หลังจากเก๋อเอ่อร์ซือจากไป รอบข้างก็เงียบสงัดในทันที
หยุนซูยืนอยู่หลังต้นไม้ ซ่อนตัวอย่างหวาดหวั่น
ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวจากกระท่อมไม้หลังเล็กนั้น เท้าของเธอเจ็บ จึงได้แต่พิงน้ำหนักตัวทั้งหมดไว้กับต้นไม้
เหนือศีรษะเหมือนมีเสียงซู่ซ่าดังขึ้น หยุนซูเงยหน้ามอง แต่ไม่พบอะไรผิดปกติ นอกจากกิ่งไม้ไหวเอน
คงเป็นลม
เธอไม่ได้สนใจอีก จ้องสังเกตการณ์กระท่อมต่อไป
ไม่นานนัก เธอก็เห็นร่างสีแดงสดก้าวออกจากบ้าน แล้วมุ่งตรงมาทางนี้
หยุนซูตาเบิกโพลง ถอยร่นเข้าไปลึกอีกโดยสัญชาตญาณ
ทันใดนั้น มีบางอย่างสะกิดเบา ๆ ที่เท้า เธอสะดุ้ง ก้มลงมอง กลับพบว่าเป็นกระต่ายน้อยขนฟู
เธอถอนหายใจโล่งอก แล้วย่อตัวลง จิ้มมันเบา ๆ "เธอชนฉันนะ"
หยุนซูพูดเสียงแผ่วเบา ดวงตาค่อย ๆ โค้งขึ้น
กระต่ายไม่ได้หลบหนี เงยหน้าขึ้นดมมือเธอ
ดวงตาสีแดงของมันจ้องมองหยุนซู แววตาวาบความตื่นเต้นชวนขนลุก
แต่แล้ว หูมันก็ตั้งชันขึ้นทันที ราวกับเห็นสิ่งน่าสะพรึงกลัว หันหลังแล้ววิ่งหนีไป
หยุนซูมองมันหายเข้าไปในพงหญ้าอย่างงุนงง กำลังจะลุกขึ้น กลับชนเข้ากับบางอย่างข้างหลัง
ชั่วพริบตา ความเย็นเฉียบวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า
"อ๊ะ!"
เธอตกใจล้มไปข้างหน้า แล้วหดตัว蜷缩อยู่ในผ้าคลุมกว้าง
ไม่กล้ามอง ไม่กล้ามอง~
"คุณไม่เป็นไรนะ"
เสียงหนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะ ไพเราะน่าฟัง และเต็มไปด้วยความหวังดี
หยุนซูที่ประสาทตึงเครียดค่อย ๆ ผ่อนคลายลง แล้วเงยหน้าขึ้นอย่างขลาดเขลา เผยให้เห็นใบหน้าเล็กซีดเซียวแสนประณีตจากในผ้าคลุม
ไม่รู้ใช่ภาพลวงตาหรือไม่ ลมหายใจของคนตรงหน้าดูเหมือนจะสะดุดไปชั่วครู่
เขาเป็นชายหนุ่มรูปงาม มีผมหยักศกสีน้ำตาลเข้ม ผิวขาวสะอาด ใบหน้าได้รูป และดวงตาสีอำพันคู่หนึ่งที่เย้ายวนใจยิ่ง
ส่วนขนตาของเขาก็หนาแน่น เวลายิ้มจะโค้งงอนเหมือนพัด
แต่เมื่อเห็นเครื่องแต่งกายของเขา หยุนซูกลับทำตัวไม่ถูก "หนูน้อยหมวกแดง..."
คนตรงหน้าเอียงคอ แล้วยิ้มหวานเย้ายวนกว่าเดิม "หืม? คุณรู้จักผมเหรอ"
เขาค่อย ๆ ย่อตัวลง วางตะกร้าหวายที่ใส่ขนมปังไว้บนพื้น
กลิ่นอายสดชื่นโชยมาใกล้ในทันที หยุนซูยันมือบนพื้น ถอยหนีเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ
หนูน้อยหมวกแดงจ้องตาเธอเขม็ง มุมปากยกเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ "คุณมาอยู่ที่นี่คนเดียวได้ยังไง ในป่ามีมนุษย์หมาป่า พวกมันชอบกินเด็กน่ารักผิวบางเนื้อนิ่มแบบนี้ที่สุดเลยนะ"
หูของหยุนซูใต้ผ้าคลุมสั่นระริกด้วยความรู้สึกผิด ในใจครุ่นคิดว่าจะทำภารกิจยังไงดี
ฆ่าคน?
เธอไม่กล้า...
แต่ถ้าไม่ทำภารกิจ เก๋อเอ่อร์ซือจะกินเธอ
จริงสิ ภารกิจบอกให้เธอกินคน แต่ไม่ได้ระบุว่ากินเท่าไหร่...
