บทที่ 2 เขายังมีชีวิตอยู่
ระหว่างที่ซูอวี่เหยาและเฉินฮ่าวอวี่กำลังเผชิญหน้ากัน จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังขึ้นที่โถงทางเดิน
“พ่อครับ พ่อมาตายได้ยังไง?”
“นี่มันโรงพยาบาลห่วยอะไร ถึงกล้าโอ้อวดว่าเป็นที่หนึ่งในเยี่ยนไห่ ถุย”
“พ่อผมเข้าห้องฉุกเฉินไม่ถึงห้านาทีก็เสียชีวิต พวกคุณทำแบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการฆ่าคน”
......
ได้ยินความวุ่นวายข้างนอก ซูอวี่เหยาไม่ได้สนใจเฉินฮ่าวอวี่อีก หันหลังแล้วเดินออกไป
“เดี๋ยวก่อน”
เฉินฮ่าวอวี่ลุกจากเตียงคนไข้ สวมรองเท้าแตะ แล้วตามซูอวี่เหยาออกไป
เห็นโถงทางเดินมีคนยืนอยู่ไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นคนไข้
มีแพทย์หญิงคนหนึ่งใส่เสื้อกาวน์สีขาวกับพยาบาลอีกสองคนกำลังพูดคุยกับชายวัยสี่สิบกว่า พุงพลุ้ย
ข้าง ๆ ชายวัยกลางคนนั้นเป็นชายชรารูปร่างผอมแห้ง นั่งบนรถเข็น หลับตา ไม่ไหวติง
“หืม?”
เฉินฮ่าวอวี่อุทานเบา ๆ รู้สึกว่าสภาพของชายชราไม่ปกติ
เขาจึงหมุนพลังวิเศษ รวบรวมที่หว่างคิ้ว เปิดสิ่งที่เรียกว่า “ดวงตาสวรรค์”
ตามตำนานเทพปกรณัมแล้ว ดวงตาสวรรค์เป็นสกิลที่มีเฉพาะเทพชั้นสูงเท่านั้น ที่เจ๋งสุดก็คือเอ้อหลางเฉิน
ดวงตาสวรรค์ของเขาไม่เพียงมองทะลุวงจรแห่งเวียนว่ายและแก่นแท้ของสรรพสิ่ง แต่ยังใช้โจมตีทางกายภาพได้ด้วย
แน่นอน นี่คือสิ่งที่นักประพันธ์นวนิยายแต่งขึ้น
ในความเป็นจริง ดวงตาสวรรค์มีไว้ช่วยนักพรตให้เห็นชี่แห่งฟ้าดิน เช่น ชี่ชีวิต ชี่ความตาย ชี่มงคล ชี่อัปมงคล
แต่ละสำนักแต่ละพรรคมีวิธีเปิดดวงตาสวรรค์ แต่ต้องใช้พลังวิเศษอันลึกซึ้งอย่างยิ่ง
ทว่าในโลกปัจจุบัน ชี่จิตวิญญาณสลายหายไป กลับเต็มไปด้วยชี่หม่นหมอง
ผู้บำเพ็ญเต๋าที่ฝึกฝนจนมีพลังวิเศษได้นั้น แสนคนหายากหนึ่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเปิดดวงตาสวรรค์เลย
บางที เฉินฮ่าวอวี่อาจเป็นคนเดียวในโลกที่เปิดดวงตาสวรรค์ได้แล้วก็เป็นได้
“ฮ่า ๆ ชายชราคนนี้ยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย”
จากการสังเกตผ่านดวงตาสวรรค์ เฉินฮ่าวอวี่พบว่าชายชรายังมีชี่ชีวิตอยู่ ร่างกายเพียงอยู่ในสภาพตายด้าน
เพียงแค่เอาสิ่งอุดกั้นในลำคอของเขาออก แล้วกระตุ้นหัวใจอีกที ก็น่าจะช่วยชีวิตได้
ส่วนชายวัยกลางคนนั้นก็ชัดเจนว่าเป็นเศรษฐีใหม่ ตอนนี้ตัวเองก็ขาดเงินพอดี ถ้าช่วยชายชราคนนี้ได้ ตัวเองก็ไม่ใช่หรือที่จะหาเงินได้ก้อนหนึ่ง
คิดได้ดังนั้น ดวงตาของเฉินฮ่าวอวี่ก็เปล่งประกายวาบหนึ่ง
“พี่ชิง เกิดอะไรขึ้น?” ซูอวี่เหยาถามขึ้น
หมอหญิงคนนั้นชื่อฉินชิงชิง เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทของซูอวี่เหยา
“ชายชราคนนี้ถูกส่งเข้ามาตอนที่ไม่มีสัญญาณชีพแล้ว ฉันทำการปฐมพยาบาล แต่ก็ช่วยไม่สำเร็จ” ฉินชิงชิงกล่าว
“เหลวไหล”
ชายวัยกลางคนโกรธจัด “พ่อของฉันมาตอนมาโรงพยาบาลยังมีลมหายใจดี ๆ ก่อนจะเข้าห้องฉุกเฉิน ท่านยังคุยกับฉันเลย”
ฉินชิงชิงโกรธตอบ “โกหกหน้าตาย ชายชราหมดสติไปสิบห้านาทีแล้ว จะไปคุยกับคุณได้ยังไง?”
