ภายในลานพลันเงียบสงัดลง
ครู่ต่อมา เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านใน
ประตูรั้วเปิดออก
หลิวหย่วนเห็นอันหลานกับอันผิงยืนอยู่ด้านนอก สีหน้าพลันเผยทั้งความประหลาดใจและยินดี
“อันหลาน? อันผิง! พวกเจ้าสองพี่น้องมาที่นี่ได้อย่างไร? รีบเข้ามาเร็ว”
อันหลานยิ้มน้อย ๆ “ข้าพาอันผิงมาเยี่ยมท่านขอรับ”
อันหลานจูงมืออันผิงเดินเข้าไปในลาน
อีกฟากหนึ่งของลาน เด็กสองคนกำลังนั่งยอง ๆ เล่นก้อนหินด้วยกัน
เมื่อได้ยินเสียง ทั้งสองก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
เด็กชายคนโตอายุราว 8-9 ขวบ พอเห็นอันหลานก็ฉีกยิ้มกว้าง
“พี่อันหลาน!”
เด็กหญิงตัวน้อยข้าง ๆ ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
“อันผิง!”
เด็กทั้งสองเป็นลูกของท่านอาหลิว ต่างก็รู้จักพวกเขา
เมื่ออันผิงเห็นเพื่อนวัยเดียวกัน สีหน้าก็พลอยยินดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“พี่หลิวเฉิง”
“ไปเล่นกันเถอะ”
หลิวหย่วนยิ้มพลางโบกมือ
เด็กทั้งสองจึงพาอันผิงวิ่งไปเล่นอีกด้านทันที
ภรรยาของหลิวหย่วนเดินออกมาจากในบ้านเช่นกัน
เมื่อครู่ยังทะเลาะกับหลิวหย่วนอยู่ในลาน แต่ยามนี้กลับเก็บอารมณ์ได้แล้ว
เมื่อเห็นอันหลาน นางเพียงพยักหน้าให้
“มาแล้วหรือ”
“ท่านป้า”
อันหลานเอ่ยทักอย่างสุภาพ
หญิงผู้นั้นขานรับ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
อันหลานเองก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด
เขาวางของที่ถือมาไว้บนโต๊ะ
“ท่านอาหลิว ของเหล่านี้ท่านรับไว้เถิด”
หลิวหย่วนก้มมอง ถึงเพิ่งสังเกตว่าอันหลานยังถือของมาด้วย พลันขมวดคิ้ว
“เด็กคนนี้ นี่เจ้าทำอะไร?”
“ไม่มีอะไรขอรับ”
อันหลานยิ้มน้อย ๆ
“แค่ของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ”
“สองวันนี้ข้าพอมีเงินติดมืออยู่บ้าง เลยคิดจะซื้อของมาเติมไว้ในบ้านท่าน”
“ไม่ได้”
หลิวหย่วนส่ายหน้าทันที
“พวกเจ้าสองพี่น้องเองก็ไม่ได้มีเหลือเฟือ เก็บไว้กินเองเถอะ”
“ท่านอาหลิว”
สีหน้าอันหลานจริงจังขึ้น
“หากไม่ได้ท่านคอยดูแลตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ข้ากับอันผิงคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไร”
“ของพวกนี้ราคาไม่เท่าไร ท่านรับไว้เถิด”