บทที่ 17 หมัดอู๋จี๋
แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ สาดส่อง เฉินฮ่าวอวี่ลืมตาตื่นจากสมาธิอย่างช้า ๆ
เมื่อคืนเขาอ่าน《คัมภีร์ตำรับสมุนไพร》จนถึงตีสอง และอ่านหนังสือทั้งเล่มจบแล้ว
ไม่ใช่ว่าเฉินฮ่าวอวี่เก่งกาจอะไรนักหนา แต่เซียนเซียวเหยารู้จักสมุนไพรในหนังสืออย่างลึกซึ้งอย่างน้อยเกิน 90 เปอร์เซ็นต์ ส่วนอีก 10 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ เฉินฮ่าวอวี่แค่อ่านรอบเดียวก็จดจำรูปร่างลักษณะ คุณสมบัติ และสรรพคุณของมันได้อย่างแม่นยำ
ที่น่าทึ่งที่สุดคือ หลังอ่านจบแล้วเขายังต่อยอดความรู้และเชื่อมโยงสิ่งต่าง ๆ เข้าด้วยกันได้ นำสมุนไพรเหล่านั้นไปจัดเป็นตำรับยาได้ไม่น้อย เรียกได้ว่าเก่งเกินธรรมดาไปมาก
เฉินฮ่าวอวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เพิ่งตีห้า
หมายความว่าเขานั่งสมาธิเข้าฌานอยู่แค่สามชั่วโมง
แต่สามชั่วโมงนี้กลับให้ผลดียิ่งกว่าการนอนหลับสิบชั่วโมงในอดีตเสียอีก
เขาถึงกับรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะกลายเป็นยอดมนุษย์เข้าไปทุกที
เฉินฮ่าวอวี่เปลี่ยนเป็นเสื้อยืด กางเกงขาสั้นสำหรับออกกำลังกาย และรองเท้าผ้าใบ ก่อนเปิดประตูออกไปข้างนอกเพื่อออกกำลังกาย
หนึ่งนาทีต่อมา ซูอวี่เหยาก็เดินออกมาจากห้องนอน
เธอสวมชุดออกกำลังกายเช่นกัน ผมดำขลับรวบเป็นหางม้าอย่างลวก ๆ ดูสบาย ๆ เป็นธรรมชาติ แต่ยังคงงดงามสะกดสายตา
ซูอวี่เหยาเดินไปที่ห้องนอนของเฉินฮ่าวอวี่อย่างเงียบเชียบ มอง《คัมภีร์ตำรับสมุนไพร》กับ《คัมภีร์โจวอี้》บนโต๊ะ แล้วพึมพำว่า “หมอนี่ขยันเรียนเหมือนกันนะ”
เมื่อไม่พบสิ่งของต้องห้ามของเฉินฮ่าวอวี่ ซูอวี่เหยาก็โล่งใจ
เฉินฮ่าวอวี่ไม่ได้ออกไปวิ่ง แต่เดินไปยังลานเล็ก ๆ ที่เขามาเมื่อคืน