บทที่ 18 วิชาสะกดจิต? ไม่ใช่ วิชาสะกดวิญญาณ!
เมื่อมาถึงคลินิก เฉินฮ่าวอวี่ก็ได้รับสายจากคุณแม่อู๋
“เสี่ยวอวี่ ลูกไปทำอะไรมา ทำไมถึงมีเงินเยอะขนาดนี้?”
เสียงของคุณแม่อู๋ฟังดูกระวนกระวายอยู่บ้าง
เฉินฮ่าวอวี่หัวเราะหึ ๆ ก่อนตอบว่า “แม่ครับ ผมรวยแล้ว เงินสามแสนแค่นี้จิ๊บจ๊อยเอง ต่อไปทุกเดือนผมจะให้ทางสถานสงเคราะห์ห้าหมื่น แม่จะได้ทำของอร่อย ๆ ให้เด็ก ๆ กินเยอะหน่อย”
คุณแม่อู๋กล่าวว่า “พูดมาให้ชัด ๆ เลยนะ ช่วงที่ผ่านมาลูกไปทำอะไรมาบ้าง? ทำไมแม่โทรหาแต่ละครั้งถึงปิดเครื่องตลอด? ไปที่พักของลูกก็ไม่เจอ แม่ยังนึกว่าลูกโดนตำรวจจับไปอีกแล้วเสียอีก!”
เฉินฮ่าวอวี่รีบคิดหาคำตอบ ก่อนกล่าวว่า “แม่ครับ ผมไปขุดไม้กฤษณาในป่าของประเทศเยว่กับคนกลุ่มหนึ่งมา”
“ไม้กฤษณา? ไม้ที่แพงมาก ๆ นั่นน่ะเหรอ?”
“ใช่ครับ พวกเราโชคดีมาก ขุดเจอไม้กฤษณาชั้นเลิศ ขายได้กว่ายี่สิบล้าน ผมได้ส่วนแบ่งมาหนึ่งล้านห้าแสน”
“จริงหรือเปล่า ลูกไม่ได้โกหกแม่นะ?”
“จะเป็นไปได้ยังไงครับ? ผมเพิ่งกลับประเทศเมื่อวาน เรื่องแรกที่ทำก็คือจ่ายเงินสามแสนเช่าคลินิก เตรียมเปิดรักษาด้วยแพทย์แผนจีน ตอนนี้ผมอยู่ที่คลินิก ถ้าแม่ไม่เชื่อ เราวิดีโอคอลกันก็ได้”
“ไม่ต้องหรอก แม่เชื่อลูก แค่ลูกก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เก็บเงินไว้แต่งเมียเสียบ้าง ไม่ต้องเอาแต่คิดจะให้เงินทางสถานสงเคราะห์ เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ตอนนี้พวกเราดีขึ้นมากแล้ว”
“แม่วางใจได้เลยครับ ต่อไปผมไม่มีทางขาดเงินแน่ เอาล่ะครับแม่ ไม่คุยแล้ว มีคนมาที่คลินิก เดี๋ยวพอผมยุ่งช่วงนี้เสร็จ จะไปหาแม่กับเด็ก ๆ นะครับ”