กินแค่คำหนึ่งก็ถือว่ากิน...ใช่ไหม?
เธอกัดริมฝีปาก พอเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าดวงตาสีอำพันนั้นเข้ามาใกล้เธอมากแล้ว
หยุนซูกลั้นหายใจ ร่างกายแข็งทื่อทันที
"คุณ...คุณลุกขึ้นก่อนได้ไหมคะ"
เธอพูดเสียงแผ่ว ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
อีกฝ่ายจ้องมองเธอแน่วนิ่ง มุมปากยกเป็นรอยยิ้มชวนขนลุก "ได้"
เขาลุกขึ้น แล้วยื่นมือให้หยุนซู "ผมชื่ออี๋เซิน แล้วคุณล่ะ บอกชื่อคุณให้ผมรู้ได้ไหม"
หยุนซูมองมือเรียวยาวสวยตรงหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็วางมือของตนลงบนนั้น "ขอบคุณค่ะ..."
อี๋เซินดึงเธอให้ลุกขึ้น แล้วปล่อยมืออย่างเป็นสุภาพบุรุษ "ไม่เป็นไรครับ"
ข้อเท้าที่เจ็บของหยุนซูยังปวดอยู่ เธอเซเล็กน้อยก่อนยืนทรงตัวได้ มองอี๋เซินด้วยสีหน้าลังเลในใจ "ฉันชื่อหยุนซู"
"หยุนซู..."
แววตาอี๋เซินวาบความตื่นเต้น แล้วกลับมาแสดงสีหน้าอ่อนโยนดังเดิม "ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะดีจริง ๆ"
หยุนซูยิ้มเขินอายเล็กน้อย กรงเล็บที่หดอยู่ในแขนเสื้อเริ่มคันยุบยิบ
เป็นความรู้สึกตอนเล็บงอกออกมา
เธอกดมือตัวเองไว้อย่างกระวนกระวาย แล้วเงยหน้าขึ้นมองอี๋เซิน "อี๋เซิน... ฉัน..."
ตอนพูด รากฟันของเธอก็เหมือนจะคันด้วย
เธอเลียมันดู หน่อฟันแหลมเล็กงอกออกมาในช่องปาก รู้สึกเหมือนยังไม่ใช่ฟันแท้ที่ขึ้นเต็มที่
อี๋เซินได้ยินเสียงเรียกแผ่วของเธอ ก้มตัวลงมอง "ว่าไงครับ"
หยุนซูมองแววตาอ่อนโยนของเขา เสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้ "คุณ...ช่วยให้ฉันกัดทีหนึ่งได้ไหม"
สิ้นเสียง อากาศก็เงียบงันไปทันที
หยุนซูรู้สึกละอายกับข้อเรียกร้องไร้มารยาทของตน เธอหลุบขนตาลง ขนตาหนางอนยาวของเธอสั่นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ "ฉันกัดแค่ทีเดียว...ได้ไหมคะ"
ตอนท้ายประโยค เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ครู่ใหญ่ อี๋เซินหัวเราะเบา ๆ
เขาโน้มตัวลง เสียงทุ้มต่ำกว่าเมื่อครู่ "ได้สิ คุณอยากกัดตรงไหนล่ะ"
หยุนซูได้ยินเขารับปาก ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที!
เธอประคองมือของอี๋เซินไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความใสซื่อ "ตรงไหนก็ได้ค่ะ! อี๋เซิน ฉันจะพยายามกัดเบา ๆ นะ"
รอยยิ้มของอี๋เซินยิ่งลึกขึ้น "ตรงไหนก็ได้เหรอครับ"
"อื้ม!"
หยุนซูมองเขาอย่างคาดหวัง หางใต้ผ้าคลุมก็อดไม่ได้ที่จะแกว่งไปมา
หางตาของอี๋เซินกวาดผ่านกระโปรงที่ขยับเล็กน้อย แววตาชะงักค้าง
หาง?
สีหน้าเขาเริ่มประหลาดขึ้นมา นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ เลื่อนขึ้น แล้วบีบแก้มนุ่มนิ่มของหยุนซู
หยุนซูถูกบีบจนอ้าปาก เผยให้เห็นฟันแหลมเล็กด้านใน
"อือ..."
เธอมองอี๋เซิน กระพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง
อี๋เซินลูบฟันของเธอ
"หืม? ดูท่าจะกัดผิวผมไม่เข้าเลยนะ"
น้ำเสียงของเขาเรียบง่ายเหมือนพูดเรื่องปกติธรรมดา
"คุณดูหิวจัง"
รอยยิ้มของเขาจางลงเล็กน้อย...
หยุนซูหุบปากลง หางตาแต้มรอยน้ำตาเล็กน้อย "อี๋เซิน?"
......