ชายวัยกลางคนชี้หน้าฉินชิงชิง “นี่แกโยนความผิด ฉันบอกพวกแกเลยนะ วันนี้พวกแกต้องให้คำตอบฉัน ไม่งั้นฉันจะฟ้องพวกแก”
ซูอวี่เหยารุดหน้าเข้าไปดูลูกตาของชายชราก่อน ลองดูการหายใจ จากนั้นใช้หูฟังตรวจฟังการเต้นของหัวใจ แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ “พี่ชิง รายงานผู้อำนวยการ...”
“เดี๋ยวก่อน...”
ซูอวี่เหยายังพูดไม่จบ เฉินฮ่าวอวี่ก็ก้าวออกมาขัดจังหวะ “คุณท่าน ขอถามนามสกุลหน่อย?”
ชายวัยกลางคน “ผมชื่อต่งหัว คุณเป็นใคร?”
เฉินฮ่าวอวี่อกผายไหล่ผึ่ง “ข้าน้อยเฉินฮ่าวอวี่ หมอเทวดาอันดับหนึ่งใต้หล้า”
ต่งหัวโกรธเกรี้ยว “ไปไสหัวกลับแผนกประสาท ให้เขารักษาโรคจิตแกเสียก่อนเถอะ”
“ฟุด”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
ถึงทุกคนจะรู้ว่าไม่ควรหัวเราะ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดเสียงหัวเราะออกมา
เฉินฮ่าวอวี่ไม่ใส่ใจกับความหยาบคายของต่งหัวแม้แต่น้อย พูดเรียบ ๆ “คุณพ่อของคุณยังไม่ตาย”
ต่งหัวชะงัก “คุณว่าอะไรนะ?”
เฉินฮ่าวอวี่ “ผมบอกว่าคุณพ่อของคุณยังไม่ตาย แค่ผมลงมือ หนึ่งนาทีก็เรียกกลับมาจากประตูนรกได้”
ซูอวี่เหยาตวาด “เฉินฮ่าวอวี่ ชายชราไม่มีลมหายใจและหัวใจหยุดเต้นแล้ว อย่าพูดเรื่อยเปื่อย”
เฉินฮ่าวอวี่เลิกคิ้ว “คุณหมอซู การไม่มีลมหายใจและหัวใจหยุดเต้นไม่ได้หมายความว่าคนเราจะไร้สัญญาณชีพ คุณต่ง ผมถามคุณหน่อย ถ้าผมช่วยชีวิตคุณพ่อได้ คุณจะให้เงินผมเท่าไหร่?”
ต่งหัวตอบโดยไม่ลังเล “คุณอยากได้เท่าไหร่ ฉันก็ให้เท่านั้น”
เฉินฮ่าวอวี่ยื่นนิ้วชี้หนึ่งนิ้ว “เท่านี้”
ต่งหัว “หนึ่งล้าน? ไม่มีปัญหา”
เฮ้ย!
