บทที่ 3 กล้าติดเงินนักเวทย์งั้นเหรอ?

บทที่ 3 กล้าติดเงินนักเวทย์งั้นเหรอ?

เฉินฮ่าวอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกวาดตามองใบหน้าของต่งหัว

เบ้าตาแคบ จมูกงุ้มเป็นตะขอ มุมปากตก เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ใจคอคับแคบ แถมยังละโมบสุด ๆ

พ่อของต่งหัวก็ไม่ต่างจากเขาเลย

"คุณต่งครับ หมายความว่าไง?" เฉินฮ่าวอวี่ถาม

ต่งหัวว่า: "น้องชาย เรื่องคนเราโลภมากไม่ได้นะ นายช่วยพ่อฉันไว้ ฉันรู้สึกขอบคุณมาก แต่หนึ่งล้านมันมากเกินไป ฉันหาให้ไม่ได้จริง ๆ"

เฉินฮ่าวอวี่ยิ้มบาง ๆ แล้วว่า: "แล้วก่อนหน้านี้ทำไมนายบอกว่าจะให้ฉันหนึ่งล้าน? โม้เปล่า?"

ต่งหัวว่า: "ตั้งแต่ต้นจนจบฉันไม่เคยบอกว่าจะให้หนึ่งล้านสักหน่อย อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ"

คนรอบข้างพากันส่งเสียงฮือฮา

"หมอนี่จะเบี้ยวนี่หว่า"

"เชี่ย นึกว่าเป็นเสี่ยซะอีก ที่แท้ก็ไอ้หน้าไม่อายนี่เอง"

"เกลียดพวกตบะแตกแบบนี้ชะมัด"

......

ฉินชิงชิงรู้สึกขอบคุณเฉินฮ่าวอวี่ที่ช่วยแก้ปัญหาให้เธอมาก จึงพูดขึ้นว่า: "ฉันได้ยินนะ นายบอกว่าถ้าคุณคนนี้ช่วยชีวิตพ่อของนายได้ นายจะให้หนึ่งล้าน"

ต่งหัวตะคอก: "แล้วมันเรื่องของแกหรือไง? ฉันยังไม่ไปเอาเรื่องแกเลยด้วยซ้ำ พ่อฉันยังมีชีวิตดี ๆ อยู่แท้ ๆ แต่พวกแกกลับบอกว่าตายแล้ว ถ้าหลงเชื่อพวกแกไป พ่อฉันก็ต้องถูกเข็นเข้าเตาเผาทั้งเป็น ๆ น่ะสิ? เรื่องนี้ พวกแกต้องให้คำตอบฉัน"

"นาย..."

ในเรื่องนี้ ฉินชิงชิงผิดจริง จึงถูกต่งหัวพูดเสียจนอ้ำอึ้งไป

"พอเถอะ"

เฉินฮ่าวอวี่พูดเรียบ ๆ: "เงินฉันไม่เอาแล้ว เรื่องที่หมอฉินทำพลาด นายก็อย่าเอาความเลย คุณต่งว่าไง?"

ต่งหัวอ้าปากกว้าง หัวเราะแล้วว่า: "โอเค เห็นด้วยเลย น้องชาย ฝีมือหมอของนายนี่ไม่เลวจริง ๆ ฉันนับถือนายเลย"

เฉินฮ่าวอวี่ก็หัวเราะเช่นกัน ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ พลางว่า: "คุณต่งครับ คุณนี่สุดยอด ฉันเฉินฮ่าวอวี่คิดว่าตัวเองหน้าด้านพอแล้วนะ แต่เทียบกับคุณแล้ว ฉันยังห่างชั้นอีกมาก คำว่า 'คนเก่งกว่ายังมีคนเก่งกว่า ภูเขาสูงก็ยังมีภูเขาสูงกว่า' วันนี้ฉันซึ้งเลย"

"ฮือ"

"ฮ่า ๆ ๆ"

เมื่อได้ยินคำประชดของเฉินฮ่าวอวี่ใส่ต่งหัว ผู้คนรอบข้างก็พากันหัวเราะลั่น

แม้กระทั่งซูอวี่เหยาผู้เหินห่างเย็นชาก็ยังอดยิ้มออกมาไม่ได้

ต่งหัวสีหน้าไม่ค่อยดีนัก พูดว่า: "นี่หาเรื่องหรือไง?"

