อันหลานมองเผยว่านซาน
ทว่าภาพเหตุการณ์ในวันนั้นบนถนนของฉีสุ่ยก็พลันผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครั้ง
บ้านเรือนพังถล่ม ศพเกลื่อนพื้น ผู้คนร่ำไห้ร้องตะโกน
เดิมทีคนเหล่านั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย
แต่เพียงเพราะเผยว่านซานต้องการฆ่าเขา ชีวิตของคนเหล่านั้นจึงถูกพรากไปอย่างไม่ใส่ใจ
จิตสังหารในดวงตาของอันหลานค่อย ๆ เย็นเยียบลง
“เผยว่านซาน”
“จำไว้ให้ดี”
“คนที่ฆ่าลูกชายเจ้า คือข้า”
“คนที่ล้างพรรคดาบโลหิตของเจ้า ก็เป็นข้าเช่นกัน”
ดวงตาของเผยว่านซานแดงก่ำขึ้นในพริบตา
“เจ้า—!”
แต่อันหลานไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดต่อแม้แต่น้อย
“ส่วนวันนี้...”
“ก็จงชดใช้ชีวิตให้แก่ผู้บริสุทธิ์แห่งฉีสุ่ยที่เจ้าฆ่าตายไปเสีย”
ในที่สุดเผยว่านซานก็สัมผัสได้ถึงความตายอย่างแท้จริง
ไม่ใช่การบาดเจ็บ
ไม่ใช่การหลบหนี
แต่เป็นความตายที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า!
ความเคียดแค้นในดวงตาของเขาถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวในทันที
“ไม่!”
“เดี๋ยวก่อน!”
“ข้ามีความลับอยู่เรื่องหนึ่ง!”
“ข้ายินดีใช้ความลับอันยิ่งใหญ่นี้แลกกับ—”
กร๊อบ!
เสียงกระดูกแตกดังขึ้นฉับพลัน
คำพูดที่เหลือของเผยว่านซานติดค้างอยู่ในลำคอ
อันหลานใช้ห้านิ้วบีบกระดูกคอของเขาจนแหลกละเอียด
ร่างของเผยว่านซานกระตุกอย่างรุนแรง
แววตาค่อย ๆ เลือนรางไร้ชีวิต
สิ้นใจแล้ว
จนถึงวินาทีสุดท้าย เขาก็ยังพูดความลับที่ว่านั้นออกมาไม่ทัน
อันหลานโยนศพลงกับพื้นอย่างไม่ใส่ใจ
สำหรับโจรเฒ่าที่ชั่วร้ายถึงขีดสุดและคลุกคลีอยู่ในบึงต้าเจ๋อมาหลายปีเช่นนี้ เขาไม่สนใจฟังคำวิงวอนขอชีวิตก่อนตายแม้แต่น้อย
จะจริงก็ช่าง
จะเท็จก็ช่าง
ฆ่าเสียก่อนค่อยว่ากัน
ส่วนความลับนั้น...
อันหลานก้มมองศพ
ในเมื่อเผยว่านซานยังคิดจะนำมันมาแลกชีวิตก่อนตาย บนร่างก็คงมีของบางอย่างอยู่จริง
เขารีบย่อตัวลง ค้นตัวเผยว่านซานทันที