เฉินฮ่าวอวี่เกือบกัดลิ้นตัวเองตาย
ไอ้เศรษฐีใหม่คนนี้ใจป้ำกว่าซูอวี่เหยาซะอีก
เมื่อกี้ตัวเองพูดไปแค่หนึ่งหมื่น ไอ้นี่กลับเพิ่มให้เป็นร้อยเท่ารวด นี่มันไม่เห็นเงินเป็นเงินเลยจริง ๆ
“ตกลง”
เฉินฮ่าวอวี่ย่อมไม่พลาดโอกาสหาเงินดี ๆ เช่นนี้ รับคำแล้วก้าวฉับ ๆ ไปอยู่ตรงหน้าชายชรา
ซูอวี่เหยาถาม “คุณจะทำอะไร?”
“แน่นอนว่าช่วยชีวิตคน แถมหาเงินนิดหน่อยด้วย!”
เฉินฮ่าวอวี่พูดพลางยื่นนิ้วชี้กับกลางมือซ้ายและที่ตำแหน่งหัวใจของชายชรา
พลังวิเศษเล็กน้อยไหลรินราวกับสายธาร เข้าสู่เส้นลมปราณทั้งแปดของอีกฝ่าย
ขณะเดียวกัน มือขวาของเขาก็ไม่ได้อยู่ว่าง ๆ ใช้ตบหลังชายชราอย่างแรง
“แหวะ”
ผ่านไปประมาณสิบวินาที จู่ ๆ ชายชราก็อ้าปาก พ่นเลือดดำออกมาคำโต
ในเลือดดำนั้นมีวัตถุกลม ๆ ปนอยู่ด้วย คล้ายจะเป็นขนมบัวลอย
“อึดอัดจะแย่” ชายชราร้องขึ้น จากนั้นก็เริ่มหอบหายใจแรง ๆ
“เฮ้ย”
“จริงเหรอ?”
“คนที่ไม่มีลมหายใจและหัวใจหยุดเต้นแล้วถูกช่วยให้ฟื้นขึ้นมาได้ นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ”
“ชุบชีวิตคนตาย เสกเนื้อให้กระดูก คนหนุ่มคนนี้เป็นหมอเทวดาจริง ๆ หรือ?”
......
บรรดาคนไข้ที่มุงดูเหตุการณ์ต่างอุทานออกมาอย่างตกตะลึง
ฉินชิงชิงมองเฉินฮ่าวอวี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยากจะเชื่อ
ในฐานะหมอเจ้าของไข้ของชายชรา ไม่มีใครรู้สภาพของชายชราดีกว่าเธอแล้ว
พูดได้เลยว่า ชายชราเป็นคนที่ตายไปแล้วอย่างน้อยห้านาที ไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะถูกช่วยให้ฟื้น
ซูอวี่เหยาก็รู้สึกตกตะลึงไม่แพ้กัน
เธอเพิ่งจะตรวจชายชราไปเมื่อกี้ แท้จริงแล้วไม่มีสัญญาณชีพใด ๆ เลย
แต่ชายชราตรงหน้านี้กลับมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ
เธออยากรู้เหลือเกินว่าเฉินฮ่าวอวี่ทำได้ยังไง?
แล้วทำไมเขาถึงมองปราดเดียวก็รู้ว่าชายชรายังไม่ตาย?
ณ วินาทีนี้ ซูอวี่เหยาที่แต่เดิมกำหนดให้เฉินฮ่าวอวี่เป็น "พวกตอแหล" กลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในตัวเขา
ต่งหัวดีใจปนประหลาดใจ "เยี่ยมเลย พ่อครับ พ่อฟื้นแล้ว"
ชายชรา "พูดอะไรน่ะ? แค่ถูกขนมบัวลอยติดคอเอง จะไปตายนรกอะไรกัน?”
ต่งหัวพยักหน้าหงึก ๆ "ครับ พ่อพูดถูก"
เฉินฮ่าวอวี่กระแอม "คุณต่ง หนึ่งล้านที่คุณสัญญาไว้จะให้ผมเมื่อไหร่?”
"หนึ่งล้าน?”
ต่งหัวทำท่าทางงุนงง "หนึ่งล้านอะไรกัน?”