จางเอ้อร์โก่วสูดหายใจลึก พลางจับจ้องตำแหน่งของอันหลานไม่วางตา กลัวว่าตนเพียงหันหลัง อันหลานก็จะหายไปในฝูงชน
ขณะเดียวกัน เขาก็ข่มความตื่นเต้นในใจไว้ แล้วเร่งฝีเท้าไปยังตรอกเล็ก ๆ ข้างทาง
หลายวันมานี้ เพื่อออกตามหาอันหลาน เขากับเผยว่านซานต่างปลอมตัวกันมาตลอด
ถึงกระนั้น คนที่ต้องระวังอย่างแท้จริงก็ยังเป็นเผยว่านซาน
เพราะเขาไม่ใช่นักโทษหลบหนีธรรมดา แต่เป็นอาชญากรที่ถูกประกาศจับ พร้อมเงินรางวัลถึง 5,000 ตำลึงเงิน
คนในเมืองอำเภอที่รู้จักเขาอาจมีไม่มาก แต่เรื่องเช่นนี้ไม่มีใครกลัวหมื่นครั้ง กลัวเพียงพลาดพลั้งครั้งเดียว
ดังนั้น หลังเข้ามาในอำเภอฉีสุ่ยแล้ว แม้จะแปลงโฉมเรียบร้อย เผยว่านซานก็แทบไม่เคยอยู่ในที่คนพลุกพล่านนาน ๆ
ส่วนใหญ่เขาซ่อนตัวอยู่ตามตรอกซอกซอยใกล้เคียงหรือหลังโรงเตี๊ยม ซึ่งเป็นสถานที่ไม่สะดุดตา ให้จางเอ้อร์โก่วออกไปตามหาคนข้างนอกเพียงลำพัง
ต่อให้จางเอ้อร์โก่วถูกทางการจำได้และจับตัวไป ด้วยพลังระดับขั้นปฐพีช่วงกลางของเผยว่านซานในตอนนี้ เขาย่อมมีหนทางพาคนออกมาได้
แต่หากเผยว่านซานเปิดเผยตัวเอง เรื่องราวก็จะแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
จางเอ้อร์โก่วเร่งฝีเท้าเข้าไปในตรอก กวาดตามองซ้ายขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ จึงลดเสียงลงและรีบเอ่ยรหัสลับที่ทั้งสองตกลงกันไว้ล่วงหน้า
“พบแล้ว”
“ข้าเจอเขาแล้ว!”
ฟึ่บ!
สิ้นเสียง
เงาร่างหนึ่งก็พุ่งวูบมาจากกลางอากาศอย่างไร้สุ้มเสียง พริบตาเดียวก็ร่อนลงด้านหลังจางเอ้อร์โก่ว
เสียงทุ้มต่ำดังตามมา
“อยู่ที่ใด?”
จางเอ้อร์โก่วสะดุ้งเฮือก ก่อนรีบหันกลับแล้วสาวเท้าไปยังปากตรอก ยกมือชี้ไปยังหอสุราที่อยู่ไม่ไกล