... ....
เมื่อมีเสบียงเหลืออยู่ในมือ
ในใจก็ย่อมไม่กระวนกระวายเท่าเดิม
วันนั้น
สองพี่น้องอันหลานไม่ได้ออกจากบ้านอีก
ช่วงเช้า
อันหลานขยับร่างกายอยู่ในลานบ้าน เริ่มฝึกฝนร่างกาย
แม้เขาจะไม่รู้วิชายุทธ์ใด แต่ท่าฝึกอย่างการวิดพื้นในความทรงจำจากชาติก่อน ตอนนี้กลับนำมาใช้ได้พอดี
เมื่อฝึกควบคู่กับยาบำรุงปราณและโลหิตในร่าง แม้จะยังไม่ถึงขั้นฝึกยุทธ์ แต่อย่างน้อยก็น่าจะช่วยให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย
ยามเที่ยง อันหลานหุงข้าวกล้อง
หลังจากกินข้าวเสร็จ อันหลานไม่ได้พัก แต่ฝึกต่อ
เขาไม่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดี ไม่มีอาจารย์ผู้ชี้แนะ
สิ่งเดียวที่เหนือกว่าผู้อื่น มีเพียงนิ้วทองคำกับความขยัน
อันหลานนึกถึงบิดามารดาที่อยู่ไกลถึงแม่น้ำฮวงโห เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น ไม่ใช่เพื่อตนเองกับน้องชายเท่านั้น
แต่ยังเพื่อบิดามารดาด้วย หากเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ เจ้าหน้าที่ทางการยังกล้าจับตัวพวกท่านไปหรือ? ยิ่งถ้าเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นฟ้ากำเนิด เกรงว่าตอนนี้พวกนั้นคงต้องรีบส่งบิดามารดากลับมาแต่โดยดีแล้ว
“501, 502, 503...”
อันหลานวางมือทั้งสองข้างลงบนพื้น ฝึกวิดพื้นต่อเนื่อง แม้ยาบำรุงปราณและโลหิตจะช่วยฟื้นฟูเรี่ยวแรงอยู่ตลอด แต่เขาก็ยังรู้สึกปวดล้าที่แขน
เหงื่อท่วมกายไปนานแล้ว ความเหนื่อยล้าทำให้อันหลานอดคิดขึ้นมาหลายครั้งไม่ได้ว่า พอแค่นี้ก็พอแล้ว
แต่ทุกครั้งที่สายตามองเห็นลานบ้านอันว่างเปล่า เขาก็จะนึกถึงเงาร่างของบิดามารดา
อันหลานตาแดงก่ำ พึมพำในใจว่า พ่อ แม่
วันเวลาแสนธรรมดาในอดีต จะทำให้ผู้คนตระหนักว่าทุกสิ่งล้ำค่าเพียงใด ก็ต่อเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว
“1497, 1498, 1499, 1500!”
อันหลานฝึกต่อเนื่องจนครบ 1,500 ครั้ง ทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ กระทั่งรู้สึกว่าแขนแทบไม่ใช่ของตนแล้ว จึงหยุดลง