เก๋อเอ่อร์ซือที่นิ่งค้างก็ขยับอีกครั้ง
หยุนซูสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ได้เสียที
เสียงนางสั่นเครือ "เก๋อเอ่อร์ซือ... ข้ายังมีภารกิจ..."
ในเกมสยองขวัญ ถ้าไม่ทำภารกิจให้สำเร็จก็ตายเช่นกัน
ได้ยินคำว่าภารกิจ สติของเก๋อเอ่อร์ซือกลับคืนมาในพริบตา
เขาเงยหน้าขึ้น แววตาคลั่งใฝ่ยังไม่จางหายหมด
"ใช่... ใช่แล้ว..."
เขายกยิ้ม ดวงตาสว่างวาบน่าขนลุก "แต่เท้าเจ้าบาดเจ็บนี่"
หยุนซูหน้าซีด พูดตะกุกตะกัก "ข้าไหว"
อย่างน้อยที่สุด ให้ข้าออกไปจากที่นี่ก่อนเถิด
นางกลั้นน้ำตา อ้อนวอนชายตรงหน้าเสียงเบา "ข้าไปได้ค่ะ คุณเก๋อเอ่อร์ซือ..."
...
ทิวทัศน์นอกถ้ำงามราวภาพวาด
เดินพ้นป่า ทุ่งหญ้าเขียวขจีแต้มดอกไม้สารพัดสี
หยุนซูเดินได้ไม่นานก็ก้มลงนวดข้อเท้า
ก้มหน้าปุ๊บ หางตากวาดเห็นหางสีขาวฟูฟ่องสะบัดผ่าน
"......"
นางลุกขึ้นอย่างเหลือเชื่อ หันมองข้างหลัง
หางนั่นสะบัดติ้ว...
"อ๊า!"
หยุนซูเอามือปิดปากร้อง ถึงรู้สึกว่าหูก็ผิดปกติ
นางยื่นมือค่อยๆ ลูบขึ้นไปบนหัว
หูสัตว์แหลมฟูฟ่องทั้งคู่กระตุกเบาๆ
พร้อมกันนั้น ตรงหน้ามีม่านแสงโปร่งใสลอยขึ้นฉับพลัน หยุนซูเงยหน้างุนงง เห็นตัวอักษรบนม่านพลุ่งพล่าน
【อ๊ากกก เมีย!!!】
ตัวอักษรหนาสีชมพูเต็มจอแล่นฉิว หยุนซูเบิกตากว้าง หน้าขาวใสแดงซ่านทันที
【เมียเขิน~】
【โอ้ หน้าใหม่นี่นา】
【รอบนี้ผู้เล่นใหม่จับได้บทมนุษย์หมาป่าน้อยรึ?】
【เฮ้อ เจ้าเด็กน่าสงสารสวยอย่างนี้ดันจับได้บทนี้ น่าเสียดาย】
หยุนซูเพ่งอ่านตัวอักษร หน้าค่อยๆ ซีด "ขอถาม... บทนี้มันเป็นอะไรหรือ?"
เสียงหวานใสดังขึ้น คอมเมนต์วูบนิ่งชั่วขณะ
วินาทีถัดมา เสียงกรี๊ดบ้าคลั่งถาโถม
【ตายๆๆ เมียน่ารักจัง~】
【เมียพูดกับข้า... ฮือออ~】
【จะมีมารยาทบ้างได้ไหม? เห็นใครก็หลง?】
【ฮือๆๆ เมียมองข้าหน่อย อยาก**เธอ!】
【คนบนๆ ไสหัว ยังจะน่ารังเกียจอีก】
【......】
หยุนซูไม่ได้ข้อมูลที่มีประโยชน์เลยสักนิด แถมยังถูกคนข้างบนหยอกล้อ รีบกดปิดมุมขวาบนหน้าซ่าน
สายตาสงบแล้ว
นางถอนใจเฮือก นึกถึงคอมเมนต์เมื่อกี้
ทำไมจับได้บทมนุษย์หมาป่าน้อยถึงน่าเสียดาย?
อันตรายมากหรือ?
คิดไม่ออกก็ช่าง
ก้าวแรก น้ำตาร่วงเพราะเจ็บเท้า
"อือ... เจ็บจัง"
หยุนซูคุกเข่านั่งบนพื้น ปลายนิ้วเรียวคลึงข้อเท้าบวมปูด
ซวยจริง บาดเจ็บก่อนทำภารกิจเสียอีก
นางน้อยใจ ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาเผาะผ่าว
ทันใดแสงแดดเหนือหัวถูกบัง หยุนซูเงยตาขึ้นทั้งน้ำตา ก็เห็นหน้าเย็นชาเคร่งขรึมของเก๋อเอ่อร์ซือ
ใจหล่นวูบ นางเร่งตะเกียกตะกายลุก "เก๋อเอ่อร์ซือ ข้าแค่เหนื่อย ข้าจะไปเดี๋ยวนี้... อ๊ะ!"
