ต้นกกสั่นไหวไม่หยุดเมื่อถูกชนกระแทก
อันหลานย่ำฝ่าโคลนเลนไปอย่างทุลักทุเล
ทว่าเสียงที่ดังมาจากด้านหลังยังคงไล่ตามติด
อันหลานกัดฟันแน่น
หากไม่ใช่เพราะเขายังจำอุปนิสัยบางอย่างของจระเข้ได้ และจงใจเลือกเส้นทางหนีที่มีน้ำตื้นกับหาดโคลนมากกว่า ป่านนี้คงถูกเจ้าจระเข้ยักษ์ตัวนี้ไล่ตามทันไปแล้ว
ตอนนี้น้ำลึกเพียงเหนือหน้าแข้งของอันหลานเล็กน้อย ราวหนึ่งฉื่อกว่า
ความลึกระดับนี้เป็นผลเสียต่อจระเข้เป็นอย่างยิ่ง มันไม่อาจอาศัยหางว่ายน้ำอย่างรวดเร็วได้ ขาสั้นทั้งสี่ยังต้องรับแรงต้านมหาศาลจากน้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยร่างกายอันใหญ่โต ทุกครั้งที่พุ่งไปข้างหน้า มันต้องฝ่ากระแสน้ำและโคลนเลนจำนวนมากอย่างยากลำบาก
ยิ่งตัวใหญ่กลับยิ่งเสียเปรียบ
ด้วยเหตุนี้เอง
อันหลานจึงพอจะรอดพ้นจากการถูกไล่ตามทัน หลังจากเจ้าสัตว์ร้ายระเบิดพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมาในช่วงแรก
แต่ถึงอย่างนั้น
อันหลานก็ยังไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย
เพราะอันหลานเองก็ไม่ได้สบายไปกว่ากัน ดินในบึงน้ำนุ่มยวบ ทุกครั้งที่เหยียบลงไปก็มักจะจมลงไปครึ่งแข้ง ทำให้ความเร็วของเขาลดลงไม่น้อยเช่นกัน
หากไม่ใช่เพราะโอสถบำรุงปราณโลหิตในร่างคอยหล่อเลี้ยงร่างกายและเติมเรี่ยวแรงให้อย่างต่อเนื่อง เกรงว่าเขาคงชะลอฝีเท้าลงเพราะหมดแรงไปนานแล้ว
แต่พอคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของอันหลานก็พลันเป็นประกาย
เขาก้มหน้า
มองเนื้อปลาสมบัติชุ่มเลือดที่อยู่ในมือ
เดิมทีเขาคิดจะเอากลับไป
ล้างให้สะอาด
ย่างให้สุก
แล้วค่อยกิน ทั้งยังจะแบ่งให้อันผิงน้องชายได้ลองชิมด้วย
แต่ตอนนี้จะมามัวคิดบ้าอะไรอีก!