ออะไรอยู่?”
เฉิงชิงเหอได้สติ รีบพูดว่า “ขอโทษครับ ผมแค่ไม่คิดว่าคุณซูจะสวยขนาดนี้”
เฉินฮ่าวอวี่พูดเสียงเรียบว่า “คุณซูจะสวยหรือไม่ไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือนายกำลังจะเจอเคราะห์หนักแล้ว”
เฉิงชิงเหอชะงัก “หมายความว่ายังไง?”