พูดไม่ทันจบ เอวก็ถูกกระชับ ร่างถูกอุ้มลอย
เก๋อเอ่อร์ซืออุ้มนางด้วยแขนข้างเดียว คล้ายอุ้มเด็ก
หยุนซูทรงตัวไม่อยู่ โซเซแทบตก รีบสวมกอดคอเก๋อเอ่อร์ซือ
กลิ่นหอมหวานกรุ่นลอยเข้าโพรงจมูกอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง เก๋อเอ่อร์ซือสูดดมปลายจมูกโด่งเบาๆ ลูกกระเดือกขยับอัดอั้น "เด็กน้อยผู้น่าสงสาร ดึกดื่นป่านนี้เจ้าก็ไปไม่ถึงฝั่งตรงข้ามหรอก"
หยุนซูตัวแข็งทื่อกอดเขา เกือบร้องไห้ "ข้า... แล้วจะทำยังไง..."
นางกัดริมฝีปาก สะอื้นน้อยใจ "ข้าไม่อยากตาย..."
เสียงสะอื้นเบาหวิวดังลอดหูเก๋อเอ่อร์ซือ หูเขากระตุกเบาๆ แววตาสะท้อนแสงเขียวเข้มล้ำ "ดูเจ้าพูดสิ ข้ามาช่วยก็แล้วกัน?"
เขาเงยหน้า สบตาคู่งามของหยุนซู ฉีกยิ้ม "ข้าพาเจ้าไปหาเขา"
หยุนซูค่อยๆ หยุดร้อง "จริงหรือเก๋อเอ่อร์ซือ?"
ขนตางอนเปียกชื้น ดวงตากลมโตเป็นประกายสุด
เก๋อเอ่อร์ซือมองนางคล้ายยิ้ม เสียงแหบต่ำ "จริงสิ ข้าไม่อยากให้เจ้าตายตั้งแต่วันแรก"
หยุนซูฉับพลันรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด
ก็สัตว์ฟูฟ่องจะร้ายกาจไปถึงไหนกัน?
นางเม้มปาก แก้มยุ้ยมีรอยบุ๋มตื้น
ก้มลงจูบหน้าผากเก๋อเอ่อร์ซือ เงยหน้าขึ้นเขิน "ขอบคุณ"
เก๋อเอ่อร์ซือรูม่านตาหดแคบเป็นเส้นตั้งพลัน
หูสัตว์สีดำบนหัวเขาแดงระเรื่อไม่ชัด แต่นัยน์ตาสะท้อนความไม่สงบจากการกระตุกว่อนของหางด้านหลัง
แขนแกร่งกำยำของเก๋อเอ่อร์ซือรองรับหยุนซูมั่นคง ใบหน้าเยือกเย็นแวบผ่านแววเขินอายแวบหนึ่ง
ทว่าเขินอายนั้นถูกกลบเกลื่อนรวดเร็ว "การเอาใจข้าไม่ได้ทำให้เจ้ารอดตัวไปได้"
น้ำเสียงทุ้มต่ำแข็งกร้าว หยุนซูพองแก้ม พึมพำ "ข้าไม่ได้เอาใจสักหน่อย"
นางค่อนขุ่น "ข้าแค่แสดงการขอบคุณ"
เก๋อเอ่อร์ซือหน้าแดงหนัก มองตรง ก้าวมั่นคงไปข้างหน้า "หึ"
บนแขนคือผิวนุ่มของหยุนซูกั้นด้วยเสื้อผ้าชั้นเดียว อุ่นระอุคละกลิ่นหอมจาง
หยุนซูนั่งบนแขนเก๋อเอ่อร์ซือ มองทิวทัศน์ไกลออกไป
ไกลลิบ นางเห็นกระท่อมน้อยสีขาวหลังหนึ่ง
เก๋อเอ่อร์ซือหยุดตรงนี้ "ที่นี่เป็นทางผ่านของหนูน้อยหมวกแดง เจ้าดักเขาไว้ที่นี่"
ว่าแล้วก็ปล่อยนางลง
หยุนซูสายตาลดต่ำลงฉับพลัน แหงนหน้ามองเก๋อเอ่อร์ซือ เอ่ยขอบคุณอีกครั้งอย่างว่าง่าย "ขอบคุณ"
เก๋อเอ่อร์ซือจ้องเขม็ง ครู่หนึ่งจึงแค่นหัวเราะ "รอกลับมารอดแล้วค่อยขอบคุณ"
สิ้นเสียง เขาหันหลังเดินเข้าป่าทึบด้านหลัง
...