วันถัดมา
ยามรุ่งสาง
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่างรำไร
อันหลานก็ตื่นขึ้นแล้ว
แม้เมื่อคืนเขาจะครุ่นคิดไม่หยุดจนแทบไม่ได้หลับนานนัก แต่อันหลานกลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม
พลังปราณและโลหิตอันเปี่ยมล้นภายในร่าง ทำให้สภาพของเขาดีกว่าแต่ก่อนมาก
อันหลานไม่ลืมเรื่องสำคัญที่สุดของวันนี้
ขายปลา พาน้องชายเข้าเมืองอำเภอ แล้วตัวเขาเองก็ต้องไปดูหมัดยาวปฐมกษัตริย์ด้วย
เมื่อคืนเขาสังหารหลี่เหล่าหู่ไปแล้ว แต่ไม่รู้สึกเสียใจ
ทว่าเรื่องทุกอย่างจำเป็นต้องเร่งเตรียมการล่วงหน้า
แม้หลี่เหล่าหู่จะตายแล้ว และเขาคาดว่าคงแทบไม่มีใครพบศพ
แต่คนเป็น ๆ หายหน้าไปหลายวัน
ย่อมต้องมีคนสงสัยแน่นอน
อันหลานต้องเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้า
เรื่องไปโรงฝึกยุทธ์นั้นไม่ต้องคิดถึง เขาไม่มีเวลาสะสมเงิน ตอนนี้หนทางเดียวที่จะได้สัมผัสวิชายุทธ์ ก็เหลือเพียงหมัดยาวปฐมกษัตริย์
อันหลานไม่รอช้า รีบปลุกน้องชายขึ้นมา
“พี่ชาย วันนี้พวกเราจะเข้าเมืองอำเภอจริง ๆ หรือ?”
เมื่ออันผิงได้ยินแผนของอันหลาน ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
“อืม”
อันหลานยิ้มพลางพยักหน้า “เจ้าไม่ชอบคัดอักษรหรอกหรือ วันนี้พี่จะพาเจ้าเข้าเมืองอำเภอไปดูก่อน”
“เย้! ไม่ได้ออกไปข้างนอกกับพี่ชายนานแล้ว”
อันผิงตื่นเต้นมาก จนมองข้ามเรื่องอื่นไปหมด รู้เพียงว่าจะได้ออกไปข้างนอกกับพี่ชาย
.... ....
สองพี่น้องเก็บข้าวของอย่างง่าย ๆ อันหลานหิ้วปลาครีบเกล็ดเกราะเขียวที่จับได้เมื่อคืน ทั้งยังเก็บเงินสามร้อยอีแปะที่ได้มาเมื่อคืนไว้ในอกเสื้อ ก่อนจะพาอันผิงออกจากบ้าน