บทที่ 19 แค่ฆ่าเดรัจฉานคนหนึ่ง จะเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนกัน?
เฉินฮ่าวอวี่กำลังจะถาม แต่จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงถามว่า “พวกคุณจ่ายเงินหรือยัง?”
เย่จื้อหย่วนชะงักไป “กำลังจะจ่ายครับ เท่าไร?”
เฉินฮ่าวอวี่หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินแล้วบอกว่า “ค่าตรวจบวกค่าฝังจิตใจ จ่ายมาก่อน 20,000 แล้วกัน”
เย่จื้อหย่วนรีบสแกนจ่ายให้เฉินฮ่าวอวี่ 50,000 หยวนทันที ก่อนกล่าวว่า “คุณหมอเฉิน รบกวนด้วยนะครับ”
เฉินฮ่าวอวี่เห็นตัวเลขแล้วก็หัวเราะ “นี่กะให้ผมเสี่ยงชีวิตรักษาเลยสินะ”
เย่จื้อหย่วนกล่าวอย่างจริงใจว่า “การฝังจิตใจที่สำเร็จของคุณ ทำให้ผมมองเห็นความหวังครับ”
เฉินฮ่าวอวี่บอกว่า “ผมไม่รู้ว่าจะรักษาภาวะซึมเศร้ารุนแรงให้หายขาดได้ไหม แต่ผมมั่นใจเต็มร้อยว่าจะช่วยบรรเทาอาการของลูกได้อย่างมาก อย่างน้อยก็ทำให้อาการจากขั้นรุนแรงลดลงมาเป็นปานกลาง หรืออาจถึงขั้นเล็กน้อยได้”
เย่จื้อหย่วนพูดอย่างดีใจว่า “ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีมากเลยครับ”
เฉินฮ่าวอวี่บอกว่า “ตอนนี้พวกคุณสองคนไปอยู่ด้านหลัง ไม่ว่าผมจะพูดอะไรกับเด็ก ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
“เข้าใจครับ”
เย่จื้อหย่วนกับหวังจิ้งรีบพยักหน้า แล้วถอยไปยืนด้านหลังเฉินฮ่าวอวี่
เพื่อไม่ให้คนนอกเข้ามารบกวน เย่จื้อหย่วนยังออกไปปิดประตูห้องตรวจด้วย
เฉินฮ่าวอวี่นั่งลงข้างเย่หาน ใช้นิ้วชี้ขวาแตะหน้าผากเธอ แล้วถามเสียงเบาว่า “หานหาน ได้ยินที่ฉันพูดไหม?”