เฉินฮ่าวอวี่โบกมือ แล้วว่า: "เปล่า ฉันแค่รู้สึกว่าพวกเรามันพวกเดียวกันน่ะ คุณต่งครับ วันนี้ได้พบกันถือว่าเป็นบุญวาสนา ผมอยากให้คติคุณสักข้อ"

ต่งหัวถาม: "คติอะไร?"

เฉินฮ่าวอวี่ว่า: "หัวใจคุณมีปัญหาใหญ่ คงจะกำเริบในอีกชั่วโมงนึงนี้ หมอฝรั่งคงช่วยไม่ได้ ต้องพึ่งหมอจีนเท่านั้น บังเอิญว่าโรคหัวใจพิเศษแบบนี้ ผมรักษาได้"

ต่งหัว: "จะเอาเงินใช่ไหมล่ะ?" พูดพลางทำหน้าเหยียด

เฉินฮ่าวอวี่พยักหน้ารับ แล้วว่า: "ใช่ ไม่เอาหรอกแค่ให้ผมแสนนึง ผมช่วยชีวิตคุณ"

จากโหงวเฮ้งของต่งหัว ช่วงนี้ดวงการเงินของเขาตกต่ำสุด ๆ แทบจะทำอะไรก็ขาดทุน

อย่าว่าแต่หนึ่งล้านเลย แค่แสนเดียวก็น่าแทบจะเอาเขาไปครึ่งชีวิตได้แล้ว

ถ้าหมอนี่พูดจาดีหน่อย เฉินฮ่าวอวี่อาจไม่รีดไถเขามากมาย

แต่เขากลับดีนัก ถึงกับกล้ามาตุกติกใส่เฉินฮ่าวอวี่ ถ้างั้นเฉินฮ่าวอวี่ก็ไม่ปล่อยให้เขาสบายแน่

ต้องรู้ไว้ว่า ตั้งแต่โบราณมา นักเวทย์เป็นกลุ่มคนที่พิเศษมาก

ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าหาบเร่หรือมหาเศรษฐีผู้มีอำนาจ ขอแค่ล่วงเกินนักเวทย์ ล้วนแทบไม่มีจุดจบที่ดีเลย

โดยเฉพาะนักเวทย์ที่บำเพ็ญสำเร็จแล้ว เพียงแค่พวกเขาไปเดินรอบสุสานบรรพบุรุษของคุณ คุณก็จบเห่กันแล้ว

คนแบบนี้ ใครกล้าไปมีเรื่องด้วย?

ต่งหัวส่งเสียงฮึ แล้วว่า: "ได้ ก็รอให้ครบชั่วโมง ดูซิว่าไอ้โรคหัวใจนั่นจะกำเริบยังไง"

เฉินฮ่าวอวี่หัวเราะเย็น: "งั้นผมแนะนำให้คุณเตรียมเงินไว้ก่อนเลย คราวนี้ถ้าไม่เห็นเงิน ผมไม่รักษาเด็ดขาด"

พูดจบ เฉินฮ่าวอวี่ก็หมุนตัวเดินจากไป

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า มนต์ที่หลอมขึ้นจากพลังวิเศษ แทรกซึมเข้าสู่ร่างของต่งหัวด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน

นี่คือ 'ยันต์กัดกินใจ' ในตำนาน เป็นหนึ่งในยันต์ระดับสูง

ตามชื่อเลย ผู้ใดที่ถูกยันต์นี้เข้าไป หัวใจจะเจ็บปวดประหนึ่งถูกมดนับพันกัดแทะ

นักเวทย์ทั่วไปที่ต้องการสร้างยันต์กัดกินใจ หากไม่มีเวลาหนึ่งเดือนหรือนานกว่านั้น แทบจะไม่สามารถวาดสำเร็จได้เลย

ทว่า เฉินฮ่าวอวี่ เพราะผสานจิตอนัตตาของเซียนเซียวเหยา ทำให้พลังวิเศษบริสุทธิ์และกล้าแกร่งถึงขีดสุด ถึงขั้นบรรลุขอบเขต 'หลอมยันต์จากความว่างเปล่า' ได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ

ดังนั้น เพียงแค่ขยับนิ้ว เฉินฮ่าวอวี่ก็จัดการเรื่องทั้งหมดได้

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ มนต์ที่หลอมจากพลังวิเศษจะคงทนน้อยกว่ายันต์ปกติมาก แม้แต่เซียนเซียวเหยา ก็ยืดได้มากสุดแค่สามวัน

ส่วนเฉินฮ่าวอวี่ยิ่งแย่กว่านั้น อยู่ได้อย่างมากแค่วันเดียว

ถึงอย่างนั้น สำหรับจัดการกับต่งหัวก็พอแล้ว

สำหรับคำพูดของเฉินฮ่าวอวี่ ไม่ใช่แค่ต่งหัว แม้แต่คนอื่น ๆ ก็ไม่เชื่อ

"เฮียจาง นายว่าหนุ่มนี่เก่งกาจขนาดนั้นจริงเหรอ?"

