หนึ่งจั้ง!
หลายจั้ง!
กว่าสิบจั้ง!
ทะเลสาบกว้างใหญ่ทั้งผืนแทบถูกมนุษย์กับเจียวตนนี้ก่อกวนจนคลื่นปั่นป่วนราวกับแม่น้ำพลิกกลับ
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงสนั่นดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เมื่อมองจากระยะไกล บนผิวน้ำทะเลสาบปรากฏเงาร่างมนุษย์กับเงาสีเขียวขนาดมหึมาปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่ประมือ คลื่นน้ำผืนใหญ่ก็จะซัดกระจายขึ้นมา
ศึกครั้งนี้
ยืดเยื้อนานถึงหนึ่งชั่วยามเต็ม!
ในที่สุด
ทั้งสองฝ่ายจึงหยุดมือพร้อมกันเสียที
ร่างใหญ่โตของเจียวเขียวค่อย ๆ ถอยกลับไปยังใจกลางทะเลสาบ
ยามนี้มันไม่ได้มีท่าทางสง่างามน่าเกรงขามเหมือนตอนแรกอีกแล้ว
เกราะเกล็ดสีเขียวคล้ำเต็มไปด้วยรอยทวน หลายแห่งเกล็ดแตกหัก เลือดไหลทะลักออกจากบาดแผลเป็นสาย
อันหลานเองก็มีบาดแผลทั่วร่างไม่ต่างกัน
เสื้อท่อนบนหายไปจนหมด เผยแผงอกเปลือยเปล่า โชคดีที่เขาโยนสิ่งของสำคัญทั้งหมดไปไว้บนฝั่งตั้งแต่แรก ตอนนี้ทั่วร่างจึงเหลือเพียงกางเกงขาดรุ่งริ่งตัวหนึ่ง
หัวไหล่ หน้าอก และแผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยเลือดจากกรงเล็บเจียว ตรงมุมปากยังมีเลือดที่เพิ่งกระอักออกมาเปื้อนอยู่
ทว่าทั้งสองฝ่ายต่างไม่ได้รับบาดเจ็บถึงตาย
พลังฟื้นฟูของเจียวเขียวช่างน่าทึ่ง
ส่วนพลังฟื้นฟูของอันหลานยิ่งเรียกได้ว่าผิดมนุษย์
บาดแผลหลายแห่งที่เพิ่งเกิดขึ้นยังไม่ทันจบการประมือรอบถัดไป ก็เริ่มหยุดเลือดและสมานตัวอย่างรวดเร็วแล้ว
ไม่มีฝ่ายใดทำอะไรอีกฝ่ายได้
อันหลานค่อย ๆ ร่อนลงบนฝั่ง
เจียวเขียวเองก็หยุดอยู่ใต้ผิวน้ำ
มนุษย์กับเจียวสบตากันผ่านผืนน้ำ
ทั้งสองฝ่ายต่างเริ่มเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
แม้ปราณโลหิตของอันหลานจะฟื้นคืนได้แทบไม่มีวันหมด ทั้งเรี่ยวแรงยังคงอยู่ในระดับสูงเสมอ ทว่าการต่อสู้เอาเป็นเอาตายที่ตึงเครียดถึงขีดสุดติดต่อกันหนึ่งชั่วยาม ก็ยังทำให้จิตใจของเขาเหนื่อยล้าขึ้นมาเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้