บทที่ 16 เฉิงชิงเหอเกิดเรื่องแล้ว
หลังอาบน้ำร้อนเสร็จ เฉินฮ่าวอวี่ก็กลับเข้าห้องนอน หยิบคัมภีร์โจวอี้ขึ้นมาอ่าน
เขาเป็นเด็กกำพร้า ตั้งแต่จำความได้ก็อาศัยอยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหยางกวงในเยี่ยนไห่
ตอนอายุ 9 ขวบ เฉินฮ่าวอวี่ถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป โชคดีที่ได้พบอู๋หุ่ยเต้าหยิน อาจารย์ของเขา
อู๋หุ่ยเต้าหยินช่วยเฉินฮ่าวอวี่ไว้ แล้วรับเขาเป็นศิษย์
ฟังดูคล้ายสูตรสำเร็จของพระเอกนิยายกำลังภายในอยู่เหมือนกัน
น่าเสียดายที่อู๋หุ่ยเต้าหยินไม่ได้เป็นยอดฝีมือเร้นกายอะไร
เขาพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ระดับก็แค่สู้กับนักเลงกระจอกสองสามคนได้เท่านั้น
ศาสตร์พยากรณ์กับวิชาแพทย์ก็พอถูไถ แต่กลับชอบอ้างตัวว่าเป็นคนในสำนักเต๋า
เดี๋ยวก็บอกว่าตัวเองเป็นผู้สืบทอดจากอู่ตัง เดี๋ยวก็บอกว่าเป็นศิษย์ของเขาหลงหู่
แม้แต่ตอนนี้ เฉินฮ่าวอวี่ก็ยังไม่รู้เลยว่าตาแก่นี่มาจากที่ไหนกันแน่
ทั้งสองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน 7 ปี เฉินฮ่าวอวี่เรียนรู้เรื่องไร้สาระสารพัดจากอู๋หุ่ยเต้าหยิน
ตอนเฉินฮ่าวอวี่อายุ 16 ปี อู๋หุ่ยเต้าหยินก็ล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้น
แม้เฉินฮ่าวอวี่จะใช้เงินเก็บทั้งหมดที่มี 23,000 หยวน ก็ยังช่วยอู๋หุ่ยเต้าหยินไว้ไม่ได้
แม้แต่ค่าจัดงานศพ เฉินฮ่าวอวี่ก็ไม่มีเงิน
จนปัญญา เขาจึงไปขอความช่วยเหลือจากคุณแม่อู๋ ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหยางกวง
คุณแม่อู๋ไม่ลังเลสักนิด ช่วยเฉินฮ่าวอวี่จัดงานศพให้อู๋หุ่ยเต้าหยิน
พอเห็นว่าเฉินฮ่าวอวี่ไม่มีที่อยู่ ก็พาเขากลับไปอยู่สถานสงเคราะห์อีกครั้ง