"ไม่มีทาง เขาคงพูดไปอย่างนั้นเพื่อรักษาหน้ามั้ง"

"ผมก็ว่างั้น ไม่ได้ใช้เครื่องอะไรเลย แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นโรคหัวใจ แถมจะกำเริบในอีกชั่วโมง ต่อให้นักเขียนบทยังไม่กล้าเขียนเลย"

"ใช่เลย"

......

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เฉินฮ่าวอวี่กลับมาที่ห้องผู้ป่วย

เวรเอ๊ย อะไรกันนักหนา กล้ามาตุกติกใส่ข้า นึกว่าข้าล้อเล่นหรือไง

เฉินฮ่าวอวี่สบถออกมาสองสามคำ จากนั้นก็ขัดสมาธินั่งบนเตียง แล้วเริ่มนั่งสมาธิ

ชีวิตในความฝันยาวนานกว่าร้อยปี ได้เปลี่ยนนิสัยและความเคยชินของเฉินฮ่าวอวี่ไปอย่างมาก

ก่อนหน้านี้เขาเป็นเด็กกำพร้า แม้จะทะเยอทะยาน แต่ก็มักจะมีความรู้สึกต่ำต้อยติดตัวอยู่เสมอ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจอกับซูอวี่เหยาผู้เป็นเทพธิดาท่ามกลางหมู่เทพธิดา เฉินฮ่าวอวี่คงหน้าแดงซ่านไปหมด แม้แต่เงยหน้ามองเธอยังไม่กล้า

แต่ตอนนี้ เขาไม่เพียงสื่อสารกับเธอได้อย่างปกติ เขายังสามารถหยอกล้อเธอได้โดยไม่ลังเล แสดงว่าการเปลี่ยนแปลงของเฉินฮ่าวอวี่นั้นมีมากมายเพียงใด

อีกด้านหนึ่ง ฉินชิงชิงกับซูอวี่เหยากลับไปที่ห้องทำงาน

"อวี่เหยา เฉินฮ่าวอวี่คนนี้ตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

"เพิ่งตื่นได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง"

"ดีจังเลย พอเขาตื่นแล้ว ไปตรวจอีกที เธอก็สบายล่ะ"

"ยุ่งยากกว่าเดิมอีก หมอนี่มันพวกขี้โกง"

"คนขี้โกงเนี่ยนะที่ช่วยคนตายให้ฟื้นได้? อย่าล้อเล่นหน่อยเลย ครั้งนี้ฉันต้องขอบคุณเขาให้ดี ๆ เลย"

"เธออย่าไปยุ่งกับเขาจะดีกว่านะ"

เมื่อเห็นว่าฉินชิงชิงไม่เชื่อ ซูอวี่เหยาจึงเล่าคร่าว ๆ ว่าเฉินฮ่าวอวี่เรียกเงินจากเธอยังไง

ฉินชิงชิงหัวเราะ: "คนนี้ก็แปลกดีนี่ อวี่เหยา เธอว่าเฉินฮ่าวอวี่รู้ได้ไงว่าคุณตาคนนั้นยังไม่ตาย?"

ซูอวี่เหยานัยน์ตางามทอประกาย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า: "เป็นไปได้ว่าตอนนั้นคุณตาอยู่ในภาวะตายด้าน การหายใจกับการเต้นหัวใจอ่อนมากจนเครื่องมือของเราจับไม่ได้ พอเฉินฮ่าวอวี่กระตุ้นอย่างแรง คุณตาถึงตื่นขึ้นมา ส่วนที่เขารู้ได้ยังไงว่าคุณตานั้นตายด้าน เดี๋ยวฉันเสร็จธุระแล้วจะไปถามเขา"

ฉินชิงชิงมองเวลาแล้วว่า: "ใกล้เที่ยงแล้ว ถึงตอนนั้น ฉันจะไปซื้อข้าวให้เขาสักชุด ถือเสียว่าตอบแทนล่ะกัน"

ซูอวี่เหยาพยักหน้ารับ: "ได้ เราไปด้วยกัน"