“กรี๊ยก...”
ร่างมหึมาของเหยี่ยวเขียวสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างฉับพลัน ดวงตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ ลืมขึ้น แววตายังเต็มไปด้วยความงุนงงอยู่หลายส่วน
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา
มันก็เห็นอันหลานยืนอยู่ตรงหน้า
รูม่านตาขนาดใหญ่หดลงทันที
ภาพราชันเหยี่ยวสวรรค์ถูกทวนกระหน่ำสังหารเมื่อครู่ รวมถึงภาพสยองขวัญที่ตนถูกทวนฟาดตกลงมาจากกลางอากาศ พลันผุดขึ้นในห้วงความคิดอีกครั้ง
เหยี่ยวเขียวหวาดกลัวจนคิดดิ้นรนลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่าอันหลานวางมือข้างหนึ่งลงบนหัวของมันแล้ว
“อย่าขยับซี้ซั้ว ไม่เช่นนั้นก็ตาย”
เหยี่ยวเขียวพลันไม่กล้าขยับอีก
อันหลานรู้ว่าสัตว์อสูรขั้นปฐพีเหล่านี้ล้วนมีสติปัญญา เพียงแต่พูดภาษามนุษย์ไม่ได้เท่านั้น
เขาหยิบยาเม็ดรักษาบาดแผลหลายเม็ดจากบรรดายาที่ค้นได้จากร่างราชันเหยี่ยวสวรรค์ โดยเลือกเฉพาะเม็ดที่มั่นใจในสรรพคุณ จากนั้นก็แงะจะงอยปากของเหยี่ยวเขียวออก แล้วกรอกยาเข้าไปทั้งหมด
ยาเม็ดเข้าปากก็ละลายอย่างรวดเร็ว
ฤทธิ์ยาอันอ่อนโยนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ประกอบกับพลังฟื้นฟูอันแข็งแกร่งของสัตว์อสูรขั้นปฐพีช่วงปลาย บาดแผลบริเวณอกและท้องของเหยี่ยวเขียวซึ่งเดิมมีเลือดไหลไม่หยุดก็ค่อย ๆ ห้ามเลือดได้ แม้ยังห่างไกลจากการฟื้นคืนสู่สภาพเดิม แต่ก็เริ่มสมานให้เห็นได้ด้วยตาเปล่าแล้ว
อันหลานรออยู่อีกครู่หนึ่ง
จนแน่ใจว่าเหยี่ยวเขียวตัวนี้ยืนขึ้นได้ตามปกติ เขาจึงทะยานตัวขึ้นไปนั่งบนหลังอันกว้างใหญ่ของมัน
เหยี่ยวเขียวยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงน่าสะพรึงกลัวราวกับภูตผีทวงชีวิตก็ดังมาจากเหนือหัว
“เดี๋ยวนี้ กลับอ่าวเหยี่ยวสวรรค์ทันที หากกล้าบินไปที่อื่น ข้าจะหักคอเจ้า”